Πόσο φτώχυνες Αθήνα, πόσο φτώχυνες






Πόσο φτώχυνες Αθήνα, πόσο φτώχυνες
που `χασες τα ωραία εκείνα χρώματα του χτες.
Έπηξες στη λιμουζίνα, Ευρώπη έγινες, 
κι όμως φτώχυνες Αθήνα, όμως φτώχυνες.

Πού `ναι εκείνοι οι παπατζήδες
σκέτοι αρουραίοι, 
της Ομόνοιας οι τύποι
γραφικοί κι ωραίοι, 
οι απάχηδες κι οι μόρτες
του Μεταξουργείου, 
γλαφυρές κι όμορφες νότες
του περιθωρίου;

Πού `ν’ της πιάτσας τα μαμούνια
της μαγκιάς καμάρια, 
μπότες με ψηλά τακούνια
και σφιχτά ζωνάρια, 
κρυφοσπίτια με "μαμάδες"
και με θυγατέρες, 
τα καφέ αμάν κι οι μάχες
για τις μπιραριέρες;

Πόσο φτώχυνες Αθήνα, πόσο φτώχυνες

Πού `ναι εκείνοι οι ραχατλήδες
μες στους καφενέδες, 
από το πρωί ως το βράδυ
δέκα ναργιλέδες, 
της οδού Αθηνάς οι ατσίδες
που βγάζαν λαβράκι
με φακή τρεις δαχτυλήθρες
κι ένα τραπεζάκι;

Πού `ν’ οι κλασικές κοκότες
με τουπέ και γλύκα, 
μέχρι το σαγόνι βέλο
κι ένα μέτρο πίπα, 
ο βαρύς με το μπεγλέρι
και γυρτό τον ώμο
κι η τροτέζα που χωριάτες
ψώνιζε στο δρόμο;


from Πίσω στα παλιά https://ift.tt/3gqPkpy
via IFTTT
Από το Blogger.