Δημήτριος Μαντές: Το ταγκό των Αθανάτων


ΜΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ!!

Ο "Έβρος" στη δεκαετία του 1970. Σήμαινε τάγμα ανεπιθύμητων, λάσπη μέχρι το γόνατο, δυσμενέστατη μετάθεση, άνθρωποι "απόκληροι" τότε.

1977. Νεαρός έφεδρος ανθυπολοχαγός στο 616 ΜΤΠ στο Νεοχώρι. Με 5 μήνες πειθαρχική φυλακή, 33 αστέρια κάτω από το τζόκεϊ και δύο στρατοδικεία στην πλάτη γιατί χειροδίκησα σε έναν ανώτερο καραβανά. Τι χειροδίκησα δηλαδή, τον τσάκισα στο ξύλο γιατί τόλμησε να ξεστομίσει εκείνο το "γαμώ τη μάνα σου τσογλάνι κωλοδόκιμε" στο Λιτόχωρο και έχει σκισμένο στόμα μέχρι το αυτί ως τα σήμερα.

Κολαστήριο.

Ο λόχος μου, αντιρρησίες συνείδησης, αριστεροί, κλέφτες, χαρτοκλέφτες, διαρρήκτες, προστάτες, μπράβοι, φτωχά παιδιά της επαρχίας, ορεσίβιοι, παιδιά της εργατιάς και του μεροκάματου, χωρίς δόντι και γλείψιμο, αγροτόπαιδα, μπετατζήδες, σκληροτράχηλοι και τσαμπουκάδες, έτοιμοι για όλα, να πηδήξουμε μέσα, άμα γίνονταν το "ντου" με τους Τούρκους, σαφώς και δεν θα ρίχνονταν σε καμιά μάχη οι «ορντινάτσες» και τα μαμόθρεφτα της καλής κοινωνίας.

Έβγαλα δύο χρόνια μέσα στη λάσπη σαν κατάδικος.

Αυτοί οι παλιοί σκληροτράχηλοι άντρες, οι "απόκληροι", μου έμαθαν τι σημαίνει "Άντρας", τι σημαίνει "Μπέσα" και ότι η Ελευθερία κι η Επιλογή, όλα με κεφαλαία, έχουν πάντα ακριβό τίμημα. Τις είκοσι από τις τριάντα μέρες που είχε ο μήνας, έξω μέσα στο χιόνι και σε  μείον 17 βαθμούς, στους "Αίσιους Οιωνούς", κοιμόμαστε κάτω από τα άρματα, δεν είχαμε κουράγιο να στήσουμε σκηνάκι, μέσα στο βρεγμένο sleeping bang κι από πάνω να ρίχνει με το τουλούμι.

Ήμασταν αρσενικά βλέπετε και η ζωή αυτή ήταν κομμένη και ραμμένη για αρσενικά σαν κι εμάς.
Έρωτας; Ναι!

Ανάβαμε το φακό τις Τρίτες στις νυχτερινές, με τρία ζευγάρια γάντια να ζεστάνουμε έστω ως ψευδαίσθηση, τα παγωμένα μας δάχτυλα και να σκεφτούμε σαν ξεπαγιασμένα ψάρια τις κοπέλες μας, που τις βλέπαμε κάθε έξι μήνες.

Ένα παλικάρι παραμονή Πρωτοχρονιά του ΄79, τίναξε τα μυαλά του στον αέρα στη σκοπιά. Τον παράτησε η δικιά του και ο κάφρος Διοικητής (Αν/χης Στεφανλής) είχε να του δώσει άδεια έξι μήνες. Σήμερα είμαι συνταξιούχος εκπαιδευτικός και συγγραφέας.

Το είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου και σε όλους: «Κάποτε θα γράψω για το τι συνέβη εκεί».
Τήρησα την υπόσχεσή μου και η ώρα αυτή ήρθε!

Όσους με πίκραναν και με ταλαιπώρησαν σε εκείνο το κολαστήριο που έζησα, τους συγχωρώ. Είναι για να μας θυμίζει πως η ζωή δεν είναι πάντα δίκαιη σε όλους, όπως ακριβώς συμβαίνει στο σινεμά.
Όλα τα μεγάλα, τα αληθινά, έρχονται μία και ανεπανάληπτη φορά στη ζωή του ανθρώπου κι από τότε ο άνθρωπος, σα δεν μπορεί να τ΄ αδράξει και του ξεφεύγουν μέσ΄ από τις τρύπιες του παλάμες, μένει μονάχος και μεταφέρεται σε μιαν άλλη διάσταση.

Εκεί που δεν υπάρχει ούτε λάσπη, ούτε δάκρυ.

Ένα ακορντεόν μόνο, με ασπρόμαυρα σαν τη ζήση μας πλήκτρα, σ΄ ένα σφιχταγκαλιασμένο ταγκό για δύο, στο διηνεκές του χωροχρόνου.

Στο ταγκό των Αθανάτων!

Υ.Γ: Αφιερωμένο σε όσα παιδιά υπηρετήσαμε στα σύνορα, Αξιωματικούς και Στρατιώτες, που φορέσαμε το τιμημένο χακί κάνοντας το καθήκον μας προς την πιο γλυκιά Πατρίδα του Κόσμου : Την Ελλάδα μας!

* Τα πνευματικά δικαιώματα αυτού του βίντεο καθώς και ότι υπάρχει σ΄αυτό κείμενα και εικόνες , ανήκουν σε μένα.

Δημήτριος  Μαντές
Συγγραφέας


Το ταγκό των Αθανάτων

Δεν υπάρχουν σχόλια

Από το Blogger.