1928 — Γεννιέται στις 23 Φεβρουαρίου η αδερφή του, Μιτσούκο. Ο μικρός Μισίμα ζει απομονωμένος στην κάμαρη της γιαγιάς του υπό την επίβλεψή της πάντα και μακριά από τους γονείς του.
1929 — Αρρωσταίνει βαριά με κίνδυνο να χάσει τη ζωή του. «Ο Κιμιτάκε αρρώστησε από αυτοδηλητηρίαση (jikachudoku)», αφηγείται η μητέρα του στις αναμνήσεις της «Ο γιος μου ο Μισίμα». Ανεξερεύνητα τα ψυχοσωματικά αίτια της ασθένειας που θα συνεχίσει να τον βασανίζει έως την εφηβεία του μια φορά τη βδομάδα. Εξαιτίας αυτού, η γιαγιά του δεν του επιτρέπει την έξοδο από το σπίτι.
1930 — Γεννιέται στις 19 Ιανουαρίου ο αδερφός του, Τσιγιούκι. Μαθαίνει να διαβάζει. Αγαπά τα παραμύθια με τους πρίγκιπες. «Αγαπούσα, μόνο τους πρίγκιπες και κατά κύριο λόγο αν ήταν πρίγκιπες δολοφονημένοι ή προορισμένοι να πεθάνουν. Αγαπούσα απεγνωσμένα οποιονδήποτε νέο δολοφονημένο», εξομολογείται ο ίδιος, ενώ η μητέρα του αφηγείται: «Όταν έγινε πέντε, έξι χρονών, μου δόθηκε η άδεια να τον πηγαίνω βόλτα αλλά, παρακαλώ, μόνον αν δεν έκανε άσχημο καιρό.
Μετά την κατάρρευση του φεουδαρχικού συστήματος των Τοκουγκάουα, το 1867, την εξουσία αναλαμβάνει ο νεαρός αυτοκράτορας Μουτσουχίτο (Μέιτζι). Η περίοδος Μέιτζι θα μείνει ονομαστή στην ιστορία της Ιαπωνίας για τις σοφές μεταρρυθμίσεις του αυτοκράτορα. 1868: Ο αυτοκράτορας Μέιτζι μεταφέρει την πρωτεύουσα από το Κυότο στο Έντο. Η πόλη μετονομάζεται σε Τόκιο που σημαίνει «Ανατολική Πρωτεύουσα». Δημοσιεύεται το Σύνταγμα που καθιερώνει τη Συνταγματική μοναρχία. 1894-95: Κινεζο-Ιαπωνικός πόλεμος. 1902: Εξαιτίας της αγγλοϊαπωνικής συμμαχίας η Ιαπωνία στις εχθροπραξίες με τη Γερμανία καταλαμβάνει τις γερμανικές κτήσεις στην Κίνα και στον Ειρηνικό. 1904-5: Ρωσο-Ιαπωνικός πόλεμος απ’ όπου η Ιαπωνία εξασφαλίζει την προσάρτηση εδαφών της Φορμόζας, της Κορέας, της Νότιας Σαχαλίνης και της Μαντζουρίας. 1912: Πεθαίνει ο αυτοκράτορας Μέιτζι και τον διαδέχεται ο Ταϊσό. 1919: Στη συνδιάσκεψη για τη Συνθήκη των Βερσαλλιών η Ιαπωνία κατέχει τη θέση των μεγάλων δυνάμεων. 1926: Τον αυτοκράτορα Ταϊσό διαδέχεται ο Χιροχίτο.
Η συμφωνία ήταν νίκη του συζύγου μου, που για κάθε αφορμή είχε μαζί της (σε την πεθερά της) συνεχείς προστριβές... Τελικά αναγκάστηκα να παραιτηθώ σχεδόν ολοκληρωτικά. Περιορίστηκα να του διαβάζω και να του ζωγραφίζω σχέδια. Να πώς του γεννήθηκε ένα πρόωρο ενδιαφέρον για το σχέδιο... Μετά, τις νύχτες και έξαπλης, στα πέντε του χρόνια, άρχισε να γράφει».
1931 — Εγγράφεται στο δημοτικό σχολείο Gakushūin, το σχολείο των Ιαπώνων ευπατρίδων, στο οποίο φοιτούν μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας. Η γιαγιά του επιτρέπει στη μητέρα του να τον συνοδεύει στο σχολείο. Η φυσική του αδυναμία να συμμετάσχει στις εκδηλώσεις και τις γυμναστικές ασκήσεις των συμμαθητών του, εξαιτίας μιας ρυματικής ασθένειας, τον κάνουν αντικείμενο χλεύης και περίγελου. Κλείνεται στον εαυτό του και αφιερώνεται στη μελέτη. Εμψυχώνεται από τη μητέρα του, που επιθυμεί να πραγματοποιηθεί το όνειρό της, να τον δει ποιητή και διακεκριμένο καλλιτέχνη. Οι πρώτες του ποιητικές δοκιμές δημοσιεύονται στο σχολικό περιοδικό «Μικρή Κερασιά». Τον Φεβρουάριο σημειώνεται το πραξικόπημα του Ni Ni Roku που θα αποτυπώσει αργότερα στα γραπτά του.
1935 — Η μητέρα του Μισίμα προσπαθεί, χωρίς επιτυχία, να αποσπάσει το γιο της από την κυριαρχία της γιαγιάς του, που τώρα είναι άρρωστη. Οι γονείς του μετακομίζουν, αλλά ο μικρός είναι πάντα υπό την εξουσία της γιαγιάς και μένει μαζί της.
1937 — Παρακολουθεί τα μαθήματα του γυμνασίου του Gakushūin. Μετακομίζει στο σπίτι των γονέων του χωρίς να μειωθεί η επιρροή της γιαγιάς του. Η ίδια, παρά την εύθραυστη υγεία της, τον συνοδεύει και του γνωρίζει τις παραστάσεις του θεάτρου Νο και Kabuki. Στο Kabuki τον γοητεύει το κλασικό δράμα του 18ου αιώνα «Σουσινγκκούρα» (Chūshingura) που τελειώνει με το χαρακίρι του νεαρού πρωταγωνιστή Ρουίν. Ένα άρθρο του εμφανίζεται στο περιοδικό του γυμνασίου.
1938 — Το Μάρτιο δημοσιεύονται στο ίδιο περιοδικό οι νουβέλες «Σουκάμπο» (Sukampo) και «Ιστορία μιας πραγματείας Ζεν». Στο πρώτο αφηγείται την ιστορία ενός έγκλειστου σε μια βίλα με άνθη σουκάμπο, μπροστά από την οποία χτίζεται μια φυλακή. Παρά τις απαγορεύσεις των δικών του, ο νέος ξεφεύγει από τα σύνορα της βίλας και συναντά ένα γίγαντα δραπέτη με γένεια. Οι μελετητές βρίσκουν στο πρωτόλειο αφήγημα τα χαρακτηριστικά που επαναλαμβάνονται στο έργο του: την αντίθεση ανάμεσα στη ρεαλιστική πραγματικότητα και το σκοτεινό χάος, την κλίση του προς ριψοκίνδυνες καταστάσεις και τάσεις λανθάνουσας ομοφυλοφιλίας.
1939 — Πεθαίνει, στις 18 Ιανουαρίου, η γιαγιά του, Νατσούκο, σε ηλικία 64 ετών. Δημοσιεύει τα πρώτα του θεατρικά «Οι σοφοί της Ανατολής» και «Η Διαμονή».
1940 — Ο νεαρός Μισίμα αντιδρά στην επιθυμία του πατέρα του να ακολουθήσει το μέλλον του δημοσίου υπαλλήλου και αφιερώνεται περισσότερο στη λογοτεχνία. Ο πατέρας του σκίζει τα γραπτά του, αλλά ο ίδιος επιμένει περισσότερο από πριν. Γνωρίζεται με τον νεο-ρομαντικό ποιητή Ριγιούκο Καβάτζι και γράφει μια ποιητική σύνθεση υπό τις οδηγίες του. Οι ποιητικές του επιδόσεις δημοσιεύονται στο περιοδικό «Γαρδένια». Ορισμένες από αυτές συγκεντρώνονται κι εκδίδονται ως «Συλλογή ποιημάτων ενός δεκαπεντάχρονου». Μελετά ξένους συγγραφείς, αλλά γοητεύεται από την ανακάλυψη των βιβλίων: «Ο χορός του κόμητα Ντ’ Οργκέλ» του Ραϊμόν Ραντιγκέ, «Σαλώμη» του Όσκαρ Ουάιλντ, των έργων του Ράινερ Μαρία Ρίλκε και των συμπατριωτών του Τζουνιτσίρο Τανιζάκι και Σιτζίρου Ίτο.
1941 — Το Σεπτέμβριο δημοσιεύονται σε περιοδικό η νουβέλα «Το αινθισμένο δάσος» χρησιμοποιώντας για πρώτη φορά το ψευδώνυμο Γιούκιο Μισίμα. [Το όνομα προέρχεται από τη λέξη yuki που σημαίνει χιόνι, ενώ το επώνυμο σύμφωνα με τη μαρτυρία του πατέρα του, το βρήκε από τον τηλεφωνικό κατάλογο. Αντίθετα, κατά τον βιογράφο του, Χένρι Σκοτ Στόουκς (H. Sc. Stokes), προέρχεται από ονομασία περιοχής του Φουτζιγιάμα]. Στις 7 Δεκεμβρίου οι Ιάπωνες επιτίθενται στο Περλ Χάρμπορ. Οι ΗΠΑ κηρύσσουν τον πόλεμο και οι Ιάπωνες αρχίζουν τις πολεμικές επιχειρήσεις σε μεγάλη κλίμακα. Εισβάλλουν στην Ταϊλάνδη, καταλαμβάνουν το Μπανγκόγκ, τα νησιά Γκίλμπερτ, αποβιβάζονται στη Λουσόν (Φιλιππίνες), βυθίζουν τα αγγλικά σκάφη Prince of Wales και Repulse, αποβιβάζονται στις Φιλιππίνες, καταλαμβάνουν το Γκουάμ, αποβιβάζονται στο Σαράουακ, στο Χονγκ Κονγκ, στο Μιντανάο και στις 23 Δεκεμβρίου καταλαμβάνουν τα νησιά Ουέικ.
1941: Οι στρατιωτικοί υπό την εξουσία του Χιντέκι Τότζο οργανώνουν επίθεση κατά του Περλ Χάρμπορ (7 Δεκεμβρίου). Την επομένη, Μεγάλη Βρετανία και ΗΠΑ κηρύσσουν τον πόλεμο κατά της Ιαπωνίας. Οι Ιάπωνες αρχικά νικούν, αλλά κατόπιν ηττώνται και υποχρεώνονται να επιστρέψουν όλες τους τις κτήσεις εκτός από τα νησιά τους.
1942 — Φοιτά στην πρώτη τάξη του λυκείου του Gakushūin. Έρχεται δεύτερος στις επιδόσεις του στα μαθήματα. Δυσκολεύεται στη γυμναστική και στις ασκήσεις ιαπωνέζικης πολεμικής τέχνης taiso και budo. Μαθαίνει γερμανικά. Μελετά το Kojiki (μνήμη αρχαίων γεγονότων) που αναφέρεται σε ιστορίες της αυτοκρατορικής οικογένειας και το Manyoshu (συλλογή 2.000 φύλλων) μια ανθολογία ποιητών των 4ου–7ου αιώνα. Συνεχίζουν ακάθεκτες οι επιθετικές επιχειρήσεις των Ιαπώνων σε ευρύτατη κλίμακα. Καταλαμβάνεται η Μανίλα, οι Ολλανδικές Ινδίες, η Κουάλα Λαμπούρ της Μαλαισιανής Ομοσπονδίας, το Ταβόυ, Εισβάλλουν στη Νέα Γουινέα, αποβιβάζονται στο Ραμπαούλ και στα νησιά του Σολομώντος, στο Μπαλικπαπάν, στο Κεντάρι, στη Σκεσμάτε (νησιά του Βίσμαρκ). Καταλαμβάνουν το Μαρταμπάν (Βιρμανία), το Πολεμπάνγκ (Ιάβα), τη Σιγκαπούρη, το Μπαλί, τη Μπαταβία, τη Ραγκούν κι αποβιβάζονται στο Λάε και στη Σαλαμάουα (Νέα Γουινέα). Τον Απρίλιο γίνονται οι πρώτοι αμερικανικοί βομβαρδισμοί στο Τόκιο. Τον Ιούνιο γίνεται η αεροναυμαχία του Midway. Μέσα στη γενική κινητοποίηση μυείται σε κύκλο εθνικιστών διανοουμένων για τις αρχές και την αναγκαιότητα ενός shishi (αυτοκτονίας αφιερωμένης στον αυτοκράτορα). Επιμελείται την έκδοση έργων του Roman ha (ιαπωνικού ρομαντισμού) συμπειλαμβανομένων των έργων του Σιτζούο Ίτο, με τον οποίο διατηρεί αλληλογραφία. Τον Ιούλιο-Αύγουστο, οι Αμερικανοί επιτίθενται στο Πορτ Μόρεσμπυ (Νέα Γουινέα). Το Νοέμβριο δημοσιεύονται σε περιοδικό τα αφηγήματα «Το φεγγάρι πάνω στην επιφάνεια του νερού» και το Δεκέμβριο «Η άνοιξη του χρυσοχόου». Επίσης ποιήματα με πατριωτικό χαρακτήρα. Το Νοέμβριο οι Αμερικανοί ανακαταλαμβάνουν τη Νέα Γουινέα και το Δεκέμβριο οι σύμμαχοι αποβιβάζονται στα νησιά Βίσμαρκ.
1943 — Το Φεβρουάριο λήγουν οι αεροναυμαχίες του Γκουανταλκανάλ. Το Μάρτιο δημοσιεύεται το αφήγημα «Για τις μελλοντικές γενιές» και τον Ιούνιο το «Ημερολόγιο προσευχών». Ενώ οι Αμερικανοί ανακαταλαμβάνουν τις Αλεούτες και το Δεκέμβριο τα νησιά Γκίλμπερτ και Μάρσαλ αισθάνεται την ανάγκη να καταφύγει στις γραπτές παραδόσεις του τόπου του. Μελετά την ιαπωνέζικη λογοτεχνία του μεσαίωνα και ιδίως τα έργα του θεάτρου Νό. Το Δεκέμβριο δημοσιεύεται η «Ιστορία της Μαντάλας». Προσπαθεί να εκδώσει σε βιβλίο «Το Ανθισμένο δάσος», αλλά χωρίς αποτέλεσμα επειδή, λόγω του πολέμου, υπάρχει έλλειψη χάρτου.
1944 — Από 15 Φεβρουαρίου έως 28 Οκτωβρίου οι Αμερικανοί και οι σύμμαχοι σε αλλεπάλληλες πολεμικές επιχειρήσεις ανακαταλαμβάνουν τις κτήσεις της Ιαπωνίας. Το Μάιο περνά περιοδεύων, κρίνεται κατάλληλος Β₂ παρά τη μέτρια φυσική του αντοχή. Επισκέπτεται στην Οσάκα τον ποιητή Σίτζουο Ίτο. Στρατεύεται και παίρνει μέρος στις στρατιωτικές ασκήσεις των μηχανικών της Ναυτικής Ακαδημίας του Μαϊτζούρου, όπου κατασκευάζονται τα αεροπλάνα των καμικάζι, της ειδικής ομάδας αυτοκτονίας για την τιμή του αυτοκράτορα. Τον Αύγουστο, δημοσιεύεται το διήγημα «Αποσπάσματα του φιλοσοφικού ημερολογίου ενός δολοφόνου του μεσαίωνα». Μετατίθεται σε ένα ναύσταθμο στο Νομάτσου. Το Σεπτέμβριο αποφοιτά από το λύκειο αριστούχος. Στην επίσημη τελετή βράβευσης, ο ίδιος ο αυτοκράτορας του επιδίδει ένα gindokei: ένα ασημένιο ρολόι, κι ο Γερμανός πρέσβης τρία βιβλία γερμανικής λογοτεχνίας. Μια λιμουζίνα τον πηγαίνει στο Παλάτι του Αυτοκράτορα για να παραλάβει το δώρο από τα χέρια της Αυτού Μεγαλειότητος. «Έμεινα τρεις ώρες καρφωμένος παρακολουθώντας ακίνητος τον Αυτοκράτορα... Απ’ αυτή την προσωπική εμπειρία κατάλαβα ότι η υπόσταση της εικόνας της Εξοχότητάς του, είναι ένα γεγονός υπαρξιακά καθοριστικό. Το δηλώνω και σ’ αυτό το σημείο δεν θα μπορέσω ποτέ να υποχωρήσω. Ο Αυτοκράτορας ενσαρκώνει το απόλυτο». Τον Οκτώβριο εγγράφεται στο Todai, αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο του Τόκιο, στο τμήμα της Νομικής (Γερμανικό Δίκαιο), που όμως εξαιτίας του πολέμου υπολειτουργεί. Τον ίδιο μήνα εκδίδεται η πρώτη του συλλογή διηγημάτων «Το Ανθισμένο Δάσος». Κοστίζει πέντε γεν κι από την πρώτη βδομάδα πουλιούνται 4.000 αντίτυπα.
1945 — Οι Αμερικανοί βομβαρδίζουν τη Leyte στις Φιλιππίνες. Οι Ιάπωνew συνεχίζουν να πολεμούν με μεγάλες απώλειες. Τον Φεβρουάριο δημοσιεύεται το πρώτο μέρος της νουβέλας «Μεσαίωνας». Στις 15 Φεβρουαρίου λαμβάνει χαρτί πορείας για το Κασάι. Αρρωσταίνει στο ταξίδι. Υποβάλλεται σε στρατολογική εξέταση. Από λάθος κρίνεται ακατάλληλος. Επιστρέφει στο σπίτι του στο Τόκιο. Σκέφτεται ν’ αυτοκτονήσει και κάνει τη διαθήκη του. Στις 9 Μαρτίου οι Αμερικανοί βομβαρδίζουν το Τόκιο, τα θύματα είναι άνω των 100.000. Η οικογένειά του όμως, δεν αποφασίζει να μεταφερθεί σε ασφαλέστερο μέρος. Την 1η Απριλίου οι Αμερικανοί αποβιβάζονται στο νησί Οκινάουα. Οι ιαπωνικές καταφέρνουν μεγάλα πλήγματα. Ο Μισίμα κλείνεται στον εαυτό του και καταφεύγει στα βιβλία της κλασικής ιαπωνικής λογοτεχνίας. Γράφει το διήγημα «Ιστορία στο ακρωτήρι». Στις 6 Αυγούστου πέφτει η πρώτη ατομική βόμβα στη Χιροσίμα. Στις 9 Αυγούστου η ΕΣΣΔ κηρύσσει τον πόλεμο στην Ιαπωνία και οι Αμερικανοί ρίχνουν τη δεύτερη ατομική βόμβα στο Ναγκασάκι. Εθνική καταστροφή. Στις 14 Αυγούστου σε αεροπορική επιδρομή των Αμερικανών ρίχνονται φέιγ-βολάν με το αίτημα της παράδοσης άνευ όρων. Στις 15 Αυγούστου, ο αυτοκράτορας απευθύνει συγκινητικό ραδιοφωνικό διάγγελμα. Η απήχησή του είναι μέγιστη. Αυτοκτονούν 500 από τους στρατιωτικούς του με χαρακίρι, ζητώντας συγνώμη από τον αυτοκράτορα για το αποτέλεσμα του πολέμου. Στις 2 Σεπτεμβρίου, η Ιαπωνία υπογράφει ανακωχή. Τέσσερις μέρες πριν το τέλος των εχθροπραξιών, αυτοκτονεί ένας φίλος του. Τον Οκτώβριο πεθαίνει από τυφοειδή πυρετό η 17χρονη αδελφή του, μαθήτρια σε λύκειο καλογραιών. Το χτύπημα είναι βαρύ. Ο Μισίμα υποφέρει και κλείνεται στον εαυτό του.
1945: Μετά τη ρίψη των δύο ατομικών βομβών (6,9 Αυγ.), η Ιαπωνία παραδίδεται άνευ όρων. Εγκαθίσταται Γενικό Συμμαχικό Επιτελείο στο Τόκιο υπό την αρχηγία του Αμερικανού στρατηγού Ντάγκλας Μακ Άρθουρ.
1946 — Επισκέπτεται για πρώτη φορά τον συγγραφέα Γιασουνάρι Καβαμπάτα (1899-1972) και του προσφέρει τις νουβέλες του «Μεσαίωνας» (που αναφέρεται στον βίαιο θάνατο ενός νέου) και «Τσιμπάκο». Δημοσιεύονται οι «Σημειώσεις ενός ψευτο-Δον Ζουάν». Χάρη στον Καβαμπάτα, που αναγνωρίζει αμέσως το ταλέντο του, δημοσιεύεται το «Τσιμπάκο». Επισκέπτεται επίσης τον διάσημο συγγραφέα Οσάμου Νταζάι που θα αυτοκτονήσει δύο χρόνια μετά. (Ο Καβαμπάτα θα αυτοκτονήσει στις 16 Απριλίου 1972).
1947 — Άρθρα και διηγήματά του δημοσιεύονται σε περιοδικά. Αποφοιτά από τη Νομική. Υπακούοντας τις πατρικές παραινέσεις, περνά με επιτυχία το διαγωνισμό πρόσληψης δημοσίων υπαλλήλων και αναλαμβάνει θέση στο Υπουργείο Οικονομικών.
1948 — Δημοσιεύονται «Το τσίρκο», η «Γυναικεία Αρετή». Επίσης τα: «Πεταλούδες», «Το μαρτύριο», «Ένας ευγενικός άνθρωπος», «Οικογενειακή Αρμονία», «Χάρη», «Εραστιασμός», «Ο κριματισμένος», κ.ά. Εγκαταλείπει τη θέση του στο Υπουργείο Οικονομικών για ν’ αφοσιωθεί στη λογοτεχνία. Γίνεται μέλος του ανώτατου ιππικού κύκλου του αυτοκράτορα. Εκδίδεται χωρίς επιτυχία το μυθιστόρημα «Οι κακούργοι» με πρόλογο του Καβαμπάτα: «Μ’ εκπλήσσει η ωριμότητα του Μισίμα, ταυτόχρονα όμως μου δημιουργεί μια δυσθυμία. Δεν γίνεται εύκολα αποδεκτός ο χαρακτήρας της γραφής του». Σε συνεργασία με άλλους συγγραφείς, κυκλοφορεί τη λογοτεχνική επιθεώρηση «Πρελούδιο» όπου δημοσιεύεται η νουβέλα του «Το λιοντάρι». Γράφει το αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα «Εξομολογήσεις μιας μάσκας».
1949 — Δημοσιεύονται τα διηγήματα «Ο υπουργός», «Το βαρύ φορτίο του έρωτα» και τα άρθρα «Θεραπεία της ασθένειας που ονομάζεται ευτυχία», «Περί της κοινωνικής χρησιμότητας των δηλητηρίων», «Μια μέθοδος συνομιλίας με τον Γιασουνάρι Καβαμπάτα για το έργο του». Ακολουθούν οι νουβέλες «Το πέρασμα των δαιμόνων», «Ερωτική ανησυχία», «Ο νεαρός ακόλουθος του πρίγκιπα», το δράμα «Ο φάρος». Τον Ιούλιο εκδίδεται το αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα «Εξομολογήσεις μιας μάσκας». Το βιβλίο σημειώνει μεγάλη επιτυχία. Αναγνωρίζεται σαν το νέο άστρο της ιαπωνικής λογοτεχνίας. Ανεβάζεται στο θέατρο το δράμα του «Το σπίτι φλέγεται».
1950 — Δημοσιεύονται οι νουβέλες «Φρούτα», «Πάπιες μανδαρίνων», «Η λευκή νύχτα». Το Φεβρουάριο συμμετέχει ως ηθοποιός στις παραστάσεις του έργου του «Ο φάρος». Τον Απρίλιο δημοσιεύονται τα άρθρα του «Όσκαρ Ουάιλντ» και «Κριτική δημιουργία». Τον Ιούνιο εκδίδονται τα μυθιστορήματα «Δίψα για Έρωτα» που καθ’ ομολογίαν του συγγραφέα γράφτηκε υπό την επιρροή έργων του Φρανσουά Μωριάκ, και «Η πράσινη εποχή». Μετακομίζει στην αριστοκρατική συνοικία του Τόκιο Μεγκούτσο. Γράφει το «Κάνταν» πρώτο του θεατρικό έργο Νο. Δοκιμάζει διάφορους τρόπους γραφής για να καταλήξει στο μυθιστόρημα «Απαγορευμένα Χρώματα».
1951 — Χρονιά πνευματικού οργασμού του Μισίμα. Δημοσιεύονται δώδεκα διηγήματά του στον Τύπο. Εκδίδονται τα δοκίμια «Το κυνήγι και το θήραμα». Ολοκληρώνει το μυθιστόρημα «Απαγορευμένα Χρώματα», έργο πολυσυζητημένο, που εκτυλίσσεται στους χώρους των ομοφυλόφιλων στο Τόκιο. Ο ίδιος το βρίσκει «άτακτα συγκεχυμένο». Είναι η ιστορία ενός ηλικιωμένου πετυχημένου συγγραφέα και η σχέση του μ’ ένα νεαρό ομοφυλόφιλο. Αντιμετωπίζει μεγάλες οικονομικές δυσκολίες που εξαλείφονται κάπως με την οικονομική ενίσχυση του πατέρα του. Τα Χριστούγεννα αναχωρεί με το πλοίο President Wilson για ένα ταξίδι ανά τον κόσμο, ως ειδικός απεσταλμένος ιαπωνικής εφημερίδας.
1951 — Με τη συνθήκη του Αγίου Φραγκίσκου η Ιαπωνία επανακτά τα δικαιώματά της ως ανεξάρτητο κράτος.
1952 — Δημοσιεύονται διηγήματα, δράματα θεάτρου Νο, δοκίμια και συνεντεύξεις. Στην Αμερική όπου βρίσκεται, ασχολείται με την αγγλική έκδοση του «Εξομολογήσεις μιας μάσκας». Επισκέπτεται τη Βραζιλία και κατόπιν την Ευρώπη. Το Μάρτιο, κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο Παρίσι, γράφει τα «Νυχτερινά Ηλιοτρόπια». Η πρώτη του επαφή με την Ελλάδα τον γοητεύει. Καρπός της παραμονής του θα είναι το μυθιστόρημα «Η φωνή των κυμάτων» που αναπλάθει το ειδύλλιο του Δάφνι και της Χλόης, με ήρωες έναν ταπεινό ψαρά και μια κοπέλα που ψαρεύει στρείδια στο νησί Ούτα-τζίμα ή νησί του τραγουδιού. Τέσσερα χρόνια αργότερα θα γράψει το αφήγημα «Ο Λέων» αναπλάθοντας το μύθο της Μήδειας. Το Μάιο επιστρέφει στο Τόκιο. Ο ίδιος εξομολογείται: «Μπαίνω στον δεύτερο κύκλο της ζωής μου». Δημοσιεύει το διήγημα «Θάνατος στο μεσοκαλόκαιρο».
1953 — Ολοκληρώνει και εκδίδεται το μυθιστόρημα «Απαγορευμένα Χρώματα» που συναντά την ψυχρή υποδοχή των κριτικών. Απογοητευμένος αποφασίζει ν’ αφιερωθεί στη συγγραφή έργων κλασικής θεματογραφίας. Μεγάλος εκδοτικός οίκος της Ιαπωνίας αναλαμβάνει να εκδώσει τα Άπαντά του. Γυρίζεται ταινία το αφήγημα «Η περιπέτεια της Νατσούκο». Επισκέπτεται την περιοχή Μίε για να μελετήσει το περιβάλλον και τις συνθήκες όπου θα διαδραματίζεται το νέο του μυθιστόρημα «Η φωνή των κυμάτων». Δημοσιεύονται τα διηγήματα «Ταξιδιωτικός Επιτάφιος», «Το αυγό», «Απρόοπτη στάση», «Ανικανοποίητες γυναίκες» και σε συνέχειες το μυθιστόρημα «Η πρωτεύουσα του έρωτα». Το Δεκέμβριο παρουσιάζεται στο θέατρο Καμπούκι το «Δράμα της Κόλασης». Συμμετέχει στην ετήσια παράσταση των συγγραφέων και λογοτεχνών ερμηνεύοντας πρωταγωνιστικό ρόλο στο κλασικό έργο του Καμπούκι «Τσουσινγκούρα» (Chūshingura).
1954 — Δημοσιεύει το δράμα Νο «Η πριγκίπισσα Αόι», το δράμα «Νέοι επιστρέψτε στη ζωή», το δοκίμιο «Το ταξίδι στα Κύθηρα του Βατώ (Watteau)», και το μυθιστόρημα «Η φωνή των κυμάτων». Τον Ιούλιο δίνει στη δημοσιότητα τα: «Το κλειδωμένο δωμάτιο», «Βεντέτα», «Ο νεαρός που γράφει ποιήματα», «Η θεά». Μετακομίζει στις εγκαταστάσεις της κινηματογραφικής εταιρίας Μίε προκειμένου να παρακολουθήσει και να παρακολουθήσει από κοντά το γύρισμα ταινίας βασισμένης στη «Φωνή των κυμάτων». Τον Οκτώβριο κυκλοφορούν, το διήγημα «Ο έρωτας του ιερέα του ναού του Σίγα (Shiga)» και το δοκίμιο «Υπάρχει φασισμός;». Το Νοέμβριο εκδίδεται «Ο ήχος του νερού». Το δράμα «Η ερωτική σαγήνη ενός πωλητή σαρδέλας» ανεβαίνει στο θέατρο Καμπούκι. Συμμετέχει ως ηθοποιός στην ετήσια παράσταση των Ιαπώνων λογοτεχνών.
1955 — Εκδίδει το δράμα «Η θάλασσα και η δύση», το μυθιστόρημα «Ο καταρράκτης που βυθίζεται». Το Φεβρουάριο συμμετέχει στην παράσταση του κλασικού έργου Καμπούκι «Kumano». Εκδίδεται το μυθιστόρημα «Η αναχώρηση του πλοίου Ευτυχία». Ανεβάζεται στο θέατρο το έργο «Ο αποχαιρετισμός του πλοίου», ενώ εκδίδονται τα θεατρικά «Τα τρία βασικά χρώματα», «Φωλιά για τερμίτες». Δυο φορές την εβδομάδα συμμετέχει σε παλαίστρα και παίρνει μαθήματα bodybuilding. Συμμετέχει ως ηθοποιός στην ετήσια παράσταση των λογοτεχνών υποδυόμενος το ρόλο ενός τρελού στο έργο «Ένας τρελός στο κρεβάτι». Δημοσιεύει σε συνέχειες το δοκίμιο «Σειρά μαθημάτων για τον σύγχρονο έρωτα».
1956 — Τον Ιανουάριο δημοσιεύονται σε συνέχειες τα μυθιστορήματα «Το χρυσό περίπτερο», «Μια άνοιξη που κράτησε πολύ». Τον Ιούλιο δημοσιεύεται το δράμα «Το μεγάλο εμπόδιο» και το αφήγημα «Δεκαεννιά χρόνια». Τον Απρίλιο τα δοκίμια «Ο αιώνιος ταξιδιώτης Γιασουνάρι Καβαμπάτα», «Οι νουβέλες του Ογκάι», «Η χελώνα θα φτάσει το λαγό; Τα σοβαρά προβλήματα των χωρών που ονομάζονται υπανάπτυκτες». Σχετίζεται με τους συντελεστές της θεατρικής ομάδας Μπουνγκακούζα. Μεταφράζεται στ’ αγγλικά το έργο «Η φωνή των κυμάτων».
1957 — Τον Ιανουάριο δημοσιεύονται τα θεατρικά έργα που έγραψε σύμφωνα με τους κανόνες του θεάτρου Νο «Οναγκάτα» (Onnagata, ο ηθοποιός που ερμηνεύει ρόλους γυναικών στο Καμπούκι) και «Ο ναός του Ντότζο». Επίσης, τα δοκίμια «Λόγος για το θέατρο γραμμένος πίσω από τις κουίντες», «Η φόρμα του ωραίου-σχετικά με το Χρυσό Περίπτερο». Τον Μάρτιο παίζεται η τραγωδία «Βρετανικός» και αρχίζουν τα κινηματογραφικά γυρίσματα του «Μια άνοιξη που κράτησε πολύ». Την 1η Ιουλίου βρίσκεται στις ΗΠΑ προσκεκλημένος του εκδότη του Α. Κνοπφ και δίνει διάλεξη στο Πανεπιστήμιο του Μίτσιγκαν με θέμα «Η αληθινή κατάσταση της ιαπωνέζικης λογοτεχνίας και η σχέση της με τη δυτική λογοτεχνία». Μάταια προσπαθεί ν’ ανεβάσει στην Αμερική τα «Πέντε έργα σύγχρονου θεάτρου Νο». Επισκέπτεται το Μεξικό, την Δομινικανική Δημοκρατία, την Αϊτή, την Αβάνα, τη Νότια Αμερική, την Ισπανία, την Ιταλία και την Ελλάδα.
1958 — Το Μάρτιο δημοσιεύει το «Λόγο περί αυτοκτονίας εραστών» και το «Βιβλίο εικόνων ταξιδιού» που είναι μια σειρά άρθρων για τη Νέα Υόρκη. Παίρνει τα πρώτα μαθήματα μποξ. Το Μάιο δημοσιεύει το δράμα «Το ρόδο και ο πειρατής». Τον Ιούνιο παντρεύεται την Γιόκο Σουγκιγιάμα, 21 χρονών, κόρη γνωστού ζωγράφου παραδοσιακής τεχνοτροπίας που του την γνώρισε ο Καβαμπάτα. Τα αίτια που τον οδήγησαν στην απόφασή του τα αφηγείται σε άρθρο δημοσιευμένο τον Ιούλιο με τίτλο: «Ο περίπλοκος γάμος μου». Αρχίζει ν’ ασκείται στο Κεντό (Kendō), την ιαπωνέζικη ξιφασκία, τον Ιούλιο. Κυκλοφορεί η συλλογή δοκιμίων του «Μαθήματα ανήθικης αγωγής». Κτίζει πολυτελές ιδιόκτητο σε δυτικό στυλ για τον ίδιο και τη γυναίκα του. Εκδίδονται στην Αμερική «Το χρυσό περίπτερο» και «Εξομολογήσεις μιας μάσκας». Σταματά το μποξ και ξαναγυρίζει στο bodybuilding. Συμμετέχει σαν ηθοποιός στην ετήσια παράσταση των λογοτεχνών.
1959 — Τον Ιανουάριο κυκλοφορεί το «Βιβλίο ανάγνωσης του ύφους» και γυρίζεται η ταινία «Περί ανήθικης αγωγής», όπου ο ίδιος συμμετέχει σαν ηθοποιός. Αμέσως μετά, ακολουθεί η ταινία «Ο Φάρος». Το Μάιο κυκλοφορεί το δοκίμιο «Πορτραίτο 18 και 34 ετών». Μετακομίζει σε νέα κατοικία, χτισμένη σε δυτικό στυλ. Γεννιέται η κόρη του Νορίκο στις 2 Ιουνίου. Εκδίδει μια σειρά φωτογραφιών του ηθοποιού Ονταεμόν Νακαμούρα, γνωστού για τις πετυχημένες ερμηνείες του ρόλου οναγκάτα στο Καμπούκι και στενού του φίλου. (Η φιλία τους τού εμπνέει το ομώνυμο διήγημα της συλλογής «Θάνατος στο μεσοκαλόκαιρο»). Δημοσιεύει το κείμενο «Η γυναίκα είναι απρόβλεπτη». Συναντά στο αυτοκρατορικό ξενοδοχείο του Τόκιο τον Τένεσι Ουίλιαμς και μ’ αυτή την αφορμή γράφει το άρθρο «Η Ιαπωνία όπως την είδε ένας δραματουργός». Συμμετέχει για τελευταία φορά στην ετήσια παράσταση των λογοτεχνών. Υπογράφει σύμβαση ως ηθοποιός με την κινηματογραφική εταιρία Νταϊέι.
1960 — Δημοσιεύεται το δράμα «Τροπικά δέντρα» και σε συνέχειες τα μυθιστορήματα «Μετά το συμπόσιο» και «Η Δεσποινίς». Πρωταγωνιστεί ως ηθοποιός στην ταινία «Σαλάφι». Τον Ιούνιο παίρνει μέρος στις μεγάλες αντιαμερικανικές διαδηλώσεις. Η κρίσιμη πολιτική αναταραχή τού εμπνέει το διήγημα «Πατριωτισμός». Τον Ιούλιο δημοσιεύεται το δράμα «Ο επαίτης μοναχός». Αναχωρεί με τη γυναίκα του για ένα ταξίδι ανά τον κόσμο διάρκειας τριών μηνών. Επισκέπτονται Αμερική, Πορτογαλία, Ισπανία, Γαλλία, Γερμανία, Αγγλία, Ιταλία, Ελλάδα και Αραβικά κράτη. Το Δεκέμβριο συναντά στο Παρίσι τον Ζαν Κοκτώ.
1961 — Τον Ιανουάριο δημοσιεύεται η νουβέλα «Πατριωτισμός» και παρακολουθεί τις δοκιμές δικών του θεατρικών έργων Νο σε θέατρο της Ν. Υόρκης. Συμμετέχει σε ανοιχτή συζήτηση στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια με θέμα την ιαπωνέζικη νεολαία. Η κινηματογραφική εταιρία Νταϊέι ξεκινά τα γυρίσματα της ταινίας «Η Δεσποινίς». Το Μάρτιο μηνύεται και δικάζεται για συκοφαντική δυσφήμηση από τον τέως υπουργό Εξωτερικών Χατσίρο Αρίτα, ο οποίος αναγνωρίζει τον εαυτό του στον κεντρικό ήρωα του μυθιστορήματος «Μετά το συμπόσιο». Δέχεται ανώνυμα τηλεφωνήματα οπαδών της Δεξιάς, που τον κατηγορούν ότι ένα διήγημά του στρέφεται κατά του αυτοκράτορα και απειλούν τη ζωή του. Η αστυνομία τού διαθέτει ένοπλη φρουρά. Γεννιέται ο γιος του, Ιτσίρο. Δημοσιεύεται σε συνέχειες το μυθιστόρημα «Παιχνίδι ζώων» και η νουβέλα «Οι φράουλες». Το Νοέμβριο εκδίδεται «Η έφοδος της ομορφιάς» και παίζεται στο θέατρο το έργο του «Τα χρυσάνθεμα της δέκατης μέρας».
1962 — Τον Ιανουάριο δημοσιεύεται η νουβέλα «Λουλούδια στο κεφάλι» και «Το Θερμός», και σε συνέχειες τα μυθιστορήματα «Λεπτομενοί αστερισμοί», «Η γρήγορη κούρσα του έρωτα». Σχεδιάζει το πιο φιλόδοξο έργο του, την κατοπινή μυθιστορηματική τετραλογία: «Η Θάλασσα της γονιμότητας». Δημοσιεύει τη νουβέλα «Φεγγάρι» κι ένα δοκίμιο στον Τανιζάκι. Δημοσιεύει σε συνέχειες το μυθιστόρημα «Ο πρώτος έρωτας». Προλογίζει και επιμελείται την έκδοση των έργων του Καβαμπάτα.
1963 — Τον Ιανουάριο δημοσιεύονται οι νουβέλες «Σταφιδόψωμα», «Διαμάντι», και σε συνέχειες το μυθιστόρημα «Το σχολείο του σώματος» και η συλλογή αυτοβιογραφικών δοκιμίων «Τα χρόνια της αλητείας μου». Αναλαμβάνει καλλιτεχνικός διευθυντής της θεατρικής ομάδας του Μπουνγκακούζα (Bungakuza). Δημοσιεύεται το «Δοκίμιο στον Φουτάο Μόρι» και το Μάρτιο εκδίδεται από τον Έικο Χοσόε το βιβλίο με τις ημίγυμνες φωτογραφίες του «Βασανιστήριο ρόδων». Δημιουργείται σκάνδαλο από τις πόζες. Δημοσιεύει τις νουβέλες «Μια πηγή στη βροχή» και «Εισιτήριο». Εκδίδεται το μυθιστόρημά του «Η γεύση της δόξας», η νουβέλα «Το σπαθί» και το άρθρο «Η δημιουργική μου μέθοδος». Παραιτείται και αποχωρεί από την καλλιτεχνική διεύθυνση του θιάσου για λόγους πολιτικούς. Οι ηθοποιοί αρνούνται να ανεβάσουν το έργο του «Η άρπα της χαράς».
1964 — Δημοσιεύει σε συνέχειες τα μυθιστορήματα «Μετάξι και διορατικότητα» και «Μουσική». Σχηματίζει νέα θεατρική ομάδα γνωστή με τα αρχικά NLT. Επιμελείται μια έκδοση λογοτεχνικών βιβλίων. Γίνεται ταινία η νουβέλα «Το σπαθί», και «Παιχνίδια ζώων». Επισκέπτεται για δέκα μέρες την Αμερική. Αρθρογραφεί για την Ολυμπιάδα του Τόκιο. Αισθάνεται ότι δεν έχει ακόμα ολοκληρώσει το πρόγραμμα της ζωής του.
1965 — Πεθαίνει ο συγγραφέας Γιουνιτσίρο Τανιζάκι. Δημοσιεύει τα: «Προσκύνημα στους τρεις ναούς του Κουμάνο», «Λαμπρή αφήγηση της βίας της σιωπηλής σελήνης», το άρθρο «Η ιαπωνική λογοτεχνία μετά τον πόλεμο». Το Φεβρουάριο δημοσιεύει το αφήγημα «Το παγώνι» και μια σειρά άρθρων με τον τίτλο «Κατά του πανεπιστημίου των εναρέτων γυναικών». Το Μάρτιο επισκέπτεται το Λονδίνο προσκεκλημένος πολιτιστικού ιδρύματος και μένει εκεί περίπου ένα μήνα. Οι εντυπώσεις του είναι αρνητικές. Τον Απρίλιο δημοσιεύει τη μετάφραση του έργου του Γκ. Ντ’ Ανούντσιο «Το μαρτύριο του Αγίου Σεβαστιανού». Τον Ιούνιο εκδίδεται η νουβέλα «Ο καθαρός έρωτας του πρωινού». Το Σεπτέμβριο αρχίζει να δημοσιεύεται σε συνέχειες το μυθιστόρημα «Ανοιξιάτικο Χιόνι», πρώτο μέρος της τετραλογίας «Η θάλασσα της γονιμότητας», κι αναχωρεί με τη γυναίκα του για μακροήμερο ταξίδι ανά την Αμερική, την Ευρώπη και τη νοτιοανατολική Ασία. Τον Οκτώβριο το όνομά του εμφανίζεται ανάμεσα στους υποψηφίους για το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Το Νοέμβριο εκδίδεται το θεατρικό «Η Μαρκησία ντε Σαντ» και σε συνέχειες το «Ο ήλιος και το ατσάλι». Το Δεκέμβριο παρουσιάζεται η ταινία από το μυθιστόρημα «Το σχολείο του κορμιού».
1966 — Τον Ιανουάριο τυπώνεται η νουβέλα «Η παρέα» και σε συνέχειες το μυθιστόρημα «Ένας αυτός μπερδεμένος». Τον ίδιο μήνα το Υπουργείο Παιδείας τον βραβεύει για το θεατρικό του «Η Μαρκησία ντε Σαντ», ενώ η ταινία «Πατριωτισμός» με σενάριο, παραγωγή, διεύθυνση και ερμηνεία δική του, έρχεται δεύτερη στο Διεθνές Φεστιβάλ της Τουρ. Το Φεβρουάριο δημοσιεύεται σε συνέχειες το δοκίμιο «Η αισθητική του τέλους» και η συνομιλία του με τον συγγραφέα Κόμπο Άμπε «Η λογοτεχνία του εικοστού αιώνα». Συχνάζει στην παλαίστρα του Kendō στα Αυτοκρατορικά Ανάκτορα και σε σύντομο χρόνο φτάνει στο βαθμό του τέταρτου νταν. Τον Απρίλιο δημοσιεύεται το άρθρο του «Εθνικισμός για τσάι και ρύζι». Γυρίζεται ταινία το «Δίψα για έρωτα». Τον Αύγουστο εκδίδονται τα δοκίμιά του. Επισκέπτεται για τρεις μέρες τον σιντοϊστικό ναό Ομίιουα στη Νάρα με τη συντροφιά του Ντόναλντ Κην, μελετητή της ιαπωνικής λογοτεχνίας. Σταματά για 10 μέρες στο Κιότο. Το Σεπτέμβριο δημοσιεύονται σε συνέχειες τα μυθιστορήματα «Απογευματινό ρούχο», «Σχολή αλληλογραφίας του Γιούκιο Μισίμα». Το Νοέμβριο παίζεται η κωμωδία του «Αραβικές Νύχτες». Το Δεκέμβριο αγωνίζεται στον μαραθώνιο διασχίζοντας το εθνικό στάδιο. Με την ευκαιρία γνωρίζεται με νεαρούς που θα επανδρώσουν αργότερα το στρατό του.
1967 — Τον Ιανουάριο δημοσιεύεται το αφήγημα «Το ρολόι» και τον Φεβρουάριο αρχίζει να δημοσιεύει σε συνέχειες το μυθιστόρημα «Άλογα σε φυγή», δεύτερο μέρος της τετραλογίας «Η Θάλασσα της γονιμότητας». Μαζί με τους Γιασουνάρι Καβαμπάτα, Τζουν Ισικάουα και Κόμπο Άμπε υπογράφουν διαμαρτυρία κατά της κινέζικης πολιτιστικής επανάστασης. Τον Απρίλιο συμμετέχει στις ασκήσεις του Στρατού για την Εθνική Άμυνα σε στρατιωτικό πεδίο στους πρόποδες του όρους Φούτζι, όπου παραμένει επί ενάμιση μήνα. Ηχογραφεί σε δίσκο τα ποιήματα του Ακίρα Ασάνο. Ανακηρύσσεται διευθυντής του Εθνικού Σταδίου και πρόεδρος της Εταιρείας συγγραφέων και καλλιτεχνών. Τον Ιούλιο παρακολουθεί καράτε σε μία από τις καλύτερες παλαίστρες της Ιαπωνίας. Τον Σεπτέμβριο εκδίδεται το δοκίμιό του «Εισαγωγή στο Χαγκακούρε» (το βιβλίο των σαμουράι). Αποδέχεται πρόσκληση της ινδικής κυβέρνησης και επισκέπτεται με τη γυναίκα του το Νέο Δελχί. Κατά την επιστροφή επισκέπτεται μόνος το Λάος και την Ταϋλάνδη. Τον Οκτώβριο δημοσιεύει το δράμα «Η καταστροφή του οίκου των Σουζάκου». Ανακηρύσσεται επίσημα υποψήφιος για το βραβείο Νόμπελ.
1968 — Τον Φεβρουάριο ασκείται στην οδήγηση πολεμικών αρμάτων στο στρατιωτικό πεδίο του Χοκάιντο. Συμμετέχει με είκοσι φοιτητές στα μαθήματα πολεμικής εκπαίδευσης του Στρατού Εθνικής Άμυνας στο πεδίο Τακιγκαχάρα στους πρόποδες του Φούτζι. Τον Απρίλιο κυκλοφορούν δύο συνεντεύξεις του: η πρώτη με τον Μίτσουο Νακαμούρα («Συζήτηση: ο άνθρωπος και η λογοτεχνία») και η δεύτερη («Σας μιλώ για τη λογοτεχνία μου»). Το Μάιο εμφανίζεται στο Playboy το πρώτο μέρος του μυθιστορήματος «Σας πουλώ μια ζωή» και κυκλοφορεί το «Τι είναι ένα μυθιστόρημα;». Το μυθιστόρημα «Η γεύση της δόξας» τοποθετείται δεύτερο στον κατάλογο έργων υποψηφίων για το βραβείο Formentor. Εγκαταλείπει τη θεατρική ομάδα N.L.T. και σχηματίζει μια νέα, την «Ομάδα του ρομαντικού θεάτρου». Δίνει στη δημοσιότητα το πρώτο μέρος μιας σειράς δοκιμίων με τον τίτλο «Πνευματική αγωγή για νεαρούς σαμουράι». Γυρίζει ταινία βασισμένη στο μυθιστόρημα «Ένας αυτός μπερδεμένος». Τον Ιούλιο δημοσιεύει το «Δοκίμιο για την άμυνα της τέχνης». Συμμετέχει με τριαντατρείς φοιτητές στις στρατιωτικές ασκήσεις στην πεδιάδα της Τακιγκαχάρα. Τον Αύγουστο παίζει ως ηθοποιός στην ταινία του «Η μαύρη σαύρα». Φτάνει στο πέμπτο νταν του αγωνίσματος Kendō. Γνωρίζεται με το Μορίτα, φοιτητή του πανεπιστημίου Βασέντα που θα αυτοκτονήσει μαζί του. Το Σεπτέμβριο ξεκινά η δημοσίευση σε συνέχειες του μυθιστορήματος «Ο ναός της αυγής» που είναι το τρίτο και πιο περίπλοκο μυθιστόρημα της τετραλογίας «Η Θάλασσα της γονιμότητας». Συμμετέχει σε ανοιχτή συζήτηση στο πανεπιστήμιο Χιτοτσουμπάσι με θέμα «Τα θεμέλια για μια εθνική μεταρρύθμιση» και σε μια διεθνή συνομιλία υπό τη διεύθυνση της Ουνέσκο με θέμα «Οι σπουδές πάνω στην ιαπωνική τέχνη». Αφιερώνεται στο καράτε μαζί με την ομάδα των φοιτητών με την οποία αποφασίζει να σχηματίσει ένα παραστρατιωτικό σώμα επονομαζόμενο Tate no Kai (Εταιρία της ασπίδας) που θα αναγνωριστεί και επίσημα σε μια τελετή στις 5 Οκτωβρίου. Τον ίδιο μήνα παρουσιάζεται το μπαλέτο «Μιράντα» δικής του εμπνεύσεως, με την ευκαιρία του εορτασμού του έθνους για τα εκατόχρονα της Μεταρρύθμισης του Μέιτζι. Το Νοέμβριο δημοσιεύει τα άρθρα «Οι συνθήκες εξουσίας και ελευθερίας» και «Όλοι οι Ιάπωνες είναι διεφθαρμένοι». Εισβάλλει στο Πανεπιστήμιο του Τόκιο και αντιμετωπίζει θαρραλέα τους ξεσηκωμένους φοιτητές σε μια προσπάθειά του να συναντήσει τον πρύτανη που κρατείται αιχμάλωτος. Το Δεκέμβριο δημοσιεύεται το δράμα του «Ο φίλος μου ο Χίτλερ». Το βραβείο Νόμπελ απονέμεται στον Γιασουνάρι Καβαμπάτα. Παρά την απογοήτευσή του, συμμετέχει στον εορτασμό προς τιμήν του συμπατριώτη του.
1969 — Τον Ιανουάριο δίνει προς τύπωμα το δοκίμιο «Μεταφέρουμε το Πανεπιστήμιο του Τόκιο σε ζωολογικό κήπο». Το Φεβρουάριο το άρθρο «Αντεπαναστατική Διακήρυξη». Συμμετέχει με σαράντα πέντε φοιτητές στις στρατιωτικές ασκήσεις στη Γκοτέμπα. Παίρνει μαθήματα γιά (iai) και σε τρεις μήνες αποκτά τον βαθμό του πρώτου νταν. Τον Απρίλιο συμμετέχει στους παγκόσμιους τελικούς του Kendō. Δημοσιεύει το δράμα «Η ταράτσα του λεπρού βασιλιά». Τον Ιούλιο βρίσκεται στην Οκινάουα. Τέλος του μηνός συμμετέχει σε συνάντηση με αφορμή την παρουσίαση της ταινίας «Η δολοφονία», όπου ερμηνεύει το ρόλο ενός σαμουράι που αυτοκτονεί με χαρακίρι. Δημοσιεύει σε συνέχειες την «Εισαγωγή στην επιστήμη της πράξης», προσπαθώντας έτσι, να καθορίσει τον χαρακτήρα του δικού του στρατού. Μεταφέρεται στο θέατρο το μυθιστόρημά του «Ανοιξιάτικο Χιόνι». Το κείμενο ενός δράματος που έγραψε για το θέατρο μαριονέτας Bunraku κυκλοφορεί σε δίσκο τριαντατριών στροφών με τίτλο «Παράδοξη ιστορία του φεγγαρένιου δρεπανιού». Δημοσιεύει ομιλία του με τον Σιντάρο Ισιγουάρα και συμμετέχει σε ανοιχτή συζήτηση με θέμα «Η λογική σε μια μεγάλη μεταβατική περίοδο – Οι διαισθήσεις και οι υπευθυνότητες ενός συγγραφέα που αντιδρά». Στο Εθνικό Θέατρο ανεβαίνει ένα έργο Καμπούκι εμπνευσμένο από την «Παράδοξη ιστορία του φεγγαρένιου δρεπανιού». Ο ίδιος συμμετέχει ως ηθοποιός. Οργανώνει δημόσια παρέλαση του προσωπικού του στρατού στο εθνικό στάδιο για να γιορτάσει την πρώτη επέτειο από τη σύστασή του. Το Δεκέμβριο περνά τέσσερις μέρες στην Κορέα.
1970 — Κυκλοφορεί η συζήτησή του με τον Ακιγιούκι Νοϊζάκα «Το σπαθί ή το λουλούδι; – Χρόνια χάους του 1970: το μονοπάτι της ζωής ενός ανθρώπου». Συμμετέχει σε συνάντηση που προηγείται ενός διεθνούς συμποσίου με δημοσιογράφους όλου του κόσμου. Η αμερικάνικη επιθεώρηση Exquire τον συμπεριλαμβάνει στον κατάλογο των εκατό πλέον διάσημων ανθρώπων του κόσμου, αποκαλώντας τον «Ιάπωνα Χέμινγουαίη». Περνά ένα μήνα σχεδόν στο στρατιωτικό πεδίο της Τακιγκαχάρα, εκπαιδευόμενος και εκπαιδεύοντας τριάντα φοιτητές του στρατού του. Καταστρώνει σχέδιο δράσης του στρατού του σε συνεργασία με τον υπεύθυνο αρχηγό της ομάδας και πιστό οπαδό του, τον φοιτητή Μορίτα. Δημοσιεύει το άρθρο «Σχετικά με τον Κώδικα τιμής ενός πολεμιστή. Ανοιχτή επιστολή στον Σιντάρο Ισινουάρα». Συνθέτει τους στίχους του ύμνου του στρατού του: «Εμπρός! Νεαροί κόκκινοι λέοντες». Ο ύμνος κυκλοφορεί σε δίσκο μαζί με το κείμενο «Η φωνή των χαμένων ηρώων». Μαζί με τα πιο έμπιστα μέλη του στρατού του συμμετέχει στη δέκατη τρίτη εθνική συνάντηση καράτε. Μπαίνει στην κατηγορία του πρώτου νταν. Υποβάλλει αίτηση ώστε να ασκείται ο στρατός του κάθε μήνα στο στρατόπεδο Ιτσιγκατάνι – χώρο όπου θα εκφωνήσει τον τελευταίο του λόγο. Συντάσσει τη διαθήκη του. Τον Ιούλιο δημοσιεύεται το πρώτο μέρος του μυθιστορήματός του «Έκπτωτος Άγγελος» τελευταίο μέρος της τετραλογίας «Η Θάλασσα της γονιμότητας». Τον Αύγουστο αρχίζει το τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου που θα ολοκληρώσει μια μέρα πριν την αυτοκτονία του. Ο στρατός του παρελαύνει για τελευταία φορά στο εθνικό στάδιο. Ασκείται επί δεκαήμερο με πενήντα φοιτητές στο στρατιωτικό πεδίο της Τακιγκαχάρα. Τον Οκτώβριο κυκλοφορεί η συλλογή δοκιμίων του «Τα πρωτότυπα συναισθήματα». Ποζάρει για τις τελευταίες δημόσιες φωτογραφίες με τα πιο πιστά μέλη του στρατού του «Tate No Kai», τους Μορίτα, Κόγκα, Ογκάουα και Κόγκα. Στις 3 Νοεμβρίου εκδίδει με τη συνεργασία της γυναίκας του τη βιβλιογραφία του έργου του. Διοργανώνεται έκθεση φωτογραφιών για τη ζωή του. Στον κατάλογο της έκθεσης αποκαλεί την 45χρονη ζωή του «Τέσσερα ποτάμια» (Πεζογραφία – Θέατρο – Σώμα – Πράξη). Η έκθεση έχει 100.000 θεατές. Στις 17 Νοεμβρίου συμμετέχει στην ελεύθερη συνάντηση που διοργανώνει εκδοτικός οίκος στο Αυτοκρατορικό Ξενοδοχείο. Στις 25 Νοεμβρίου, ώρα 12.15 μετά από εκφώνηση λόγου στα μέλη του στρατού του από την ταράτσα του στρατώνα Ιτσιγκατάνι κάνει χαρακίρι. Μαζί του πεθαίνει και ο Μορίτα. Τα Άπαντά του θα συγκεντρωθούν το 1976 σε 36 τόμους.
from anemourion https://ift.tt/pLDWaIy
via IFTTT