Η πειρατεία ήταν μεγάλος κίνδυνος για τα πλοία που διέσχιζαν τις ελληνικές θάλασσες, πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την τουρκική κατάκτηση, στα πρώτα χρόνια της οποίας πήρε μορφή και έκταση πληγής. Οι πειρατές Τούρκοι και Χριστιανοί δεν επιτίθενταν μόνο στα πλοία και τους ναυτιλόμενους. Αποβίβαζαν άνδρες στα παράλια, σκότωναν ανθρώπους, άρπαζαν περιουσίες, εμπορεύματα, σοδιές, ζώα. Ήταν πληγή για τη ναυτιλία, το εμπόριο αλλά και για τους παράκτιους πληθυσμούς. Βασικό κίνητρο της πειρατείας ήταν πάντα το κέρδος. Τον ΙΕ’ και ΙΣΤ’ αιώνα ήταν παράλληλα και η θρησκευτική πίστη. Οι Τούρκοι πειρατές έδιναν στις πράξεις τους το χαρακτήρα επιδρομής και εξόντωσης των άπιστων Χριστιανών.
Το 1416-1420, όταν ο Ιταλός μοναχός Μπονοντελμόντι περιηγήθηκε τα νησιά του Αιγαίου, πολλά ήταν ακατοίκητα και στα υπόλοιπα οι κάτοικοι ζούσαν στην αθλιότητα και τον τρόμο. Στη Σύρα τρέφονταν με ψωμί από χαρούπια και κρέατα τράγου. Στη Σίφνο οι άνδρες ήταν ελάχιστοι, ένας άνδρας αντιστοιχούσε σε 16 γυναίκες. Στην Άνδρο και στη Νιο οι κάτοικοι διανυκτέρευαν μέσα σε πύργο ή φρούριο για το φόβο των επιδρομών.
 |
| ΠΕΙΡΑΤΕΣ ΣΕ ΔΡΑΣΗ. ΞΥΛΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ W. L. THOMAS, ΜΕΣΑ 19ΟΥ ΑΙΩΝΑ. (ΣΥΛΛΟΓΗ: «ΒΙΒΛΙΟΦΙΛΙΑ» - ΚΩΣΤΑΣ ΣΠΑΝΟΣ). |
Το 1475 οι Γενουάτες της Χίου αποφάσισαν τη μεταφορά των πληθυσμών της Σάμου και των Ψαρών στη Χίο. Οι υπερβάσεις των πειρατών είχαν γίνει τόσο αφόρητες ώστε οι Σαμιώτες συμφώνησαν στη μαζική μεταφορά. Εκατό χρόνια έμεινε έρημη η Σάμος. Το 1479,400 ξεκληρισμένες οικογένειες της Σαντορίνης κατέφυγαν στην Κρήτη, μη μπορώντας να υποφέρουν τους σεισμούς και τις πειρατικές επιδρομές. Το 1502, 30 τουρκικές φούστες λεηλάτησαν την Αίγινα. Μεταξύ 1503 και 1537, 140 κρητικά πλοία λεηλατήθηκαν ή αιχμαλωτίσθηκαν από πειρατές. Μόνο το 1521 ο Καραμαμέθ καταδίωξε 46 πλοιάρια στο Αρχιπέλαγος. Ανώνυμοι και επώνυμοι Τούρκοι πειρατές δρούσαν στον ελληνικό χώρο. Ανάμεσα τους οι Κεμάλ Ρεϊς, Καρακασάν, Καραδορμής και οι αδελφοί Κούρτογλου.
 |
| ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ ΑΠΟ ΠΙΝΑΚΑ ΜΕ ΤΗ ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΤΗΣ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ (1571) ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΙ ΣΤΟΛΟΙ ΥΠΟ ΤΟΝ ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ ΤΟΝ ΑΥΣΤΡΙΑΚΟ ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΑΝ ΚΑΙ ΔΙΕΛΥΣΑΝ ΤΟΝ ΟΘΩΜΑΝΙΚΟ ΣΤΟΛΟ ΜΕΤΑ ΤΗ ΝΙΚΗ ΑΥΤΗ ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΠΕΙΡΑΤΕΣ ΑΡΧΙΣΑΝ ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΕΣ ΕΠΙΔΡΟΜΕΣ ΣΤΟ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟ ΑΙΓΑΙΟ ΒΕΝΕΤΙΑ ΜΟΥΣΕΙΟ CORRER |
Η άσκηση της πειρατείας, προϋπέθετε όμως κεφάλαια για την απόκτηση κωπηλατών πλοίων: γαλιότες, φούστες, μπριγκαντίνια. Τα πλοία έπρεπε να κατασκευαστούν σε ταρσανάδες, να εφοδιασθούν με αρματωσιές, με κουπιά και μεγάλο αριθμό ανδρών. Χρηματοδότες των Τούρκων πειρατών ήταν οι σαντζάκ μπέηδες, οι διοικητές των παραλιακών περιοχών της Μικράς Ασίας, πρόσωπα ισχυρά λόγω της θέσης που κατείχαν και των δεσμών τους με την Πύλη, και οι πλούσιοι πασάδες στην Κωνσταντινούπολη.
Η Πύλη ευνοούσε την άσκηση της πειρατείας. Σε περιόδους πολέμων στηριζόταν στους πειρατές των μικρασιατικών παραλίων για την επάνδρωση του στόλου της και τους υποχρέωνε να συμμετέχουν ενεργά στις εκστρατείες. Γενικότερα, τους χρησιμοποιούσε σαν μέσον επιβολής και προβολής στον ευρύτερο ευρωπαϊκό χώρο. Εξάλλου υπήρχε σχέση αλληλοεξάρτησης Οθωμανών πειρατών και Πύλης. Γιατί οι πειρατές όσο ισχυρότεροι γίνονταν και πολλαπλασίαζαν τα μεγέθη και σκάφη του στόλου τους τόσο μεγαλύτερη ανάγκη είχαν την Πύλη και τον Σουλτάνο. Δεν μπορούσαν απαρατήρητοι να διαχειμάζουν και να επισκευάσουν τα σκάφη του στόλου τους χωρίς τη συγκατάθεση του Σουλτάνου.
Αδελφοί Βαρβαρόσσα
Από όλους τους Τούρκους πειρατές μόνο οι αδελφοί Βαρβαρόσσα, οι Αρούτζ και Εζρ, αντελήφθηκαν από την αρχή το πρόβλημα και έγκαιρα διέρρηξαν την εξάρτηση από τοπικούς παράγοντες και από την Πύλη. Οι αδελφοί Βαρβαρόσσα, Ελληνες εξωμότες από τη Μυτιλήνη, γιοι τσουκαλά και ίσως εγγονοί παπά, αρχικά άσκησαν πειρατεία στον ελληνικό χώρο. Ο Αρούτζ με τον νεότερο αδελφό τους τον Ηλία, που όπως μαρτυρεί το όνομα του ήταν ακόμη χριστιανός, έδρασε έξω από την Αίγυπτο και την Τρίπολη, ενώ ο Εζρ, ο μετέπειτα Χαϊρεδίν, στράφηκε στα μέρη της Θεσσαλονίκης αλλά έφθασε και στις εκβολές του Σάρου ποταμού. Στο διάστημα των επιδόσεων τους οι δύο αδελφοί και τα πλοιάρια τους αιχμαλωτίστηκαν από κουρσάρικα των ιπποτών της Ρόδου όπου παρέμειναν σκλάβοι.Όταν περί το 1503 κατόρθωσαν να διαφύγουν ο Εζρ κατέφυγε στον Κορδούδ, διοικητή της Αττάλειας, προστάτη και χρηματοδότη των πειρατών, ο οποίος τον εφοδίαζε με φούστα 18 πάγκων. Συγκρούστηκε με πλοία της Ρόδου και στράφηκε στις ακτές της Ιταλίας, όπου αποκόμισε πλούσια λάφυρα.
 |
| Ο ΧΑΪΡΕΔΙΝ ΒΑΡΒΑΡΟΣΣΑΣ, ΕΛΛΗΝΑΣ ΕΞΩΜΟΤΗΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΥΤΙΛΗΝΗ, ΥΠΗΡΞΕ ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟΥΣ ΠΕΙΡΑΤΕΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ. ΣΤΙΣ ΑΡΧΕΣ ΤΟΥ 16ΟΥ ΑΙ. ΙΔΡΥΣΕ, ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΑΔΕΛΦΟ ΤΟΥ ΑΡΟΥΤΖ, ΤΑ ΠΕΙΡΑΤΙΚΑ ΚΡΑΤΗ ΤΗΣ Β. ΑΦΡΙΚΗΣ, ΠΟΥ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣΑΝ ΤΙΣ ΘΑΛΑΣΣΕΣ ΤΗΣ ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ ΓΙΑ 300 ΧΡΟΝΙΑ. ΤΟ 1531 ΕΚΛΗΘΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΟΥΛΤΑΝΟ ΣΟΥΛΕΪΜΑΝ ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟΠΡΕΠΗ ΝΑ ΑΝΑΛΑΒΕΙ ΤΗΝ ΑΝΑΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΗΓΕΣΙΑ ΤΟΥ ΟΘΩΜΑΝΙΚΟΥ ΣΤΟΛΟΥ (ΓΕΝΝΑΔΕΙΟΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ) |
Ο Αρούτζ, ο επιλεγόμενος Βαρβαρόσσας επειδή είχε μαλλιά και γένια κόκκινα, με μια γαλιότα που του παραχώρησε ο καδής της Σμύρνης αποφάσισε να ανακαλύψει ευρύτερο πεδίο δράσης. Εγκατέλειψε για πάντα τις ελληνικές θάλασσες. Το 1504 κοντά στη νήσο Ελβα συνέλαβε με δόλο δύο πλούσιες γαλέρες του Πάπα Ιουλίου Β'. Τυχαία συναντήθηκαν οι δύο αδελφοί και αποφάσισαν να συνεργαστούν.
Ηλθαν σε συμφωνία με τον μπέη της Τύνιδας που τους επέτρεψε να αποθηκεύουν και να διαθέτουν εκεί τα προϊόντα της πειρατείας τους, αποδίδοντας του ποσοστό 20% των εισπράξεων. Τα κατορθώματα του Αρούτζ ήταν ανοιχτή πρόσκληση στους τυχοδιώκτες και εξωμότες της Μεσογείου. Το 1516 εκπρόσωποι των Μαυριτανών του Αλγερίου ζήτησαν από τον Αρούτζ να τους απελευθερώσει από την εξουσία των Ισπανών. Με ένα συνονθύλευμα αγύμναστων ληστών που ο ίδιος εκπαίδευε, κατέλαβε το Αλγέρι και την εξουσία δημιουργώντας ένα ανεξάρτητο πειρατικό κράτος που διατηρήθηκε 300 χρόνια.
Τον Αρούτζ που πέθανε το 1518, διαδέχθηκε ο Χαϊρεδίν ο οποίος ήταν πιο διπλωμάτης από τον αδελφό του και δήλωσε υποταγή στον Σουλτάνο Σελίμ Α'. Αναγνωρίζοντας την επικυριαρχία του σουλτάνου, βγήκε από την απομόνωση και είχε την προστασία της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Διορίστηκε μπεηλέρμπεης του Αλγερίου. Ασκησε με επιτυχία ευρείας έκτασης πειρατεία στη δυτική Μεσόγειο με τους συντρόφους του. Αποκόμισε τεράστια κέρδη. Το 1533 ο Σουλτάνος Σουλεϊμάν κάλεσε στην Κωνσταντινούπολη τον Χαϊρεδ'ιν και του ανέθεσε την αρχηγία του οθωμανικού στόλου. Ήταν 68 ετών. Με τα χνάρια των δικών του πλοίων ναυπήγησε νέο στόλο και επικεφαλής αυτού, ως αρχηγός του οθωμανικού ναυτικού αλλά με πειρατική τακτική, το 1537-1538, στο διάστημα του τρίτου βενετοτουρκικού πολέμου, κατέστρεψε το νησιωτικό κράτος της Βενετίας στο Αρχιπέλαγος.
Στα Κύθηρα, την Αίγινα, τις Κυκλάδες, τις Σποράδες λεηλάτησε, έσφαξε, άρπαξε 1.000 νεαρά κορίτσια, 1.500 αγόρια και λάφυρα αξίας 400.000 χρυσών νομισμάτων κατά τον Χατζή κάλφα.
Ιππότες
Παράλληλα με τους Τούρκους στην Ανατολική Μεσόγειο δρούσαν, έως το 1522, και χριστιανοί πειρατές: το Τάγμα των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννη που ήταν εγκατεστημένο στη Ρόδο και τα Δωδεκάνησα από το 1309. Οι Ιππότες ασκούσαν με τον στόλο τους πειρατεία αλλά έδιναν και αυτοί ιδεολογικό περιεχόμενο στη δράση τους. Στρέφονταν κατά των απίστων Τούρκων, άμεσα με συνεχείς αρπαγές πλοίων του τουρκικού και αιγυπτιακού στόλου, έμμεσα παρεμποδίζοντας τον ανεφοδιασμό της Κωνσταντινούπολης σε τρόφιμα και εμπορεύματα. Παράλληλα, η Ρόδος ήταν σημαντικός σταθμός μεταπρατικού εμπορίου κυρίως δούλων, γιατί σκλάβους κυρίως άρπαζαν και τους χρησιμοποιούσαν ως κωπηλάτες ή τους μεταπουλούσαν. Οι Έλληνες της Δωδεκανήσου αλλά και των βορείων Σποράδων, Σκιάθου, Σκύρου, Σκοπέλου ήταν πιστοί συνεργάτες τους. Το 1480 ο Μωάμεθ επιχείρησε να καταλάβει τη Ρόδο αλλά απέτυχε. Όμως μετά την προσάρτηση της Συρίας και της Αιγύπτου ήταν αδιανόητο η Οθωμανική Αυτοκρατορία που εκτεινόταν μέχρι το Βελιγράδι να ανεχθεί την ύπαρξη αλλόθρησκου κρατιδίου στα σύνορα της που είχε προορισμό την άσκηση πειρατείας εις βάρος της. Το 1522 μετά εξάμηνη πολιορκία οι Ιππότες συνθηκολόγησαν και μεταφέρθηκαν στη Μάλτα.
Ναυμαχία Ναυπάκτου
Για 30 χρόνια μετά το 1540 το Αιγαίο παρέμεινε τουρκική λίμνη. Η δράση των Τούρκων πειρατών συνεχιζόταν στη Μεσόγειο, αλλά η στάση τους ήταν πιο ήπια. Δεν έσφαζαν πια τους ανθρώπους, τους πουλούσαν. Το 1570 οι Βενετοί έχασαν την Κύπρο. Οι Τούρκοι το 1571 κατέλαβαν και το απόρθητο οχυρό της Αμμοχώστου. Τότε τα χριστιανικά κράτη της Μεσογείου, εκτός από τη Γαλλία, πανικόβλητα από την καταστροφή και υπό την πίεση του Πάπα δέχτηκαν να συμπτύξουν Ιερά Συμμαχία, να ενώσουν τις ναυτικές δυνάμεις τους για να αποκρούσουν την εξάπλωση των Οθωμανών.
 |
| ΟΙ ΝΗΣΙΩΤΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΘΟΥΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΕΙΡΑΤΙΚΕΣ ΕΠΙΔΡΟΜΕΣ ΕΓΚΑΤΕΛΕΙΠΑΝ ΤΑ ΠΑΡΑΛΙΑ ΧΩΡΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΚΟΜΙΖΑΝ ΣΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΤΩΝ ΝΗΣΙΩΝ ΟΠΟΥ ΕΓΚΑΘΙΣΤΑΝΤΟ ΓΙΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΣΕ ΤΕΧΝΗΤΑ Η ΦΥΣΙΚΑ ΦΡΟΥΡΙΑ. ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟ ΑΠΡΟΣΙΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΤΗΣ ΤΗΝΟΥ, ΣΕ ΧΑΡΑΚΤΙΚΟ ΤΟΥ Μ. BOSCHINI, ΤΟ 1651. |
Οι δυνάμεις των Ισπανών του Φιλίππου Β', των Βενετών, των Μεδίκων, των ιπποτών του Αγίου Ιωάννη, των αντιβασιλέων Νεάπολης και Σικελίας και του Πάπα, υπό τη γενική αρχηγία του Δον Χουάν του Αυστριακού θέλησαν να αναχαιτίσουν τους Οθωμανούς που λεηλατούσαν Κρήτη, Ζάκυνθο, Κεφαλληνία, Κέρκυρα. Η σύγκρουση έλαβε χώρα στις 7 Οκτωβρίου 1571 έξω από τη Ναύπακτο. Οι χριστιανικές δυνάμεις νίκησαν και κατέστρεψαν ολοκληρωτικά τον στόλο της Τουρκίας με 300 πολεμικά σκάφη. Ο Τούρκος αρχιναύαρχος σκοτώθηκε, 30.000 άνδρες χάθηκαν και 20.000 χριστιανοί σκλάβοι έσπασαν τα δεσμά και απελευθερώθηκαν.
Χριστιανοί πειρατές και κουρσάροι
Οι μεσογειακές δυνάμεις δεν θέλησαν να εκμεταλλευτούν τη νίκη και να προχωρήσουν σε επίθεση κατά της Τουρκίας. Ομως ένα άλλο δυναμικό που ξεπήδησε από τη βάση εκμεταλλεύτηκε το γεγονός: οι χριστιανοί πειρατές και κουρσάροι. Από το 1573 ξεχύθηκαν στις θάλασσες της Ανατολής που δεν τολμούσαν πριν να πλησιάσουν. Έπαυσαν να φοβούνται τους Τούρκους. Έφθαναν κατά κύματα Μαλτέζοι, Φλωρεντινοί, Σικελοί, Ναπολιτάνοι, Ισπανοί, Κορσικανοί. Λίγο αργότερα εμφανίζονται και Άγγλοι, που ασκούν συγχρόνως εμπόριο, πειρατεία και λαθρεμπόριο. Οι επιδρομές εντατικές και αλλεπάλληλες επαναλαμβάνονταν κάθε χρόνο. Κύριος στόχος τους ήταν η καραβάνα, νηοπομπή εμπορικών πλοίων που επέστρεφε κάθε χρόνο από την Αίγυπτο, κομίζοντας το χαράτσι και τα προϊόντα ανεφοδιασμού της Κωνσταντινούπολης και άλλων αστικών κέντρων. Οι επιτυχείς επιδρομές προκάλεσαν ύψωση στις τιμές των αγαθών. Το 1608 τα λάφυρα μόνον των 8 ιστιοφόρων της Φλωρεντίας ανέρχονταν σε 1.000.000 δουκάτα. Είναι χαρακτηριστικό ότι η Μ. Δούκισσα της Τοσκάνης, πριγκίπισσα Χριστίνα της Λωραίνης, επένδυσε τα χρήματα της προίκας της σε πειρατικά ιστιοφόρα και ανέθεσε στον Γάλλο πειρατή Ζακ Πιέρ να τα ταξιδεύει και να κουρσεύει με τα εμβλήματα της.
 |
| ΤΟ ΜΠΡΙΓΚΑΝΤΙΝΙ ΥΠΗΡΞΕ ΑΡΧΙΚΑ ΕΝΑ ΚΩΠΗΛΑΤΟ ΠΛΟΙΟ ΜΕ ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ ΑΠΟ 10-12 ΚΟΥΠΙΑ ΚΑΙ ΒΟΗΘΗΤΙΚΟ ΠΑΝΙ. ΤΟ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΑΝ ΠΟΛΥ ΟΙ ΠΕΙΡΑΤΕΣ ΤΟΝ 16Ο ΑΙΩΝΑ. ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΑΛΛΑΞΕ ΜΟΡΦΗ ΚΑΙ ΕΓΙΝΕ ΙΣΤΙΟΦΟΡΟ. ΕΔΩ (ΜΕΣΑΙΟ ΣΚΑΦΟΣ ΣΤΗΝ ΓΚΡΑΒΟΥΡΑ), ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΚΟΥΠΙΑ ΚΑΙ ΠΑΝΙΑ. |
Οι Έλληνες επωφελήθηκαν από τον πειρατικό πυρετό για να ασκήσουν οι ίδιοι πειρατεία μικρής έκτασης και τοπικού χαρακτήρα, γιατί δεν διέθεταν κεφάλαια και σημαία προστασίας. Οι Χειμαριώτες πάντα ανυπότακτοι επιτίθενταν στα πλοία που περνούσαν από το στενό της Κέρκυρας και άρπαζαν τα εφόδια που μεταφέρονταν στο νησί. Οι Βενετοί στο διάστημα των βενετοτουρκικών πολέμων ευχαρίστως επέτρεπαν στους Έλληνες υπηκόους τους άσκηση πειρατείας και κατασκοπείας παραχωρώντας τα απαραίτητα πλοία. Έτσι έδρασαν περί το 1570 οι Κερκυραίοι Πέτρος Λάντζας, Χ. Κοντοκάλλης, Π. Μπούας, Στ. Χαλικιόπουλος, ο Σφακιώτης Μ. Σπανόπουλος, οι Κρητικοί: αδελφοί Μακρή, Ν. Φασιδώνης, Π. Καράβελος, Μανούσος Θεοτοκόπουλος, αδελφός του μεγάλου ζωγράφου.
Οι Μανιάτες παράλληλα με την πειρατεία ξηράς ασκούσαν πειρατεία στη θάλασσα με φελούκες και βάρκες, συχνότερα στις γειτονικές περιοχές του Ιονίου. Στον 25ετή Κρητικό πόλεμο οι Βενετοί επιζητούσαν τη διάσπαση από τους Μανιάτες του αποκλεισμού και τον ανεφοδιασμό τους με κάθε είδους εφόδια όπως και την πειρατική δραστηριότητα των Σφακιανών στα νότια της Κρήτης.
Μετά το τέλος του Κρητικού πολέμου οι Μανιάτες συνεργάζονταν με τους πολυάριθμους Γάλλους κουρσάρους της Μάλτας στο Αρχιπέλαγος όπου το κουρσός είχε γίνει τρόπος ζωής και δεν μπορούσε να περιοριστεί. Την ίδια εποχή Μυκονιάτες και Παριανοί άρπαζαν Τούρκους και επιδίδονταν σε εμπόριο σκλάβων. Βέβαια, η έκταση των ελληνικών δραστηριοτήτων ήταν αμελητέα συγκρινόμενη με τη δράση μεγάλων, πολυεθνικών θα λέγαμε, πειρατικών ιστιοφόρων που στα τέλη του ΙΖ’ αιώνα καταδίωκαν Ελληνες καραβοκύρηδες στο Αιγαίο και με συστηματικές αποβάσεις άρπαζαν από τη Ρόδο, την Κύπρο, τη Συρία Τούρκους σκλάβους. Ανήκαν σε κεφαλαιούχους -εκμεταλλευτές δούλων του Λιβόρνο, όμως οι πλοίαρχοι και αξιωματικοί ήταν διαφόρων εθνικοτήτων: Κορσικανοί, Προβηγκιανοί, Πορτογάλοι, Ολλανδοί, Αγγλοι. Τα πληρώματα προέρχονται από τα αποβράσματα των λιμανιών της Μεσογείου. Οι καπετάνιοι πλούτιζαν κλέβοντας και τους Έλληνες και τον εφοπλιστή -ιδιοκτήτη που τελικά κέρδιζε εκμεταλλευόμενος τους σκλάβους χωρίς να διακινδυνεύει στην πειρατεία. Αυτή ήταν η κατάσταση στις ελληνικές θάλασσες στις παραμονές του ΙΗ’ αιώνα.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
- Sanudo Marino, «I diarii di M.S.», τόμοι 58, Βενετία 1879—1903
- ASF, Mediceo del Principato, Ανέκδοτα έγγραφα Μεδίκων της Φλωρεντίας
- Α. Κραντονέλλη, «Ιστορία της Πειρατείας στους Πρώτους Χρόνους της Τουρκοκρατίας. 1390-1538», Αθήνα 1985
- Α. Κραντονέλλη, «Ιστορία της Πειρατείας στους Μέσους Χρόνους της Τουρκοκρατίας. 1538-1699», Αθήνα 1991
ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΚΡΑΝΤΟΝΕΛΛΗ
ΠΕΙΡΑΤΕΣ ΚΑΙ ΚΟΥΡΣΑΡΟΙ
7 ΗΜΕΡΕΣ
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
ΑΘΗΝΑ 1997
from ανεμουριον https://ift.tt/2VnKOBb
via IFTTT