Μάνου Χατζιδάκι / Νίκου Καζαντζάκη ΚΑΠΕΤΑΝ ΜΙΧΑΛΗΣ

Έργο 24,1966. Από τη θεατρική διασκευή του ομώνυμου μυθιστορήματος του Νίκου Καζαντζάκη που ανέβηκε από το Ελληνικό Λαϊκό θέατρο, σε σκηνοθεσία Μάνου Κατράκη, διασκευή Κώστα Κοτζιά και Γεράσιμου Σταύρου, σκηνογραφία Γιάννη Μιγάδη, κοστούμια Γιάννη Μιγάδη και Νίκου Πετρόπουλου. Οι στίχοι των τραγουδιών σχηματίστηκαν από αυτούσιες φράσεις του βιβλίου. Την επιλογή και τη σύνθεσή τους σε επτά ενότητες έκανε ο Γεράσιμος Σταύρου.
ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ
Η ηχογράφηση έγινε στις 27 Οκτωβρίου 1972 και στις 13 και 24 Απριλίου 1973. Πρώτη έκδοση 1975 σε δίσκο 33 στροφών, μαζί με τον ΚΥΚΛΟ TOY C.N.S. και τα ΔΥΟ ΝΑΥΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ τραγουδισμένα από τον Σπύρο Σακκά (Notos 3709).
Όμορφη που `ναι η Κρήτη, όμορφη.
Έι και να `μουνα αετός να την καμάρωνα
όλη, απ’ την κορφή του αγέρα.
Παντέρμη Κρήτη πόσες γενιές φωνάζεις,
ποιος σ’ ακούει;

Φοβέρα θέλει κι ο Θεός
για να κάνει το θάμα του.
Πιάσε το ντουφέκι,
πιάσε πάλι το ντουφέκι.



Δεν ήταν νησί
ήταν θεριό που κείτουνταν στη θάλασσα
Ήταν η γοργόνα
η αδερφή του ΜέγαΑλέξανδρου
που θρηνούσε
και φουρτούνιαζε το πέλαγο

Άμα λευτερωθεί η Κρήτη
θα λευτερωθεί κι εμένα η καρδιά μου
Άμα λευτερωθεί η Κρήτη
θα γελάσω



Κυρά μου αμπελιώτισσα, 
κυρά μου αφέντρα του κρασιού
και της χαράς σ’ αφήνω γεια, 
τσιμπούσι έχει ο καπετάν Μιχάλης.

Βοήθα με να βαστάξω Παρθένα μου
φώτισε, τ’ ανήμερο θεριό να ξεθυμάνει, 
γρήγορα να πάω στο σπιτάκι μου.

Κυρά μου αμπελιώτισσα, 
κυρά μου αφέντρα του κρασιού
και της χαράς σ’ αφήνω γεια, 
τσιμπούσι έχει ο καπετάν Μιχάλης.



Nειρεύονταν η Kρασογιώργαινα
σεργιάνιζε, λέει, με τον καλό της
σ’ ένα κλειστό περβόλι και χαμογελούσε...
Δεν ήταν ο Kρασογιώργης ο χοντρομπαλάς
παρά ένα λυγερό παλληκάρι...
Στριμμένο αγκάθα το μουστάκι του, 
μαλλιά μακριά, κορακάτα, 
στη ζώνη ασημοπίστολα
κι η αναπνιά του μύριζε κανέλλα...
Ίδιος, απαράλλακτος ο Aθανάσιος Διάκος!



Μεγαλοβδόμαδο, ζύγωσε η Ανάσταση.
Μα δυο μονάχα, δυο άντρες στο Μεγάλο Κάστρο, 
ξεστράτισαν απόψε 
και δεν έχουν το νου τους στο Θεό.

Ο ένας την άγια τούτη νύχτα 
κρατάει στην αγκαλιά του μια κερκέζα 
κι ο άλλος ο άλλος αχ βουλιάζει μέσα στα μάτια της 
και στέκει ο νους του σε μια πράσινη πόρτα.



Βαριά απόψε η νύχτα στο Μεγάλο Κάστρο.
Σηκώθηκε ένας άνεμος ζεστός, ογρός, φουσκοδεντρίτης.
Ξεκινούσε απ’ την Αραπιά, σβάρνιζε τον κάμπο της Μεσσαράς, 
καβαλίκευε τα καστρινά μουράγια
και έπεφτε πάνω στις γυναίκες σαν άντρας 
και πάνω στους άντρες σαν γυναίκα.
Κι ο καπετάν Μιχάλης περίμενε άγρυπνος να ξημερώσει.



Ξημέρωσε ο Θεός
απλώθηκε το φως στον Ψηλορείτη
κι έλαμψε το πληγωμένο κορμί της Κρήτης
κι η θάλασσα...
Τα σπίτια καίγονται
θρηνούνε οι γυναίκες
γυρίζουν τα παιδιά ορφανεμένα
κι οι άντρες απροσκύνητοι
πιάνουν τα διάσελα
χωρίς ψωμί, χωρίς φυσέκια...
Πού είναι ο Θεός
την Κρήτη μας να δει
να την πονέσει!


from ανεμουριον https://ift.tt/2Ks7oC3
via IFTTT
Από το Blogger.