Στις βορειοδυτικές πλαγιές της Οίτης, εκεί όπου το τοπίο κρατά ακόμη τον παλμό της παλιάς Ελλάδας, συναντά κανείς το Περιστέρι. Ένα μικρό αλλά ζωντανό χωριό της Φθιώτιδας, σε απόσταση περίπου 38 χιλιομέτρων δυτικά-νοτιοδυτικά από τη Λαμία, σφηνωμένο ανάμεσα στον Πύργο Φθιώτιδας και το Μεσοχώρι Φθιώτιδας.
Η ιστορία του χωριού κουβαλά βάρος αιώνων. Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατία, το Περιστέρι ήταν γνωστό ως Μάντετσι, μια ονομασία σλαβικής προέλευσης που σημαίνει «θολό» ή «ταραγμένο νερό» – μια εικόνα που ίσως αποτυπώνει τις φυσικές πηγές ή τις δύσκολες εποχές που πέρασε ο τόπος.
Οι κάτοικοι, λιγοστοί αλλά πεισματάρηδες, συνεχίζουν να κρατούν ζωντανή την παράδοση. Η καθημερινότητά τους βασίζεται κυρίως στην κτηνοτροφία και την ορεινή γεωργία – δραστηριότητες που απαιτούν αντοχή, γνώση και σεβασμό στη γη. Εδώ δεν υπάρχουν «εύκολες λύσεις». Υπάρχει μόνο δουλειά και συνέχεια.
Διοικητικά, το χωριό έχει τη δική του διαδρομή. Το 1835 προσαρτήθηκε στον τότε δήμο Υπάτης, ενώ το 1912, με το ΦΕΚ 261Α της 31ης Αυγούστου, ορίστηκε ως έδρα της νεοσύστατης κοινότητας. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1927 (ΦΕΚ 206Α – 28/09/1927), πήρε το σημερινό του όνομα: Περιστέρι.
Σήμερα, στο πλαίσιο του Προγράμματος Καλλικράτη, αποτελεί τοπική κοινότητα της δημοτικής ενότητας Υπάτης, υπαγόμενη στον Δήμο Λαμιέων. Σύμφωνα με την Απογραφή 2021, οι μόνιμοι κάτοικοι ανέρχονται σε μόλις 66 – ένας αριθμός μικρός, αλλά με μεγάλη ιστορία πίσω του.
Το Περιστέρι δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει. Δεν πουλάει εικόνα – είναι εικόνα. Είναι από εκείνα τα χωριά που δεν αλλάζουν εύκολα, γιατί δεν θέλουν να χάσουν τον εαυτό τους. Και ίσως αυτό είναι το μεγαλύτερο πλεονέκτημά του.