ΤΟ ΑΙΔΟΙΟ ΤΗΣ ΤΕΝΙΣΤΡΙΑΣ


Είχε χάσει το πρώτο σετ μ’ ένα συντριπτικό 6-2 και στο δεύτερο, παρόλο που το σερβίς ήταν δικό της, είχε ήδη παραδώσει τα σκήπτρα στην αντίπαλο της, η οποία βάδιζε αναμφίβολα προς το θρίαμβο. Στα διαλείμματα ανάμεσα στο κάθε παιχνίδι η τενίστριά μας παραπονιόταν για κάποια αρρώστια το όνομα της οποίας δεν κατάφερνε να προφέρει, για ένα διαπεραστικό τσούξιμο που δεν την άφηνε να τρέξει στο τερέν και ν' αποκρούσει τις βολές όπως έπρεπε. Το κοινό άρχισε ν' ανταλλάσσει εικασίες, υποθέσεις, σχόλια κάθε είδους για το πόσο άσχημα διεξήγε το παιχνίδι της. Μονάχα εγώ, που έχω παρακολουθήσει την πορεία της στα τερέν των τεσσάρων ηπείρων (γιατί η τενίστριά μας δεν αγωνίζεται ποτέ στην Αφρική, φοβούμενη τη μαύρη φυλή την οποία θεωρεί, κατά τη γνώμη μου λανθασμένα, περισσότερο λάγνα από τις υπόλοιπες), ήξερα ποιος ήταν ο λόγος της φτωχής της απόδοσης. Κάτω απ' την πλισέ φουστίτσα, κάτω απ' την ιδρωμένη κιλότα που έσφιγγε την περιφέρεια της, η τενίστριά μας υπέφερε από έναν έρπητα του αιδοίου, τον πιο ενοχλητικό από τους υπάρχοντες έρπητες. Έτσι κι έβαζα τα γυαλιά μου στα διαλείμματα ανάμεσα στα παιχνίδια, μπορούσα να διακρίνω στην εσωτερική επιφάνεια των μηρών της μια περιοχή ερεθισμένη, προάγγελο μιας αφόρητης φαγούρας. Η τενίστριά μας, προτού ο επόπτης δώσει εντολή για τη συνέχιση του παιχνιδιού, εκμεταλλευόταν το χρόνο για να κάνει αέρα στο αιδοίο της, για να κάνει εντριβές και μασάζ, για να το υγράνει με μουσκεμένα πανιά, όλ' αυτά πάνω απ' την κιλότα, μιας και οι διεθνείς κανονισμοί του τένις απαγορεύουν την έκθεση των απόκρυφων περιοχών του σώματος. Το αιδοίο της τενίστριάς μας, το οποίο εγώ γνώριζα μονάχα μέσ' από αναφορές, υπέφερε από αυτές τις φαγούρες απ' την αρχή της σεζόν, και όλες οι προσπάθειες της ομάδας των μασέρ και των γιατρών είχαν πέσει στο κενό: η τενίστριά μας είχε δοκιμάσει κιλότες φτιαγμένες από κάθε είδους υλικό (από τη λύκρα μέχρι το βαμβάκι, περνώντας από το μετάξι και το σερζ), είχε πασαλειφτεί με αλοιφές και καταπλάσματα, είχε βάλει μέχρι και να της αποτριχώσουν την ήβη, σε μια προσπάθεια πρόληψης πιθανών μολύνσεων του τριχωτού, χωρίς θετικό αποτέλεσμα. Τώρα, στον τελικό αγώνα αυτού του σημαντικού τουρνουά, η τενίστριά μας περνούσε έναν αληθινό Γολγοθά: τα σερβίς της εκσφενδονίζονταν στο δίχτυ, τα βήματα της έβγαιναν έξω από τα όρια του τερέν, τα βολέ και τα ρεβέρ αποδεικνύονταν αβλαβή, και τα passing-shots της, εκείνο το πάλαι ποτέ συντριπτικό όπλο, ήταν πια τόσο ντροπαλά και θηλυκά που καλά καλά δεν ανησυχούσαν την αντίπαλο. Όταν τέλειωσε ο αγώνας, έπειτα από την απονομή των επάθλων και την τήρηση του προβλεπόμενου πρωτοκόλλου, η τενίστριά μας μπήκε στο διάδρομο των αποδυτηρίων με έκφραση απελπισμένη, έτοιμη να ξεσπάσει σε αναφιλητά. Κάποιοι δημοσιογράφοι απέδωσαν την απαρηγόρητη συμπεριφορά της στην ήττα, μόνο εγώ όμως ξέρω την πραγματική της αιτία. Πιθανόν, καθώς γράφω αυτές τις αράδες, η τενίστριά μας να έχει ήδη βγάλει την κιλότα της, να έχει μπει στο ντους και με μια έκφραση ανακούφισης και απελευθέρωσης να τρίβει το αιδοίο της μ' ένα σφουγγάρι, καταμεσής ενός καταρράκτη, ξύνοντας το αιδοίο της με έκδηλο ζήλο, σε μια κρίσιμη μάχη μ' αυτές τις τόσο επίμονες φαγούρες. Αν εξαιρέσουμε το κώλυμα αυτό, η τενίστριά μας εξακολουθεί να είναι το νούμερο ένα.

JUAN MANUEL DE PRADA
ΑΙΔΟΙΑ!
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ
ΑΘΗΝΑ
1994


from ανεμουριον https://ift.tt/3pwAd2Q
via IFTTT
Από το Blogger.