Η ΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΛΕΚΑΝΗΣ ΤΟΥ ΣΠΕΡΧΕΙΟΥ ΠΟΤΑΜΟΥ


περιοχή μελέτης, παρουσιάζει έντονο τεκτονισμό, ο οποίος έχει παίξει καθοριστικό ρόλο τόσο στη δομή της λεκάνης, όσο και στις υδρογεωλογικές συνθήκες αυτής.

Η λεκάνη του Σπερχειού, αποτελεί ένα ασύμμετρο τεκτονικό βύθισμα, το οποίο καθορίζεται από μια ρηξιγενή ζώνη διεύθυνσης ΒΔ-ΝΑ, από ρήγματα διεύθυνσης Α-Δ, καθώς και από διαρρήξεις διεύθυνσης ΒΒΔ-ΝΝΑ

Τα ρήγματα με διεύθυνση Α-Δ τέμνουν κάθετα τους άξονες των πτυχώσεων καθώς και τις επαφές των διαφόρων τεκτονικών ενοτήτων. Στην περιοχή έχουν παρατηρηθεί επίσης διαρρήξεις με διεύθυνση, ΒΒΔ-ΝΝΑ, οι οποίες θεωρούνται υπεύθυνες για τις στρωματογραφικές ανακατατάξεις των αποθέσεων, στο κέντρο της λεκάνης (Muhlfeld, 1975).

Εικόνα 3.1: Κινηματική των ρηγμάτων στη ευρύτερη περιοχή γύρω από τη λεκάνη του Σπερχειού (Eliet and Gawthorpe, 1995, με τροποποιήσεις)

Σύμφωνα με τους Eliet and Gawthorpe, 1995 και Κilias et al 2008, το κύριο σύστημα ρηγμάτων, το οποίο διαμόρφωσε την ακανόνιστη τοπογραφία της 18 περιοχής, βρίσκεται στο νότιο τμήμα της λεκάνης και υποδιαιρείται σε δύο επιμέρους τμήματα: α) τη ρηξιγενή ζώνη Σπερχειού-Υπάτης, στα δυτικά, η οποία συνορεύει με το νότιο τμήμα της λεκάνης του Σπερχειού. Τμήμα της ζώνης αυτής, κατέχει το ρήγμα των Κομποτάδων το οποίο έχει έκταση 20 km και β) την ρηξιγενή ζώνη Καμένα Βούρλα-Αρκίτσα στα ανατολικά, η οποία συνορεύει με το νότιο τμήμα το Μαλιακού κόλπου και ουσιαστικά είναι τμήμα του ρήγματος των Κομποτάδων.

Oι τεκτονικές παραμορφώσεις ξεκίνησαν στο τέλος του Πλειοκαίνου, συνεχίστηκαν έως το Πλειστόκαινο και εξακολουθούν έως και σήμερα, με την δράση σεισμών και νεοτεκτονικών κινήσεων. Εξαιτίας των κινήσεων αυτών οι Πλειοκαινικές αποθέσεις οι οποίες βρίσκονται νότια του Μαλιακού κόλπου, έχουν ανυψωθεί περισσότερο από 500 m (Maroukian and Lagios, 1987). Κατά την αλπική πτύχωση δημιουργήθηκαν πτυχές, λεπιώσεις, επωθήσεις και ρήγματα η δράση των οποίων είναι ενεργή έως και σήμερα

Κατά το Τεταρτογενές η τεκτονική δραστηριότητα προκάλεσε την άνοδο και τη βύθιση περιοχών, με αποτέλεσμα τη δημιουργία πλευρικής επαφής αδιαπέρατων με διαπερατούς σχηματισμούς.

Στο βορειοανατολικό και νοτιοανατολικό τμήμα, η κοιλάδα του Σπερχειού, δομείται από τους σχηματισμούς της Υποπελαγονικής ζώνης, η οποία ανήκει στις εσωτερικές Ελληνίδες και έχει υποστεί δύο φάσεις πτυχώσεων.

Η πρώτη φάση τοποθετείται στο ανώτερο Ιουρασικό έως το κατώτερο Κρητιδικό, στη διάρκεια της οποίας σχηματίστηκε η σχιστοκερατολιθική διάπλαση αλλά και πραγματοποιήθηκε η απόθεση του οφιολιθικού καλύμματος. Μετά την απόθεση των οφιολίθων, οι εσωτερικές ζώνες βυθίστηκαν και ξεκίνησε η ανωκρητιδική επίκλυση, η δράση της οποίας είχε ως αποτέλεσμα την απόθεση νηριτικών ασβεστολίθων, του Κενομάνιου. Οι ασβεστόλιθοι αυτοί σταδιακά εξελίσσονται σε πελαγικούς και στη συνέχεια κατά το άνω Κρητιδικό, σε φλύσχη.

Η δεύτερη φάση έλαβε χώρα κατά το άνω Ηώκαινο-Ολιγόκαινο και είχε ως αποτέλεσμα να ξαναπτυχωθούν οι εσωτερικές ζώνες και εν συνεχεία να επωθηθούν επί των εξωτερικών.

Δυτικά της κοιλάδας του Σπερχειού εκτείνεται η ζώνη της Πίνδου η οποία ανήκει στις εξωτερικές Ελληνίδες. Χαρακτηριστικό γνώρισμα της ζώνης της Πίνδου είναι η έντονη πτύχωση των σχηματισμών της, λόγω της μεγάλης 19 πλαστικότητας τους, σε συνδυασμό με μεγάλες λεπιώσεις. Σε ολόκληρη την αλπική περίοδο η ζώνη της Πίνδου αποτελούσε παλαιογεωγραφικά βαθιά θάλασσα. Το νότιο τμήμα της περιοχής, δομείται κυρίως, από σχηματισμούς της ζώνης Παρνασσού-Γκιώνας, η οποία παλαιογεωγραφικά τοποθετείται στις εξωτερικές Ελληνίδες. Αποτελείται κυρίως από συμπαγή ασβεστολιθικά πετρώματα, στα οποία είναι εμφανείς οι ζώνες διαρρήξεις.

Στους σχηματισμούς της ζώνης Παρνασσού-Γκιώνας, βρίσκονται επωθημένοι οι σχηματισμοί της Υποπελαγονικής ζώνης. Διαχωριστικό όριο των δύο αυτών ζωνών αποτελεί το αντίκλινο της Οίτης, το οποίο δομείται από ασβεστόλιθους και φλύσχη (Κακαβάς, 1984).

Με βάση τα παραπάνω συμπεραίνουμε ότι η τεκτονική δραστηριότητα της περιοχής υπήρξε αρκετά έντονη. Αποτέλεσμα αυτού, είναι η ακανόνιστη τοπογραφία της περιοχής, δηλαδή οι απότομες πλαγιές της Οίτης και του Καλλίδρομου, οι δύο ποτάμιες αναβαθμίδες, η μετατόπιση της κοίτης του
ποταμού καθώς και η απόθεση αλλουβιακών ριπιδίων.

Εικόνα 3.2: Χάρτης απεικόνισης υδρογραφικού δικτύου με την τεκτονική.

ΠΗΓΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ

ΠΗΓΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗΣ
Πανεπιστήμιο Πατρών - Τμήμα Γεωλογίας
Τομέας Εφαρμοσμένης Γεωλογίας & Γεωφυσικής
Εργαστήριο Υδρογεωλογίας

ΥΔΡΟΓΕΩΛΟΓΙΚΕΣ & ΥΔΡΟΧΗΜΙΚΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΤΩΝ ΥΔΡΟΦΟΡΩΝ ΤΗΣ ΛΕΚΑΝΗΣ ΤΟΥ ΣΠΕΡΧΕΙΟΥ ΠΟΤΑΜΟΥ

ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ Κ . ΚΑΡΛΗ

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΘΕΜΑΤΟΣ kaliterilamia.gr
Share on Google Plus

Σχετικά με Καλύτερη Λαμία

0 σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου