Λογοτέχνης και ποιητής. Γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε νομικά, μα αφιερώθηκε αποκλειστικά στη Λογοτεχνία και στην Εκπαίδευση. Εργάσθηκε για ένα διάστημα σαν καθηγητής της γαλλικής γλώσσας σε διάφορα κρατικά Γυμνάσια. Κυκλοφόρησε πολλές ποιητικές συλλογές, ανάμεσα στις οποίες αναφέρουμε τις εξής: «Οι σκιές των ονείρων (1915)», «Όλεθροι» (1927)», «Φύλλα στον άνεμο» (1930), «Πικροί λογισμοί» (1932), «28
Οκτωβρίου» (1940), «Ο τραγουδιστής» (1946), «Μυστικοί θρύλοι» (1946), «Με το χέρι στη φόρμιγγα» α(1947), «Η μύηση τού Διαγόρα». Η ποίηση του είναι αυστηρά παραδοσιακή, με πατριωτικά αισθήματα και λατρεία στη Φύση. Το λογοτεχνικό της ενδιαφέρον, περιορισμένο. Εσύ ήσουν η γαλήνια εκείνη πόλη, / που έλαμπε ο ήλιος στα παράθυρά σου! / Σ’ όργωσε τώρα της κακίας το βόλι / και σύντριψε την ήσυχη χαρά σου. / Τα ερείπια σου καπνίζουνε στο χώμα / σωροί απ΄ την ομορφιά σου τη χαμένη· / δεν τά'σβυσε η βροχή κι αχνίζει ακόμα / στους δρόμους η ζωή σου συντριμμένη. / Στα πάρκα τα κορμιά των αγαλμάτων / σαν από φθόνο τά'σπασαν οι οβίδες, / και τώρα με στη γύραθε ερημιά των / φοβούνται να φυτρώσουν κι οι τσουκνίδες. / Κι απ΄ τη ζωή σου κάτι αλήτες μόνο, / που τα καμένα ερείπια σου σκαλεύουν, / μες στο βουβό σου και τον έρμο πόνο / ελεύτερα φαντάσματα σαλεύουν…
(Από τη συλλογή Όλεθροι (1927), σ. 20-21.)
Θαρθεί με τ΄ άσπρα τ΄ άρμενα μια θρυλική γαλέρα... / Σκύβει το κύμα υπάκουο, γελούν οι ακρογιαλιές, / χαράς μηνύματα έρχονται με τα φτερά του αγέρα – / μες στο χειμώνα τ’ άκουσαν κι ανθούν οι μυγδαλιές. / Και να, ο λαός εκίνησε!... Μαυρολογούν οι δρόμοι, / τα νιάτα παίρνουνε φτερά, ζωή τα γερατιά, / κι ερχόνται καβαλλάρηδες, κι ερχόνται πεζοδρόμοι / με ιλαρωμένα πρόσωπα, με αστραφτερή ματιά. / Ξάφνου χαρμόσυνον αχόν αντιλαλούν οι ανέμοι, / καμπάνες αναστάσιμες ολόγυρα αγροικάς. / Σε μύρια στήθια μια καρδιά, σα φύλλο απαλοτρέμει, / λάμπει στον ήλιο αμίλητα το δάκρυ της χαράς. / Όνειρο μαύρο επέρασαν της δυστυχίας οι χρόνοι, / σαν παραμύθι ετέλειωσαν οι σκοτεινοί καιροί, / το αργό το αλέτρι ειρηνικά τη μάννα γης οργώνει, / πράσινοι οι κάμποι χαίρονται, καρπίζει το δεντρί. / Χαράς μηνύματα ήρθανε με τα φτερά του αγέρα. / Μες στο χειμώνα τ΄ άκουσαν κι ανθούν οι μυγδαλιές. / Γυρνά με τ΄ άσπρα τ΄ άρμενα μια θρυλικά γαλέρα, / σκύβει το κύμα υπάκουο, γελούν οι ακρογιαλιές.
(Από τη συλλογή Όλεθροι (1927), σ. 76-770)
from anemourion https://ift.tt/CVhPJdu
via IFTTT