Πολύ συζητήθηκε, και θα το συζητάμε για καιρό. Όλοι μας. Μέχρι τις εκλογές, αλλά και μετά από αυτές. Καθένας με τον ανώτερο ή κατώτερο χαρακτήρα του και την αγωγή του, κατά το ανοιχτό μυαλό του ή τη στενοκεφαλιά του, τη μικροψυχία ή την έμφυτη ευγένειά του, με τις παρωπίδες του ή χωρίς αυτές, αν αποφασίσει να τις παραμερίσει ή να τις βγάλει κιόλας.
Αλλά, θα σταθώ σε ένα άλλο σημείο. Θα πω κάτι άλλο, ειδικά και γενικά...
Ώρες ώρες, μοιάζει οι μισοί να μην χρωστάμε καλή κουβέντα στους άλλους μισούς.
Ώρες ώρες, μοιάζει οι μισοί να στρουθοκαμηλίζουμε κι οι άλλοι μισοί να υπογράφουμε ανεξίτηλα την κουτοπονηριά μας...
Δεν κάνουμε ένα απλό "Like" / "Μου αρέσει", σε μια δημοσίευση, ούτε ακόμη κι αν συμφωνούμε με κάτι ωφέλιμο, π.χ. που έκανε κάποιος για το κοινό καλό, όπως στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο Πανουργιάς Παπαιωάννου. Από φόβο, όπως τώρα εδώ, μην τυχόν και "στιγματισθούμε" ότι τον υποστηρίζουμε, ή ότι θα τον ψηφίσουμε κιόλας, και έτσι θα θυμώσουμε τον προηγούμενο δήμαρχο και θ' απογοητεύσουμε τους υπόλοιπους υποψήφιους δημάρχους...
Αν όμως εκλεγεί, θα τρέχουμε να του δηλώσουμε:
και ότι τον ψηφίσαμε (αλήθεια ή ψέμματα... τι σημασία θα έχει, μόνο εμείς θα το ξέρουμε, εμείς και ο καιροσκόπος εαυτός μας!)
και ότι κάναμε ακόμη και... κρυφό προεκλογικό αγώνα υπέρ του!
Τώρα... τι σημαίνει "στρουθοκαμηλίζω", όσοι δεν το ξέρουν, μια μικρή αναζήτηση στο διαδίκτυο, και θα το μάθουν. Πάνω κάτω κάτι σαν το... "κρύβομαι πίσω από το δάχτυλό μου"...
Κι από τη μεριά μου, θα στείλω μια μικρή ιστορία για την κουτοπονηριά, που τελευταία ανθίζει όπως τότε, στο Μεσαίωνα...