Στην καρδιά της Φθιώτιδας, το Νεοχώρι Δομοκού δεν αποτελεί απλώς έναν ακόμη οικισμό της Φθιώτιδας. Είναι ένα ζωντανό παράδειγμα ιστορικής συνέχειας και συλλογικής ταυτότητας, που χτίστηκε πάνω στα θεμέλια του παρελθόντος και εξελίχθηκε μέσα από τη συνένωση ανθρώπων και τόπων.
Η ίδρυσή του τοποθετείται περίπου στα μέσα του 18ου αιώνα, γύρω στο 1750, όταν δημιουργήθηκε ως «Νέο χωριό» πάνω στα ερείπια του παλαιότερου οικισμού Οθρό. Το ίδιο του το όνομα αποτυπώνει με απλότητα αλλά και σαφήνεια τη μετάβαση: από το παλιό στο νέο, από τη διάσπαση στην ενότητα.
Το Νεοχώρι δεν προέκυψε τυχαία. Αποτελεί προϊόν συνένωσης τεσσάρων παλαιότερων οικισμών: του Ορθού, του Καλαμακίου, της Μαύρης και της Αγίας Παρασκευής. Σε μια εποχή δύσκολη, όπου η επιβίωση απαιτούσε συνεργασία και συνοχή, οι κάτοικοι επέλεξαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους, δημιουργώντας έναν νέο, πιο βιώσιμο πυρήνα ζωής. Εκεί βρίσκεται και η ουσία της ύπαρξής του: στην κοινότητα.
Διοικητικά, το Νεοχώρι ακολούθησε την πορεία των μεταβολών του ελληνικού κράτους. Από το 1883 έως το 1912 ανήκε στον Δήμο Μελιταίας, ενώ στη συνέχεια λειτούργησε ως αυτόνομη κοινότητα για δεκαετίες, διατηρώντας τη δική του ταυτότητα και αυτοδιοικητική παρουσία. Η επόμενη σημαντική αλλαγή ήρθε το 1998, με τη διοικητική μεταρρύθμιση του «Καποδίστρια», όταν εντάχθηκε ως Δημοτικό Διαμέρισμα στον Δήμο Δομοκού.
Σήμερα, το Νεοχώρι κουβαλά μια ιστορία που δεν φωνάζει, αλλά αντηχεί. Από τα παλιά χωριά που ενώθηκαν, μέχρι τις σύγχρονες διοικητικές αλλαγές, η διαδρομή του δείχνει ξεκάθαρα πως τίποτα δεν χτίζεται μόνο του. Χτίζεται με ανθρώπους, αποφάσεις και, πάνω απ’ όλα, με κοινό όραμα.
Και αυτό το όραμα, φαίνεται πως οι πρώτοι κάτοικοι το είχαν καταλάβει πολύ πριν γίνει τάση.