[Βιογραφική Εγκυκλοπαίδεια Ελλήνων Λογοτεχνών / Δ. Π. Κωστελένος - Αθήνα: εκδ. Αφοί Παγουλάτου, 1976]
Ποιητής με αξιόλογο έργο και βαθύ προβληματισμό. Γεννήθηκε στα Κύθηρα, μα από πολύ μικρός ήρθε στην Αθήνα, όπου εγκαταστάθηκε η οικογένεια του. Σπούδασε οικονομικές κι εμπορικές επιστήμες στην Πάντειο και νομικά στο Πανεπιστήμιο. Αργότερα ασχολήθηκε με το εμπόριο. Στα Γράμματα εμφανίστηκε στα 1939, όταν κυκλοφόρησε το πρώτο του ποιητικό βιβλίο με τίτλο «Αποκαθήλωση». Και ακολούθησαν τα βιβλία: «Η παρουσία του Δεύτερου» (1940), «Οι κυκλώνες» (1944), «Η Πικροδάφνη» (1952) και ο ποιητής εκφράζει ακόμη τις νεανικές του εντυπώσεις απ' τον κόσμο. Είναι αισιόδοξος, όλο ζωντάνια κι ορμητικότητα, μ' ένα πηγαίο λυρισμό και στίχο ελεύθερο, λιγοσύλλαβο, πειθαρχημένο σε μιαν εσωτερική αρμονία. Η «Πικροδάφνη», ωστόσο, συμβολικό ποίημα, φέρνει μέσα της όλη την πικρή εμπειρία από την Κατοχή και την προδομένη Αντίσταση, όλη την απογοήτευση μιας γενιάς που ωρίμασε στη φρίκη του πολέμου. Τέλος, «Ο θάνατος» πού έρχεται «με το άλλο πρόσωπο», υποδηλώνει το θάνατο της ανθρώπινης συνείδησης, μέσα στον αστικό κόσμο, μέσα στον υποτιθέμενο «πολιτισμό» τής Δύσης, όπου η ανθρωπιά έχει μείνει κενός λόγος κι όπου η ανθρώπινη ζωή είναι πούπουλο ανάλαφρο στην ζυγαριά των αξιών. Δεν είναι παράξενο που ο Σπ. Ξανθάκης χρειάστηκε 10 χρόνια μετά την «Πικροδάφνη» για να διαπιστώση το απαισιόδοξο κήρυγμα του στο «Θάνατο με το άλλο πρόσωπο». Και δεν είναι το ίδιο παράξενο που ο ποιητής «σώπασε» από τότε. Αγνοούμε τή διεργασία πού συμβαίνει στο νου και στον αισθητικό κόσμο του πνευματικού δημιουργού. Την ανακαλύπτουμε μόνο όταν μας παραδοθή με τη μορφή ενός βιβλίου ή κάποιου δημοσιεύματος. Και τότε ξαφνιαζόμαστε... ΑΚΟΜΑ ΜΙΑ ΜΕΡΑ
Ακόμα μια μέρα κερδήθηκε
δίχως δάκρυα.
Να βιαστούμε!
Είναι το τίμημα πολύ μικρότερο παρά το κέρδος.
Ήδη
τα τύμπανα ακούγονται πολύ κοντά.
Ακόμα μιά μέρα που νικήσαμε
το θάνατο.
ΑΠΟ ΤΗΝ «ΠΙΚΡΟΔΑΦΝΗ»
Λοιπόν καϋμένη πικροδάφνη πάρε και πάλι το ταξίδι της επιστροφής!
Το φεγγαρίσιο σου πρόσωπο σκοτείνιασε μέσα στην ολικήν έκλειψη.
Γιατί στη μέση μπήκε ακέριο το σώμα μιας άλλης με τη συνθετική του
διάσπαση
Και τα παιγνιδίσματα της φαντασίας και τα σκιρτήματα της καρδιάς
Δεν είναι πράγματα σοβαρού ταξιδευτή! Πρέπει να λείψουν!
Γύρισε πάλι στην αφάνεια!
Πάρε στον ώμο το δισάκι με τις σκουριασμένες δεκάρες των δισταγμών σου
Και μετρώντας τα γυμνά βήματα σου στη φλεγόμενη γη των προγόνων σου
Γύρισε στην καλύβα σου με το ξεφτισμένο μεγαλείο της σάρκινης υπόστασης
σου προτού νυχτώση.
Σκοτείνιασε! οι σαλταδόροι κρύψαν στο σακί το καρβέλι τού ήλιου...
from anemourion https://ift.tt/WF7BZc1
via IFTTT