Παραίτηση με βαριές σκιές για «υπόγειες διαδρομές»

Παρατηρητής
Παραίτηση με βαριές σκιές για «υπόγειες διαδρομές»
Η ανεξαρτητοποίηση της βουλευτού Ανατολικής Αττικής έρχεται να καταγράψει αν μη τι άλλο ,ένα βαθύ ρήγμα στο εσωτερικό της Πλεύσης Ελευθερίας και κυρίως στο μοντέλο ηγεσίας της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Οι αιχμές που διακινούνται από το πολιτικό παρασκήνιο δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνειών: γίνεται λόγος για εσωτερικά «φίλτρα», για ελεγχόμενες κοινοβουλευτικές παρεμβάσεις και για έναν συγκεντρωτισμό που φέρεται να ακυρώνει κάθε έννοια συλλογικής πολιτικής λειτουργίας.
Ιδιαίτερα βαρύνουσα είναι η αναφορά σε χειρισμούς που σχετίζονται με τη στάση του κόμματος απέναντι στον υπουργό Άμυνας, Νίκο Δένδια. Οι πληροφορίες κάνουν λόγο για περιορισμούς σε κοινοβουλευτικές πρωτοβουλίες και για πολιτική γραμμή που – κατά την καταγγελλόμενη εκδοχή – δεν διαμορφωνόταν μέσα από θεσμικές διαδικασίες, αλλά μέσα από στενούς ηγετικούς κύκλους.
Εάν οι αιχμές αυτές επιβεβαιωθούν πολιτικά, τότε η υπόθεση παύει να είναι εσωκομματική διαφωνία και μετατρέπεται σε σοβαρό ζήτημα πολιτικής αξιοπιστίας.
Η ρητορική της θεσμικής ηθικής και η πραγματικότητα της εξουσίας
Η Ζωή Κωνσταντοπούλου έχει επενδύσει διαχρονικά στο αφήγημα της θεσμικής συνέπειας και της απόλυτης διαφάνειας. Ωστόσο, η συγκεκριμένη αποχώρηση έρχεται να δημιουργήσει ένα επικίνδυνο πολιτικό παράδοξο: όταν ένα κόμμα που οικοδομεί την ταυτότητά του στην καταγγελία των «παλαιοκομματικών πρακτικών» κατηγορείται για εσωτερικό έλεγχο και πολιτική καθοδήγηση, τότε το πλήγμα είναι πολλαπλάσιο.
Η Πλεύση Ελευθερίας διατηρεί πλέον οριακά τον αριθμό βουλευτών που απαιτείται για τη λειτουργία κοινοβουλευτικής ομάδας. Όμως το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι αριθμητικό. Είναι πολιτικό. Και αγγίζει τον πυρήνα της αξιοπιστίας ενός σχηματισμού που φιλοδοξεί να εμφανίζεται ως αντισυστημική φωνή.
Το πολιτικό μήνυμα πίσω από την αποχώρηση
Η αποχώρηση Καραγεωργοπούλου στέλνει ένα σαφές μήνυμα: η συγκέντρωση εξουσίας σε προσωποκεντρικά σχήματα οδηγεί σχεδόν πάντα σε εσωτερικές εκρήξεις. Η ιστορία της μεταπολιτευτικής πολιτικής σκηνής βρίθει τέτοιων παραδειγμάτων.
Και εδώ ανακύπτει το κρίσιμο ερώτημα: μπορεί ένα κόμμα να καταγγέλλει τις «υπόγειες διαδρομές» της εξουσίας, όταν στο εσωτερικό του κατηγορείται ότι τις αναπαράγει;
Η απάντηση δεν θα δοθεί μέσα από διαψεύσεις ή επικοινωνιακές αντιπαραθέσεις. Θα δοθεί μέσα από τη συμπεριφορά, τη διαφάνεια και – κυρίως – τη δυνατότητα πολιτικής αυτοκριτικής.
Γιατί η πολιτική αξιοπιστία δεν κρίνεται στις καταγγελίες. Κρίνεται όταν οι προβολείς στρέφονται προς τα μέσα.
Καθημερινός Παρατηρητής

from PRESS-GR | Ειδήσεις, Αποκαλύψεις και Σχόλια Χωρίς Φίλτρο https://ift.tt/yqA3nfg
via IFTTT