Όταν η αντιπολίτευση ύψωνε τόνους και κατηγορούσε ότι το Ράλλυ Ακρόπολις δεν πραγματοποιήθηκε στη Λαμία, η ρητορική της έμοιαζε δυναμική, σχεδόν επιθετική. Λόγια βαριά, υποσχέσεις για «μάχη» και διαρκής επίκληση της ευθύνης των άλλων.
Και τώρα;
Τώρα που το Ράλλυ Λαμίας είναι σε πλήρη εξέλιξη, τώρα που η πόλη ζει στους ρυθμούς του μηχανοκίνητου αθλητισμού, τώρα που υπάρχει πραγματική δράση – η παρουσία τους είναι εκκωφαντικά… απούσα.
Ούτε εμφανίσεις, ούτε δηλώσεις, ούτε καν μια συμβολική στήριξη.
Σαν να μην συμβαίνει τίποτα.
Η αντίφαση είναι προφανής.
Δεν μπορείς να καταγγέλλεις την απουσία ενός μεγάλου θεσμού και την ίδια στιγμή να απουσιάζεις από έναν ζωντανό αγώνα που διεξάγεται μπροστά στα μάτια σου. Δεν γίνεται να ζητάς ανάπτυξη και προβολή για τη Λαμία, αλλά να μην στηρίζεις ούτε τα αυτονόητα.
Γιατί εδώ δεν μιλάμε για πολιτική αντιπαράθεση. Μιλάμε για συνέπεια.
Και η συνέπεια φαίνεται στις πράξεις, όχι στις αναρτήσεις και τις καταγγελίες.
Η πόλη δεν έχει ανάγκη από φωνές που εμφανίζονται μόνο όταν υπάρχει μικρόφωνο. Έχει ανάγκη από παρουσία. Από συμμετοχή. Από ανθρώπους που στέκονται εκεί, στα εύκολα και –κυρίως– στα δύσκολα.
Στο τέλος της ημέρας, ο κόσμος βλέπει. Και κρίνει. Χωρίς φίλτρα, χωρίς περιστροφές.
Και η απουσία, όσο κι αν προσπαθεί να κρυφτεί, γράφει πάντα πιο δυνατά από οποιαδήποτε δήλωση.