Χθες το απόγευμα, 28 Μαρτίου, γύρω στις 19:00, η Μαρινέλλα έφυγε από τη ζωή, βυθίζοντας σε βαθύ πένθος ολόκληρη τη χώρα. Η φωνή της θα συνεχίσει να ζει μέσα από τα ανεκτίμητα τραγούδια της, που έχουν συνοδεύσει γενιές Ελλήνων σε χαρές και λύπες.
Η κηδεία της θα τελεστεί την Τρίτη 31 Μαρτίου στη Μητρόπολη Αθηνών στις 14:00, ενώ η σορός της θα εκτεθεί σε λαϊκό προσκύνημα στο παρεκκλήσι του Ιερού Ναού Αγίου Ελευθερίου από τις 08:00 έως τις 13:00. Η ταφή θα γίνει σε στενό οικογενειακό κύκλο. Αντί στεφάνων, οι οικείοι της ζητούν δωρεές στον Σύλλογο «Φλόγα», που υποστηρίζει παιδιά με νεοπλασματική ασθένεια, τιμώντας έτσι τη μνήμη της.
Η ανακοίνωση της οικογένειας
Την πολυαγαπημένη μας Μαρινέλλα αποχαιρετούμε την Τρίτη 31 Μαρτίου και ώρα 14:00, από τον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Αθηνών. Η σορός της θα βρίσκεται για προσκύνημα στο παρεκκλήσι του Ιερού Ναού Αγίου Ελευθερίου από τις 08:00 έως τις 13:00. Η ταφή θα πραγματοποιηθεί σε στενό οικογενειακό κύκλο. Παρακαλείται, αντί στεφάνων, να γίνουν δωρεές στη «Φλόγα», σύλλογο γονιών παιδιών με νεοπλασματική ασθένεια.
Μαρινέλλα: Ένα ανεπανάληπτο καλλιτεχνικό φαινόμενο, οι έρωτες της ζωής της και η εξομολόγηση για το πώς θέλει να τη θυμούνται
«Να είναι απόλυτο σκοτάδι, να πέσει πάνω μου ένα φως, κι εγώ να τραγουδάω…»: Αυτή ήταν πάντα η μεγάλη, η άσβεστη επιθυμία της Μαρινέλλας. Κι αυτό ακριβώς έκανε για 68 ολόκληρα χρόνια, από την πρώτη στιγμή πού πάτησε στη σκηνή, μέχρι την τελευταία, τη συγκλονιστική εκείνη βραδιά της 25ης Σεπτεμβρίου του 2024, όταν ξεπρόβαλλε από την πλαϊνή είσοδο του κατασκότεινου Ηρωδείου, έπεσε πάνω της ο προβολέας κι εκείνη άρχισε να τραγουδά, ακαπέλα, με απίστευτη ερμηνευτική και συναισθηματική δύναμη, «Καμιά φορά λέω ν' αλλάξω ουρανό μα δεν υπάρχουν δρόμοι»…
Μπορεί να άφησε την τελευταία της πνοή το απόγευμα του Σαββάτου 28/3, περιτριγυρισμένη από την αγάπη της οικογένειάς της, το γκραν φινάλε της όμως το έκανε εκείνη τη βραδιά, δυναμικό, πληθωρικό, συγκινητικό, εκκωφαντικό, όπως τής έπρεπε.
Αφού είχε χαρίσει πρώτα στο κοινό λίγα λεπτά μιας υπέροχης ερμηνείας, έστρεψε την πλάτη της, με το λευκό μακρύ κιμονό της ν΄ανεμίζει ελαφρά πίσω, έδωσε τα χέρια στους δύο μαυροντυμένους άνδρες που την συνόδευαν, κι άρχισε να ανεβαίνει, αργά και σταθερά, ένα- ένα, τα φωτεινά σκαλιά που οδηγούσαν προς τη σκηνή, σε ένα εξαιρετικά σκηνοθετημένο αλλά και καρμικά προφητικό πέρασμα στην αιωνιότητα. Με αυτόν τον απόλυτα θεατρικό και συγκλονιστικό τρόπο αποχαιρέτησε το κοινό της η μεγαλύτερη σταρ του τραγουδιού που γέννησε ποτέ αυτός το τόπος.
«Δεν θέλω μετά θάνατον τιμές»
Προφανώς και δεν μπορούσε να φανταστεί πως εκείνα τα μοιραία λεπτά αποτελούσαν το κύκνειο καλλιτεχνικό άσμα της. Και να το ήξερε, όμως, δεν θα έκανε κάτι διαφορετικό για λόγους υστεροφημίας. «Εμένα δεν με ενδιαφέρουν οι τίτλοι. Όπως θέλει ο καθένας μπορεί να με θυμάται. Ούτε έχω τη φιλοδοξία να με θυμάται ο κόσμος μετά από χρόνια. Ας μη με θυμάται… Μου αρέσει που με θυμούνται τώρα, όσο βρίσκομαι στη ζωή. Μετά θάνατον τι να το κάνω;… Δεν θέλω ούτε επικήδειους ούτε μετά θάνατον τιμές, τα θεωρώ γελοία και υποκριτικά όλα αυτά» μού είχε πει το 2016, κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης. Και το εννοούσε.
Δεν της άρεσαν τα μεγάλα λόγια της Μαρινέλλας, κι ας ήταν το δικό της άστρο τεράστιο και λαμπρό. Όσο εντυπωσιακή και άπιαστη έμοιαζε να είναι στη σκηνή τόσο απλή, επικοινωνιακή κι ευθύς ήταν στην καθημερινή της ζωή.
Μπορεί να άφησε την τελευταία της πνοή το απόγευμα του Σαββάτου 28/3, περιτριγυρισμένη από την αγάπη της οικογένειάς της, το γκραν φινάλε της όμως το έκανε εκείνη τη βραδιά, δυναμικό, πληθωρικό, συγκινητικό, εκκωφαντικό, όπως τής έπρεπε.
Αφού είχε χαρίσει πρώτα στο κοινό λίγα λεπτά μιας υπέροχης ερμηνείας, έστρεψε την πλάτη της, με το λευκό μακρύ κιμονό της ν΄ανεμίζει ελαφρά πίσω, έδωσε τα χέρια στους δύο μαυροντυμένους άνδρες που την συνόδευαν, κι άρχισε να ανεβαίνει, αργά και σταθερά, ένα- ένα, τα φωτεινά σκαλιά που οδηγούσαν προς τη σκηνή, σε ένα εξαιρετικά σκηνοθετημένο αλλά και καρμικά προφητικό πέρασμα στην αιωνιότητα. Με αυτόν τον απόλυτα θεατρικό και συγκλονιστικό τρόπο αποχαιρέτησε το κοινό της η μεγαλύτερη σταρ του τραγουδιού που γέννησε ποτέ αυτός το τόπος.
«Δεν θέλω μετά θάνατον τιμές»
Προφανώς και δεν μπορούσε να φανταστεί πως εκείνα τα μοιραία λεπτά αποτελούσαν το κύκνειο καλλιτεχνικό άσμα της. Και να το ήξερε, όμως, δεν θα έκανε κάτι διαφορετικό για λόγους υστεροφημίας. «Εμένα δεν με ενδιαφέρουν οι τίτλοι. Όπως θέλει ο καθένας μπορεί να με θυμάται. Ούτε έχω τη φιλοδοξία να με θυμάται ο κόσμος μετά από χρόνια. Ας μη με θυμάται… Μου αρέσει που με θυμούνται τώρα, όσο βρίσκομαι στη ζωή. Μετά θάνατον τι να το κάνω;… Δεν θέλω ούτε επικήδειους ούτε μετά θάνατον τιμές, τα θεωρώ γελοία και υποκριτικά όλα αυτά» μού είχε πει το 2016, κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης. Και το εννοούσε.
Δεν της άρεσαν τα μεγάλα λόγια της Μαρινέλλας, κι ας ήταν το δικό της άστρο τεράστιο και λαμπρό. Όσο εντυπωσιακή και άπιαστη έμοιαζε να είναι στη σκηνή τόσο απλή, επικοινωνιακή κι ευθύς ήταν στην καθημερινή της ζωή.
from PRESS-GR | Ειδήσεις, Αποκαλύψεις και Σχόλια Χωρίς Φίλτρο https://ift.tt/6cPjRbn
via IFTTT
ΘΕΜΑ:
ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΕΛΛΑΔΑ-ΚΟΣΜΟΣ