Αυτό το τραγούδι είναι μια κατάθεση ψυχής. Ένιωσα την ανάγκη να το γράψω και να μοιραστώ μαζί σας κάποια εσώψυχα που ίσως να είναι κοινός μας τόπος. Νομίζω πως τα μηνύματα και η αλληγορία του μπορούν να μιλήσουν στην καρδιά και στην ψυχή πολλών. Έχει γραφτεί με πάθος, ελεύθερη σκέψη και έντονα συναισθήματα, για λεβέντες και λεβέντισσες, για ανυπότακτους και ανυπότακτες, για δυνατούς και δυνατές. Είναι γραμμένο για αυτούς που δεν φοβούνται τις προκλήσεις αλλά αντιθέτως τις θεωρούν χαρά κι ευκαιρία. Είναι γραμμένο για άρχοντες χορευτές κι αρχόντισσες κυρίες.
Θέλησα να κάνω ένα βήμα παραπάνω: να δώσω "πνοή και λαλιά" στους στίχους μου κάνοντάς τους τραγούδι. Το αφιερώνω σε όλες και όλους σας, φίλες και φίλους, γνωστές και γνωστούς αλλά κι άγνωστες κι αγνώστους, με την ελπίδα πως κάτι έχει να σας πει και πως θα θελήσετε να το ξανακούσετε, να το τραγουδήσετε, να το χορέψετε και να το μοιραστείτε. Πρώτα χορεύει η ψυχή και μετά το σώμα, το οποίο ακολουθεί τις εντολές της. Η καρδιά δίνει τον ρυθμό, τα πόδια χτυπούν γερά τη γη για ν' ανοίξει ρωγμή να δραπετεύσουν οι γενναίοι πρόγονοι. Τα χέρια ανοίγονται διάπλατα σαν φτερούγες χρυσαετού, το μέτωπο ψηλά, ατενίζει τον ουρανό κι ελέγχει την αϊτοφωλιά με τ' αϊτόπουλα. Τα μάτια σπιθίζουν στην αετοράχη. Είμ' ο αϊτός ο χρυσαϊτός, που ζευγαρώνω μόνο με χρυσαετίνες!
Γιώργος Σαγιάς
Στίχοι: Γιώργος Σαγιάς
Μουσική Σύνθεση - Παραγωγή & ψηφιακή επεξεργασία: Ζάχος Παπαζαχαρίας
Βίντεο μοντάζ: Ζάχος Παπαζαχαρίας
Πετώ ψηλά, βλέπω μακριά,
λεβέντικα φουσκώνω τη θωριά μου,
μ' αετίσιο βλέμμα ίσια κοιτώ,
βλέπω τον άνανδρο στρατό
που τόλμησε να θίξει τα παιδιά μου..
Μιά δεξιά, μιά αριστερά,
γοργά ζυγιάζω το κάθε φτερό μου,
χιμάω πάνω στον συρφετό με νύχι λάμα κοφτερό,
με ράμφος που θερίζει τον εχθρό μου.
Είμ' ο αϊτός ο χρυσαϊτός
που ζευγαρώνω μόνο με χρυσαετίνες,
είμ' ο αϊτός ο χρυσαϊτός
που τα φτερά μου σαν μαδώ
ο πόνος γίνεται ζωή, χρόνια οι μήνες.
Πετώ μακριά, βλέπω ψηλά,
ο ήλιος ομορφαίνει τη θωριά μου,
σαρώνω αέρας τον εχθρό
κι ό,τι έμεινε το κυνηγώ,
φόρο τιμής για τα προγονικά μου..
Μιά αριστερά, μιά δεξιά,
βλέπω τον άνανδρο στρατό
που τόλμησε να θίξει τα παιδιά μου
στη μάχη χύνονται με μιάς
γεννήματα της αφοβιάς,
να ξεπεράσουν πρέπει τη σκιά μου.