Η ΓΕΦΥΡΑ ΠΑΠΑΔΙΑΣ ΣΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΤΟΥ 1890


Η σιδηροδρομική γραμμή Πειραιώς-Λάρισας άρχισε να κατασκευάζε­ται το 1890. Για την αποπεράτωση της απαιτήθηκαν πάνω από δεκαπέ­ντε χρόνια. Ο περισσότερος χρόνος και η μεγαλύτερη δαπάνη απαιτήθηκαν για τα έργα από τη γαλαρία του Μπράλου ως τη γέφυρα του Γοργοποτάμου. Ιδιαίτερα δραχμοβόρα και χρονοβόρα υπήρξε η γέφυρα της Παπαδιάς. Την εποχή εκείνη για την Ελλάδα ήταν το σπουδαιότερο και μεγαλύτερο τεχνικό έργο. Πρόκειται για τν υψηλότερη γέφυρα της χώρας με ύψος 99 μέτρα, ενώ η παρακείμενη σήραγγα από Σκαμνό στον Μπράλο είναι η μεγαλύτερη σε μήκος.

Η αποπεράτωση της και τα εγκαίνια λειτουργίας έγιναν το 1905, όπως μας είχε διηγηθεί ο μακαρίτης ο μπαρμπα-Γιώργης ο Κατσίκας, λίγο πριν αποβιώσει. Ο ίδιος τότε ήταν μαθητής του Δημοτικού Σχολείου Μπράλου και είχε παρακολουθήσει εκ του σύνεγγυς τις σχετικές εορταστικές εκδηλώσεις. Σύμφωνα, λοιπόν, με τον μπαρμπα-Γιώργη, την ορισθείσα ημερομηνία των εγκαινίων, την οποία δεν θυμόταν ακριβώς, γιατί είχαν περάσει πολλά χρό­νια από τότε, συγκεντρώθηκε πλήθος κόσμου από όλα τα χωριά της περιοχής. Είχαν κινητοποιηθεί όλες οι δημόσιες αρχές και υπηρεσίες και, μεταξύ των άλλων, είχαν φροντίσει να προσέλθουν όλα τα δημόσια σχολεία συντεταγμέ­να με τη σημαία τους. Κατά τον αφηγητή μας, προσήλθαν τα δημοτικά σχο­λεία από την Αμφίκλεια, τη Σουβάλα, την Αγόριανη, τη Μαριολάτα, τη Γρα­βιά, τα Καστέλια, την απάνω και κάτω Κάνιανη, τη Γλούνιστα, το Παλαιοχώρι, τον Μπράλο, την Παύλιανη, το Γαρδίκι, το Ελευθεροχώρι, το Δελφίνο, το Κουμαρίτσι και φυσικά και από το Σκαμνό. Πιθανώς να είχαν προσέλθει και από τη Λαμία και τα καμποχώρια.

Εντύπωση, και μάλιστα μεγάλη, είχε κάνει στον μπαρμπα-Γιώργη το πλήθος κόσμου, που είχε συγκεντρωθεί και πέριξ της γέφυρας. Είχε δημιουργήσει το αδιαχώρητο. Έτσι, οι τοποθεσίες στο Καλοερικό Αμπέλι, στον Ταξιάρχη, στα Σωληνάρια, στα Ζαρέικα τα χωράφια, στην Αχλάδα, στο Κουτσοδημαίικο και στο Εκκλησιαστικό ήταν υπερπλήρεις επισκεπτών, οι οποίοι συνεχώς εζητωκραύγαζαν, διότι επικεφαλής των επισήμων και των μελών της Κυβερνήσεως ήταν ο τότε διάδοχος Κωνσταντίνος, ο μετέπειτα Βασιλεύς.

Το θέαμα, από κάθε άποψη, όπως μας το περιέγραψε ο αφηγητής μας ήταν επιβλητικό. Όμως στις καρδιές όλων φώλιαζε ο φόβος και η αγωνία για το αν θα αντέξει η γέφυρα το βάρος της ατμομηχανής, η οποία να σημειωθεί ήταν αρκετά βαριά. Έτσι, λοιπόν, όταν ήρθε η ώρα να επιχειρηθεί η διάβαση της γέφυρας με την ατμομηχανή, η ανάσα όλου αυτού του παραληρούντος πλήθους σταμάτησε και η αγωνία του κυριολεκτικά έφτασε στο κατακόρυφο. θα άντεχε; Κι αν, ο μη γένοιτο, κατέρρεε;

Ο μπαρμπα-Γιώργης θυμόταν, πως ο μηχανοδηγός που είχε αναλάβει το δύσκολο και απρόβλεπτο για τις εξελίξεις του εγχείρημα, έκανε πρώτα το σταυρό του κι ύστερα έβαλε μπροστά τη μηχανή για να επιχειρήσει τη διά­βαση της γέφυρας. Μονομιάς, εκείνο το λεφούσι εσώπασε και νεκρική σιγή βασίλεψε πέρα ως πέρα. Ακουγόταν μόνο ο βόμβος της μηχανής. Οι καρ­διές χτυπούσαν δυνατά. Η αγωνία κορυφωνόταν. Το ερώτημα βασανιστικό: Θα άντεχε το γεφύρι ή θα κατάρρεε και θα σκοτωνόταν και ο μηχανοδη­γός;

Όταν έφτασε σιγά-σιγά η μηχανή στη μέση της γέφυρας, χωρίς να δη­μιουργηθεί κανένα πρόβλημα, όλοι άρχισαν να πιστεύουν πως θ' αντέξει και όλα θα εξελιχθούν κατ’ ευχήν. Πράγματι, η γέφυρα άντεξε και μόλις η μηχανή διαπεραιώθηκε στην αντίπερα πλευρά, ο κόσμος ξέσπασε σε ζητω­κραυγές. Σείστηκε απ’ άκρη σ’ άκρη το λαγκάδι της Παπαδιάς. Το τι έγινε και το τι επακολούθησε, δεν περιγράφεται. Χαλασμός Κυρίου. Κάποιοι έκλαι­γαν από χαρά, άλλοι φώναζαν και πηδούσαν, μερικοί χόρευαν. Είχαν κυ­ριολεκτικά ξετρελαθεί. Δικαιολογημένα. Ήταν μεγάλο το επίτευγμα και τολμηρό το εγχείρημα του μηχανοδηγού. Κατόπιν, και μόλις κόπασε η οχλο­βοή, ο Διάδοχος, έχοντας εν τω μεταξύ σιγουρευτεί για την ανθεκτικότητα της γέφυρας, άρχισε ο ίδιος να πηγαίνει πέρα-δώθε τη μηχανή επάνω στη γέφυρα. Κατόπιν, εορτής όμως, διότι τα εύγε και το θαυμασμό του πλήθους είχε εισπράξει ο τολμηρός και ριψοκίνδυνος μηχανοδηγός.

Ο μπαρμπα-Γιώργης θυμόταν ακόμα, πως στη συνέχεια διενεργήθηκε έρανος μεταξύ των επισήμων και των παρευρισκομένων για τον μηχανοδη­γό. Λέγανε πως μαζέψανε ένα αρκετά σοβαρό ποσό. Του άξιζε. Έπαιξε κορώνα γράμματα τη ζωή του.

Η γέφυρα της Παπαδιάς, ως τώρα, έχει ανατιναχθεί και γκρεμισθεί δύο φορές: Μία από τους Άγγλους, κατά την αποχώρηση τους το 1941 και μία από τους Γερμανούς, κατά την αποχώρηση τους από την Ελλάδα το 1944. Να δώσει ο Θεός να είναι και η τελευταία.

Γέφυρα Παπαδιάς - Ξεκίνημα στα 1890.
(του Γεωργίου Λ. Αστρακά)

Πηγή: «Σκαμνός-Στην καρδιά της Ρούμελης»
Επιμέλεια-Ανάρτηση: Τάκης Ευθυμίου

ΠΗΓΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗΣ
fthiotikos-tymfristos.blogspot.gr

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΘΕΜΑΤΟΣ kaliterilamia.gr
Share on Google Plus

Σχετικά με Καλύτερη Λαμία

0 σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου