ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΑΦΕΝΤΟΥΛΗΣ

Δ. Π. ΚΩΣΤΕΛΕΝΟΣ | Γεννήθηκε στη Ζαγορά του Πηλίου. Τα γυμνασιακά γράμματα τα έμαθε στη Σμύρνη. Μετά σπούδασε ιατρική στο Μόναχο, στο Παρίσι και στη Βουδαπέστη. Την άσκηση του επαγγέλματος την άρχισε στον Πειραιά. Νεώτατος, και γρήγορα αναδείχτηκε σε καθηγητή του Πανεπιστημίου της Αθήνας, όπου δίδασκε παθολογική ανατομία. Στα 1861 πήρε την Έδρα της Φαρμακολογίας, επιστήμη που την είχε σπουδάσει στο περιλάλητο Πανεπιστήμιο της Νυρεμβέργης. Ο Θεόδωρος Αφεντούλης, κάτοικος του Πειραιά πάντα, χρημάτισε διευθυντής του εκεί Ζαννείου Δημοτικού Νοσοκομείου. Σαν επιστήμονας διακρινόταν για τη βαθύτατη κατάρτιση του, θεωρητική και εφαρμοσμένη στο δύσκολο πεδίο της διαγνωστικής. Και σαν επαγγελματίας γιατρός διακρίθηκε για τον ανθρωπισμό και την αφιλοκέρδειά του.
Ο Πειραιάς εκτιμώντας τις υπηρεσίες και το ήθος του τον ανάδειξε επανειλημμένα δημοτικό σύμβουλο. Επίσης τον είχε εκλέξει και βουλευτή και τιμήθηκε και από την εθνική αντιπροσωπεία, με την εκλογή του ως αντιπροέδρου της Εθνοσυνελεύσεως. Ο Θεόδωρος Αφεντούλης, παράλληλα με την επιστήμη, καλλιέργησε και τα Γράμματα. Εγραψε ποιήματα: τις συλλογές «Κρητικά». «Ωδαί Αλκαϊκαί», «Σύμμικτα». Και εξέδωσε και τις τρεις μαζί σ' έναν τόμο στα 1881. Ο Θεόδωρος Αφεντούλης έγραψε και πολλές επιστημονικές μελέτες και τρίτομη «Φαρμακολογία», με γλαφυρή χροιά και ζωντάνια. Στα ποιήματα του χρησιμοποίησε λιτότατα εκφραστικά μέσα, τόσο απλά, που όχι σπάνια, στα «Κρητικά» ιδιαίτερα, καταλήγουν απλοϊκά. Μόλον τούτο τα θερμαίνει το πάθος του και ο ενθουσιασμός που αναβρύζει από μια σφριγώδη και ζωτική ιδιοσυγκρασία, τα μέτρα του ποικίλλουν. Ποιητικώτερος είναι στα ερωτικά του που περιέχονται στα «Σύμμικτα». Εκεί τα ποιήματα του, δίχως να χάνουν την απλότητα τους, γίνονται εκφραστικά πλουσιότερα με τις μεταφορές, τις παρομοιώσεις, τις προσωποποιήσεις, και τα λυρικότερα σύμβολα:
ΤΑ ΑΝΘΗ
Λάβε τα άνθη είναι αφανή μικρά συνεσταλμένα, / και του χειμώνος τα κρατεί το πάγωμα κλειστά. / Πλησίασε τα στήθη σου, τα κρινοζυμωμένα / κι' άπλωσε τα χεράκια σου απάνω τα ζεστά. // Και ιδές καθένα του ζωή πώς θε να λάβει / κι' αγάλι-αγάλι θα προβή σαν άστρο της αυγής, / γιατί ζωή και στ' άψυχα το βλέμμα σου ανάβει / όταν σκορπάει, το πονηρό, χαρίσματα στοργής. // Θα ενδυθή ο κόρφος των σε σμάλτο, σε ρουμπίνι / στο γέλιο σου θα σπαρταρούν τα φύλλα τα λεπτά / του παραδείσου άρωμα, η κόμη των θα χύνη / κι αχόρταγη στα χείλη των δροσιά θε να πετά».

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΓΟΥΛΑΤΟΥ
1976


from ανεμουριον https://ift.tt/2ImKEmc
via IFTTT

Δεν υπάρχουν σχόλια

Από το Blogger.