Ο χαράκτης Α. Τάσσος. Ένθετο «Επτά Ημέρες», εφημ. Η Καθημερινή, Αθήνα, 1998.
Ο A. ΤΑΣΣΟΣ, ΣΕ ΗΛΙΚΙΑ ΤΕΣΣΑΡΩΝ ΧΡΟΝΩΝ, ΜΕ ΤΗ ΜΑΥΡΟΦΟΡΕΜΕΝΗ ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΠΕΤΡΟΥΛΙΑ, ΠΟΥ ΚΑΤΑΓΟΤΑΝ ΑΠΟ ΧΩΡΙΟ ΤΟΥ ΤΑΫΓΕΤΟΥ (ΦΩΤ.: ΑΡΧΕΙΟΥ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ «Α. ΤΑΣΣΟΣ»). Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΤΟΥ ΕΙΧΕ ΑΔΥΝΑΜΙΑ - ΠΙΣΤΕΥΕ ΣΤΟ ΓΙΟ ΤΗΣ ΑΠΕΡΑΝΤΑ ΚΑΙ ΒΑΣΑΝΙΣΤΙΚΑ, ΟΠΩΣ ΕΛΕΓΕ Ο ΙΔΙΟΣ ΣΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ Κ. ΠΗΛΙΧΟ (ΤΑ ΝΕΑ, 13 ΙΟΥΛΙΟΥ 1982). Ο ΤΑΣΣΟΣ ΧΑΡΑΞΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΤΟ 1950. ΑΡΓΟΤΕΡΑ, ΕΙΠΕ ΠΕΙ ΣΤΗ ΣΥΖΥΓΟ ΤΟΥ ΛΟΥΚΙΑ ΜΑΓΓΙΩΡΟΥ ΟΤΙ ΠΙΘΑΝΟΝ ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΜΑΥΡΟΦΟΡΕΜΕΝΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΩΝ ΕΡΓΩΝ ΤΟΥ ΝΑ ΚΑΤΑΓΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΟΥ ΕΒΛΕΠΕ ΓΥΡΩ ΤΟΥ, ΜΙΚΡΟ ΠΑΙΔΑΚΙ, ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΩΣΕ.
Ο Α. Τάσσος (Αναστάσιος Αλεβίζος) γεννιέται στις 25 Μαρτίου 1914 στο χωριό Λευκοχώρα της Μεσσηνίας. Το 1919 εγκαθίσταται με την οικογένειά του στην Αθήνα και το 1927 παίρνει τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής κοντά στον Γεώργιο Κωτσάκη. Το 1930 εισάγεται στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών· μετά τα προκαταρκτικά τμήματα, παρακολουθεί μαθήματα γλυπτικής και ζωγραφικής (1932-1937) στα εργαστήρια του Θωμά Θωμόπουλου, του Ουμβέρτου Αργυρού και του Κωνσταντίνου Παρθένη, ενώ το 1932 εγγράφεται από τους πρώτους -μαζί με τους Γιάννη Μόραλη, Γιώργο Γ. Δήμου, Κώστα Ντάκο και Μωυσή Ραφαήλ- στο εργαστήριο χαρακτικής που λειτουργεί ξανά στη σχολή, έπειτα από 17 χρόνια, με καθηγητή τον Γιάννη Κεφαλληνό. Αποφοιτά το 1939. Τα πρώτα του ζωγραφικά σχέδια δημοσιεύονται το 1932 στο περ. Νέοι Πρωτοπόροι, ενώ στη συνέχεια στο ίδιο
ΑΔΗΜΟΣΙΕΥΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥ Α. ΤΑΣΣΟΥ ΜΕ ΞΑΠΛΩΜΕΝΗ ΑΓΡΟΤΙΣΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΤΟΥ, ΤΗ ΛΕΥΚΟΧΩΡΑ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ, ΣΤΙΣ 15 ΙΟΥΛΙΟΥ 1941 (ΦΩΤ.: ΑΡΧΕΙΟΥ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ «Α. ΤΑΣΣΟΣ»). ΟΙ ΑΔΡΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΑΓΡΟΤΩΝ ΚΥΡΙΑΡΧΟΥΝ ΣΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΤΑΣΣΟΥ. Η ΣΚΛΗΡΗ ΒΙΟΠΑΛΗ ΚΑΙ Ο ΑΚΑΤΑΠΑΥΣΤΟΣ ΜΟΧΘΟΣ ΤΩΝ ΞΩΜΑΧΩΝ ΤΗΣ ΜΕΣΣΗΝΙΑΚΗΣ ΓΗΣ ΣΦΡΑΓΙΣΑΝ ΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΤΟΥ ΗΛΙΚΙΑ. ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥ ΤΑ ΕΚΑΝΕ ΜΕ ΚΟΝΤΥΛΙΑ ΚΑΙ ΚΙΜΩΛΙΕΣ ΠΟΥ «ΕΚΛΕΒΕ» ΑΠΟ ΤΑ ΑΛΛΑ ΠΑΙΔΙΑ.
περιοδικό δημοσιεύονται γλυπτά και χαρακτικά του καθώς και το κείμενό του «Ξυλογραφία, η τέχνη των μαζών» (1934). Η ξυλογραφία γίνεται ο βασικός τρόπος έκφρασης και ήδη από τα πρώτα έργα του διαφαίνονται η κοινωνική και πολιτική διάσταση της δουλειάς του· με εξπρεσιονιστική δύναμη αποδίδει θέματα από τη σκληρή καθημερινότητα και τους αγώνες της εργατικής τάξης. Το 1936, σπουδαστής ακόμα,
ΤΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΔΙΦΥΛΛΟΥ ΚΑΤΑΛΟΓΟΥ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΕΚΘΕΣΗΣ ΤΟΥ ΤΑΣΣΟΥ, ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΔΕΞΙΑ Ο ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ, 1934 (ΞΥΛΟΓΡΑΦΙΑ 45,5X17 ΕΚ.). ΑΠΟ 5 ΕΩΣ 30 ΜΑΡΤΙΟΥ 1936 Ο ΤΑΣΣΟΣ, ΧΩΡΙΣ ΑΚΟΜΗ ΝΑ ΑΠΟΦΟΙΤΗΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΧΑΡΑΚΤΙΚΗΣ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΛΗΝΟΥ, ΟΡΓΑΝΩΝΕΙ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΑΤΟΜΙΚΗ ΤΟΥ ΕΚΘΕΣΗ ΜΕ 18 ΞΥΛΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΙ 23 ΣΧΕΔΙΑ ΣΕ ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟΥ «ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗ». Η ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ 22ΧΡΟΝΟΥ ΤΟΤΕ ΧΑΡΑΚΤΗ ΕΓΙΝΕ ΜΕ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΤΟΥ Δ. ΑΡΑΒΑΝΤΙΝΟΥ, ΙΔΙΟΚΤΗΤΗ ΤΗΣ ΕΦ. «ΒΡΑΔΥΝΗ», ΤΟΥ ΕΚΔΟΤΗ Κ. ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗ ΚΑΙ ΤΟΥ Ζ. ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ, ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗΣ ΚΑΙ ΔΕΣΠΟΖΟΥΣΑ ΜΟΡΦΗ ΤΗΣ ΕΙΚΑΣΤΙΚΗΣ ΚΡΙΤΙΚΗΣ. ΕΝΩ ΔΙΑΡΚΟΥΣΕ Η ΕΚΘΕΣΗ, Ο ΤΑΣΣΟΣ ΠΗΡΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΤΟΥ ΚΡΙΤΙΚΗ ΩΣ ΧΑΡΑΚΤΗΣ. ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ «ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΒΗΜΑ» (10 ΜΑΡΤ. ’36) ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ ΠΟΥ «ΜΑΝΤΕΥΕΙ ΠΩΣ ΡΑΓΔΑΙΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ». Η ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ Η ΣΤΑΘΕΡΗ ΘΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΤΑΣΣΟΥ ΣΤΗ ΧΑΡΑΚΤΙΚΗ, ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΕ ΤΗΝ ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ ΣΤΟ ΜΕΣΟΠΟΛΕΜΟ. ΤΑ ΚΑΤΑ ΚΑΙΡΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΑ ΠΟΡΤΡΕΤΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ ΤΟΥ ΤΑΣΣΟΥ, ΟΠΩΣ ΑΥΤΟ ΤΟΥ ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ, ΣΥΝΙΣΤΟΥΝ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ: (ΣΑΙΞΠΗΡ, ΛΟΡΚΑ, ΜΠΡΕΧΤ, ΣΕΦΕΡΗΣ, ΣΟΛΩΜΟΣ, ΦΩΣΚΟΛΟΣ, ΜΠΑΙΡΟΝ, ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ, ΡΙΤΣΟΣ, ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ, Γ. ΔΡΟΣΙΝΗΣ, ΖΑΝ ΜΩΡΕΑΣ, ΘΕΟΦ. ΚΑΙΡΗΣ Κ.Α.) ΚΑΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΙΣ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΕΙΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ Η ΠΕΡΙΟΔΙΚΩΝ, ΦΑΝΕΡΩΝΟΥΝ ΠΩΣ ΕΧΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΕ ΕΝΑΝ ΛΟΓΙΟ ΧΑΡΑΚΤΗ.
πραγματοποιεί την πρώτη ατομική του έκθεση, με ξυλογραφίες και σχέδια, σε αίθουσα του βιβλιοπωλείου «Ελευθερουδάκης» με την υποστήριξη του Δημητρίου Αραβαντινού, του Κώστα Ελευθερουδάκη και του διευθυντή της Εθνικής Πινακοθήκης Ζαχαρία Παπαντωνίου, ο οποίος σε κριτική του στην εφ. Ελεύθερον Βήμα (10 Μαρτίου 1936) σημειώνει: «(...) Ο καλλιτέχνης είνε νεώτατος, η παραγωγή του όμως άφθονη και (...) η
Ο Α. ΤΑΣΣΟΣ ΤΟ 1927 ΖΩΓΡΑΦΙΖΟΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΣΩΣΤΗ (ΦΩΤ.: ΑΡΧΕΙΟΥ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ «Α. ΤΑΣΣΟΣ»). «ΣΕ ΗΛΙΚΙΑ ΕΝΤΕΚΑ ΕΤΩΝ ΣΥΝΑΝΤΗΣΑ ΕΝΑ ΔΑΣΚΑΛΟ ΦΩΤΙΣΜΕΝΟ ΚΑΙ ΑΞΙΟΛΟΓΟ, ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΣΙΔΕΡΗ (ΤΟΝ ΦΙΛΟΛΟΓΟ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ), ΠΟΥ ΜΕ ΞΕΧΩΡΙΣΕ. ΗΜΟΥΝ ΣΕ ΟΛΑ ΕΝΑΣ ΑΘΛΙΟΣ ΜΑΘΗΤΗΣ, ΑΓΚΟΜΑΧΟΥΣΑ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΗΜΟΥΝ ΚΑΛΟΣ ΚΙ Ο ΣΙΔΕΡΗΣ ΕΛΕΓΕ: “ΑΥΤΟΣ ΘΑ ΠΑΕΙ ΜΑΚΡΙΑ...”. ΑΥΤΟ ΜΟΥ ΕΔΙΝΕ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΚΑΙ ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ» (ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ Κ. ΠΗΛΙΧΟ, ΤΑ ΝΕΑ, 13 ΙΟΥΛΙΟΥ 1982). ΤΟ 1927 Ο ΤΑΣΣΟΣ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΛΙΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΖΩΓΡΑΦΟ ΓΕΩΡΓΙΟ ΚΩΤΣΑΚΗ ΓΙΑ ΤΗ ΣΧΟΛΗ ΚΑΛΩΝ ΤΕΧΝΩΝ. ΤΟΤΕ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΟΝ ΑΧΩΡΙΣΤΟ ΠΙΑ ΦΙΛΟ ΤΟΥ ΦΩΤΗ ΖΑΧΑΡΙΟΥ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΟΤΑΝ ΕΠΙΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΩΤΣΑΚΗ ΓΙΑ ΤΗ ΣΧΟΛΗ.
ποιότης αρκετά καλή. Η χαρακτική ζητεί κάποιες ειδικές ιδιοσυγκρασίες. Δεν μπορώ να τις ορίσω. Μια όμως απ’ αυτές είνε κι η ιδιοσυγκρασία του νέου τούτου, ο οποίος μποοεί να συλλαμβάνει με δύναμι τις σχέσεις -τις αντιμαχίες και τις συρράξεις θα έλεγα καλλίτερα- του μαύρου και του άσπρου. Αυτό είνε ένα ειδικό τάλαντο. Το σύνολο της εργασίας του μας δείχνει άνθρωπο ικανό να κινηθή πλατειά μέσα σε μικρό μέγεθος, να συλλάβη με καθαρότητα τις
ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΤΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑ ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ, 1934 (ΞΥΛΟΓΡΑΦΙΑ 45,5X17 ΕΚ.)
φόρμες του, να τις συνθέση καλά και να δώση πολλές φορές σκιές και φώτα, που είνε ηχηρά σαλπίσματα. Είνε καμωμένος για να εικονογραφήση βιβλία, μα πολύ καλλίτερα για να δώση affiches με κοινωνικό περιεχόμενο. Βέβαια στην εργασία που εκθέτει δεν επρόφθασε να έχη πολλές εντυπώσεις δικές του. Είνε ακόμα οι εντυπώσεις του livresques, η παραγωγή του επηρεασμένη από την ξένη τέχνη (...). Και όμως οι επηρεασμοί
Η ΛΟΥΚΙΑ ΜΑΓΓΙΩΡΟΥ ΤΟ 1938 (;) (ΦΩΤ.: ΣΠΥΡΟΥ ΜΕΛΕΤΖΗ). ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΚΑΙ ΧΑΡΑΚΤΡΙΑ, ΜΕ ΣΠΟΥΔΕΣ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟΝ ΚΩΣΤΗ ΠΑΡΘΕΝΗ ΚΑΙ ΧΑΡΑΚΤΙΚΗΣ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΚΕΦΑΛΛΗΝΟ ΣΤΗΝ ΑΝΩΤΑΤΗ ΣΧΟΛΗ ΤΩΝ ΚΑΛΩΝ ΤΕΧΝΩΝ, ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΕ ΤΙΣ ΣΠΟΥΔΕΣ ΤΗΣ ΣΤΗ ΣΧΟΛΗ ΤΩΝ ΚΑΛΩΝ ΤΕΧΝΩΝ ΤΟΥ ΠΑΡΙΣΙΟΥ. ΑΠΟ ΝΩΡΙΣ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΝ ΤΑΣΣΟ ΤΟΣΟ ΣΤΗ ΖΩΗ ΟΣΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ -Ο ΙΔΙΟΣ ΟΜΟΛΟΓΟΥΣΕ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ ΓΙΩΡΓΟ Κ. ΠΗΛΙΧΟ (ΕΦ. ΤΑ ΝΕΑ, 13 ΙΟΥΛΙΟΥ 1982) ΟΤΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΗΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΦΟΣΙΩΣΗ ΤΗΣ ΤΟΝ ΣΤΗΡΙΞΕ ΣΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ-ΙΔΡΥΤΙΚΟ ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ «ΣΤΑΘΜΗ», ΕΛΑΒΕ ΜΕΡΟΣ ΣΤΙΣ ΕΚΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ, ΕΝΩ ΕΞΕΘΕΣΕ ΕΡΓΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΣΕ ΑΤΟΜΙΚΕΣ, ΟΜΑΔΙΚΕΣ ΚΑΙ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ ΕΚΘΕΣΕΙΣ, ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ ΝΑ ΕΡΓΑΖΕΤΑΙ ΔΥΝΑΜΙΚΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΔΙΑΚΡΙΤΙΚΑ ΣΤΟ ΠΗΔΑΛΙΟ ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ «Α. ΤΑΣΣΟΣ».
αυτοί γίνονται, το ομολογώ, λιγώτερο αισθητοί, μπροστά εις την τεχνική του, και υπάρχουν χαράγματα του τόσο έντονα σε σκιοφωτισμό, πλούσια σε φόρμες και θαρραλέα στη σύνθεσί των (...) που μαντεύει κανείς πως ραγδαία θα είνε η εξέλιξίς του (...). Η ιδιοσυγκρασία του τον προορίζει όχι τόσο για τις λεπτές και αφηρημένες αρμονίες του στολισμού, όσο για τις αρρενωπές αρμονίες της πραγματικότητος, της ζωής των ανθρώπων και των ομάδων, και στην πρόγνωσιν
«ΝΕΑΝΙΚΗ ΦΩΝΗ», 1943 (ΞΥΛΟΓΡΑΦΙΑ ΣΕ ΟΡΘΙΟ ΞΥΛΟ 9,2X7,7 ΕΚ., ΠΡΩΤΟ ΔΟΚΙΜΙΟ, ΣΥΛΛ. ΦΕΡΑΛΔΗ-ΞΥΠΟΛΙΑ). ΤΟ ΕΡΓΟ ΕΓΙΝΕ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΝΕΑΝΙΚΗ ΦΩΝΗ» ΠΟΥ ΤΟ ΕΒΓΑΖΕ ΝΟΜΙΜΑ-ΠΑΡΑΝΟΜΑ ΟΜΑΔΑ ΕΠΟΝΙΤΩΝ, Η ΟΠΟΙΑ, ΜΕ ΥΠΟΔΕΙΞΗ ΤΗΣ ΤΡΙΤΗΣ ΑΧΤΙΔΑΣ ΕΠΟΝ, ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΔΙΑΦΩΤΙΣΗΣ, ΕΠΙΣΚΕΦΘΗΚΕ ΤΟΝ ΤΑΣΣΟ ΚΑΙ ΤΟΥ ΖΗΤΗΣΕ ΝΑ ΧΑΡΑΞΕΙ ΤΗΝ ΞΥΛΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΕΞΩΦΥΛΛΟΥ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ΤΗΣ, ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΞΥΛΟΓΡΑΦΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΗ ΤΟΥ. Ο ΤΑΣΣΟΣ ΕΦΤΙΑΞΕ ΕΝΑΝ ΣΠΟΡΙΑ, ΜΙΑ ΠΑΡΕΑ ΝΕΟΥΣ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΑΝ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ, ΜΙΑ ΠΑΡΕΑ ΝΕΟΥΣ ΠΟΥ ΚΟΥΒΕΝΤΙΑΖΑΝ -ΤΗ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΤΗΣ ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ, ΟΠΩΣ ΣΗΜΕΙΩΝΕΙ ΣΤΟ «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ» ΤΗΣ 20ΗΣ ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1985 Ο ΛΟΓΟΤΕΧΝΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΡΑΒΑΝΗΣ-ΡΕΝΤΗΣ.
αυτή είμαι βέβαιος πως γρήγορα θ’ ανταποκριθή με μια νέα του εργασία, πιο ελληνική». Το 1938 συμμετέχει στην Πρώτη Πανελλήνια Έκθεση Πρωτοτύπου Χαρακτικής της «Ομάδος Ελλήνων Ζωγράφων και Χαρακτών», στο Ζάππειο, οργανωμένη από τη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του υπουργείου Θρησκευμάτων και Εθνικής Παιδείας, με την υποστήριξη του Κωστή Μπαστιά και του Παντελή Πρεβελάκη. Το 1939 δημοσιεύει το κείμενο «Ο παλμός της ζωής στο ελληνικό
ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΟΥ ΛΕΥΚΩΜΑΤΟΣ «ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ» ΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ ΕΛΑΣ-ΕΑΜ, ΤΟ 1943, ΜΕ ΤΗΝ ΞΥΛΟΓΡΑΦΙΑ ΣΕ ΟΡΘΙΟ ΞΥΛΟ «ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ» ΤΟΥ Α. ΤΑΣΣΟΥ (13,3X9,5 ΕΚ.). ΓΙΑ ΤΟ ΛΕΥΚΩΜΑ ΧΑΡΑΞΑΝ ΟΧΤΩ ΞΥΛΟΓΡΑΦΙΕΣ ΣΕ ΟΡΘΙΟ ΞΥΛΟ ΟΙ Α. ΤΑΣΣΟΣ, ΒΑΣΩ ΚΑΤΡΑΚΗ, ΛΟΥΚΙΑ ΜΑΓΓΙΩΡΟΥ ΚΑΙ ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΕΛΙΣΣΑΡΙΔΗΣ, ΠΟΥ ΕΓΡΑΨΕ ΚΑΙ ΤΑ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΠΑΡΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ «ΘΟΥΡΙΟ» ΤΟΥ ΡΗΓΑ, ΤΟΥΣ «ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΥΣ» ΤΟΥ ΣΟΛΩΜΟΥ, ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ, ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΜΕΛΛΟΘΑΝΑΤΩΝ Κ.ΛΠ., ΕΝΩ ΦΙΛΟΤΕΧΝΗΣΕ ΕΠΙΣΗΣ ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΠΡΩΤΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΚΟΣΜΗΜΑΤΑ. ΟΠΩΣ ΣΗΜΕΙΩΝΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΠΡΟΛΟΓΟ ΤΟΥ ΛΕΥΚΩΜΑΤΟΣ, ΑΥΤΟ ΠΕΡΙΕΛΑΜΒΑΝΕ «ΜΕΡΙΚΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΗΡΩΙΚΗ ΠΑΛΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΗ ΖΩΗ». ΤΟ ΛΕΥΚΩΜΑ ΤΥΠΩΘΗΚΕ ΣΕ 1.000 ΑΝΤΙΤΥΠΑ ΣΕ ΧΑΡΤΙ ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΑΣ ΚΑΙ ΕΠΑΝΕΚΔΟΘΗΚΕ ΠΑΝΟΜΟΙΟΤΥΠΟ ΤΟ 1988 ΣΕ 2.000 ΑΡΙΘΜΗΜΕΝΑ ΑΝΤΙΤΥΠΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ «Α. ΤΑΣΣΟΣ».
ύπαιθρο», στο περ. Νεοελληνικά Γράμματα (τχ. 144, 2 Σεπτ. 1939). Σε ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα του άρθρου αυτού σημειώνει: «Είναι άξιο απορίας γιατί εμείς οι Νεοέλληνες ζωγράφοι και χαράκτες αποκλείσαμε από την τέχνη μας την πραγματικότητα και τον χαρακτήρα της ζωής του τόπου μας (...). Εχουμε απόλυτην ανάγκη να δούμε τη ζωή μας εκφραζομένη μέσα από τις συγκινήσεις του τεχνίτη (...). Είναι φανερό πως η τέχνη μας όχι μόνο χάνει την αποστολή
ΤΟΠΙΟ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟ, 1959, ΕΓΧΡΩΜΗ ΞΥΛΟΓΡΑΦΙΑ, 24X50 ΕΚ. Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ Δ.Ε. ΕΥΑΓΓΕΛΙΔΗΣ ΣΤΟ ΠΑΡΑΓΝΩΡΙΣΜΕΝΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ «Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΕΧΝΗ», ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΜΝΕΙΑ ΣΤΗ ΦΩΤΕΙΝΗ ΦΥΣΙΟΓΝΩΜΙΑ ΤΟΥ ΓΙΑΝ. ΚΕΦΑΛΛΗΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ, ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ ΠΡΩΤΟΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ Ο ΤΑΣΣΟΣ, ΓΡΑΦΕΙ: «Ο ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ ΟΜΩΣ ΟΣΤΙΣ ΗΣΚΗΣΕ ΜΕΓΑΛΗΝ ΕΠΙΔΡΑΣΙΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΕΦΑΛΛΗΝΟΣ, ΟΣΤΙΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΤΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΚΑΛΩΝ ΤΕΧΝΩΝ, ΠΑΡΕΣΚΕΥΑΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΝΕΩΤΕΡΟΥΣ ΧΑΡΑΚΤΑΣ, ΑΝΑΔΕΙΧΘΕΙΣ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΩΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΑΠΑΡΑΜΙΛΛΟΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΔΙΑ ΤΗΣ ΘΑΥΜΑΣΤΗΣ ΤΕΧΝΙΚΗΣ ΤΟΥ ΙΚΑΝΟΤΗΤΟΣ, ΜΕΤΑΔΩΣΑΣ ΤΗΝ ΑΚΡΙΒΕΙΑΝ ΚΑΙ ΟΞΥΤΗΤΑ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΤΟΥ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΠΟΛΥΠΛΗΘΕΙΣ ΜΑΘΗΤΑΣ ΤΟΥ, ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΚΡΑΤΟΥΝ ΕΙΣ ΤΟΣΟΝ ΥΨΗΛΟΝ ΕΠΙΠΕΔΟΝ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗΝ ΤΟΥ ΑΣΠΡΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΥ. ΜΕΤΑΞΥ ΑΥΤΩΝ ΑΝΑΦΕΡΩ ΤΟΝ ΙΚΑΝΟΤΑΤΟΝ ΤΑΣΣΟΝ, ΟΣΤΙΣ ΕΙΣ ΡΕΓΑΛΑΣ ΚΑΙ ΜΙΚΡΟΣ ΣΥΝΘΕΣΕΙΣ ΕΔΩΣΕ ΜΕ ΤΟ ΕΠΙΤΥΧΕΣ ΚΟΨΙΜΟ ΤΟΥ ΞΥΛΟΥ ΙΣΧΥΡΟΣ ΕΚΦΡΑΣΤΙΚΟΣ ΜΟΡΦΑΣ. Ο ΤΑΣΣΟΣ ΕΧΕΙ ΞΕΠΕΡΑΣΕΙ ΤΗΝ ΕΞΙΔΙΑΣΜΕΝΗΝ ΤΕΛΕΙΟΠΟΙΗΣΙΝ ΤΗΣ ΤΕΧΝΙΚΗΣ ΙΚΑΝΟΤΗΤΟΣ ΠΟΥ ΒΓΑΖΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΨΙΜΟ ΤΟΥ ΞΥΛΟΥ ΤΟΣΕΣ ΖΩΓΡΑΦΙΚΕΣ ΚΑΙ ΣΥΝΘΕΤΙΚΕΣ ΑΞΙΕΣ. ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΔΩΣΗ ΚΑΤΙ ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΟ, ΤΗΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΨΥΧΗ ΤΟΥΣ, ΑΠΟΜΟΝΩΝΩΝ ΤΙΣ ΚΥΡΙΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΕΙΣ ΤΟ ΦΩΣ, ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΥΠΟΣΤΑΣΕΩΣ ΤΩΝ». Ο Δ. Ε. ΕΥΑΓΓΕΛΙΔΗΣ ΕΧΕΙ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΑΣΣΟ ΑΡΚΕΤΑ ΚΡΙΤΙΚΑ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ («ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ», ΕΦ. «ΤΑ ΝΕΑ») ΣΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ ΤΟΥ ’50.
της, μα χάνει και τη σοβαρότητά της ακόμα. Κανένας Ελληνας ζωγράφος δεν στάθηκε θαρραλέα και ταυτόχρονα ταπεινά απέναντι στο μεγαλείο της φύσης μας και στο δρόμο της ζωής μας. Η ευκολία κυριαρχεί και μας εμποδίζει να επικοινωνήσουμε με την πραγματικότητα. Να ξεδιπλώσουμε τη ζωή, να συλλάβουμε το νόημά της, να συζητήσουμε με το χρώμα της, να χτυπηθούμε με τις δυσκολίες της και να μετρήσουμε τις δυνάμεις μας». Η πολιτική του
Ο ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ-ΧΑΡΑΚΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΑΛΑΝΗΣ ΚΑΘΙΣΤΑΣ ΚΑΙ ΟΡΘΙΟΙ ΑΠΟ ΑΡΙΣΤΕΡΑ Ο Α. ΤΑΣΣΟΣ, Η ΣΥΖΥΓΟΣ ΤΟΥ ΓΑΛΑΝΗ FANY BOUVIER ΚΑΙ Η ΚΟΡΗ ΤΟΥ ΖΩΓΡΑΦΟΥ ΠΕΡΙΚΛΗ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ, ΜΑΡΙΛΕΝΑ ΛΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ (ΦΩΤ.: ΣΠΑΡΟΥ ΜΕΛΕΤΖΗ). Ο ΤΑΣΣΟΣ ΓΝΩΡΙΣΤΗΚΕ ΚΑΙ ΣΥΝΔΕΘΗΚΕ ΦΙΛΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΓΑΛΑΝΗ ΑΠΟ ΤΟ 1947, ΟΤΑΝ ΕΚΕΙΝΟΣ ΕΙΧΕ ΕΡΘΕΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΩΣ ΑΠΕΣΤΑΛΜΕΝΟΣ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΚΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΣΕΙ ΣΤΟΝ ΕΟΡΤΑΣΜΟ ΤΗΣ ΕΚΑΤΟΝΤΑΕΤΗΡΙΔΑΣ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΚΗΣ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ· ΤΟΤΕ ΤΟΥ ΠΗΡΕ ΚΑΙ ΜΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΠΟΥ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΤΟ 1966 («ΕΝΑΣ ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΓΑΛΑΝΗ», ΖΥΓΟΣ, ΤΧ. 5, 1966· ΑΝΑΔΗΜ. ΖΥΓΟΣ, ΤΧ. 39, 1980). ΣΤΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΑΥΤΗ Ο ΓΑΛΑΝΗΣ ΜΙΛΗΣΕ ΓΙΑ ΔΙΑΦΟΡΑ ΘΕΜΑΤΑ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΙ ΞΕΧΩΡΙΣΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΝ ΓΛΥΠΤΗ ΘΑΝΑΣΗ ΑΠΑΡΤΗ, ΤΟΝ ΖΩΓΡΑΦΟ ΕΡΡΙΚΟ ΦΡΑΝΤΖΙΣΚΑΚΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΧΑΡΑΚΤΗ ΑΓΓΕΛΟ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟ.
τοποθέτηση, ήδη από τα σπουδαστικά του χρόνια, στο χώρο της Αριστερός τον οδηγεί στην ενεργό συμμετοχή του στην Αντίσταση στα χρόνια της Γερμανικής Κατοχής. Εντάσσεται στο ΕΑΜ Καλλιτεχνών· τον Οκτώβριο του 1941 με την καθοδήγηση της Ηλέκτρας Αποστόλου και μαζί με τους Δημήτρη Σακελλαρίδη, Μέμο Μακρή, Κώστα Πλακωτάρη, Φώτη Ζαχαρίου, Βάσω Κατράκη και Λουκία Μαγγιώρου, συγκροτεί καλλιτεχνικό συνεργείο για τις προπαγανδιστικές
ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 1975. ΕΘΝΙΚΗ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ. ΑΤΟΜΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ ΜΕ 70 ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΕΣ ΞΥΛΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ 1967-74. ΑΠΟ ΑΡΙΣΤΕΡΑ, Α. ΤΑΣΣΟΣ, ΣΠΑΡΟΣ ΜΟΥΣΤΑΚΛΗΣ, ΕΞΕΧΟΥΣΑ ΦΥΣΙΟΓΝΩΜΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΔΙΚΤΑΤΟΡΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΔΗΜ. ΠΑΠΑΣΤΑΜΟΣ, ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗΣ, ΕΓΡΑΨΕ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΡΟΛΟΓΟ ΣΤΟΝ ΚΑΤΑΛΟΓΟ ΤΗΣ ΕΚΘΕΣΗΣ. ΔΕΞΙΑ, ΚΡΕΜΑΣΜΕΝΟ ΤΟ ΕΡΓΟ «Ο ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑΡΧΗΣ ΣΠΑΡΟΣ ΜΟΥΣΤΑΚΛΗΣ, 1974 (128X52 ΕΚ.). ΧΩΡΙΣΜΕΝΗ Η ΕΚΘΕΣΗ ΑΥΤΗ ΣΕ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ ΕΝΟΤΗΤΕΣ: «ΜΝΗΜΗ ΤΣΕ ΓΚΟΥΕΒΑΡΑ» (1968), «ΟΙ ΤΥΡΑΝΝΟΚΤΟΝΟΙ» (1969), «ΟΙ ΑΡΧΟΝΤΙΣΣΕΣ ΤΩΝ ΡΕΜΠΕΤΙΚΩΝ ΤΡΑΓΟΥΔΙΩΝ» (1970) ΚΑΙ «Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΤΗ ΦΩΤΙΑ» (1972), ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΠΟΥ ΟΡΓΑΝΩΣΕ Ο ΤΑΣΣΟΣ ΚΑΙ ΕΠΡΟΚΕΙΤΟ ΓΙΑ ΕΝΑ «ΜΑΡΤΥΡΟΛΟΓΙΟ» ΤΩΝ ΔΙΣΕΚΤΩΝ ΕΚΕΙΝΩΝ ΧΡΟΝΩΝ. «ΑΥΤΗ ΜΟΥ Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΤΟΣΟ ΑΥΘΟΡΜΗΤΟ ΚΑΙ ΤΟΣΟ ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΣ, ΠΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΜΕ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΕΙ ΤΕΛΕΙΩΣ. ΣΑΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ, ΔΙΑΘΕΣΗ, ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ ΚΑΙ ΣΑΝ ΘΕΣΗ ΑΚΟΜΑ ΣΤΗ ΣΤΑΣΗ ΜΟΥ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ», ΔΗΛΩΣΕ Ο ΙΔΙΟΣ ΣΕ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ (ΣΩΤ. ΜΠΑΚΑΝΑΚΗΣ, ΠΕΡ. «Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ», ΝΟΕΜ. ’75). ΚΑΙ ΛΙΓΟ ΑΡΓΟΤΕΡΑ (ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ Κ. ΠΗΛΙΧΟ «ΤΑ ΝΕΑ», 13 ΙΟΥΛ. ’83). «ΟΛΕΣ ΜΟΥ ΟΙ ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ ΠΑΝΩ ΣΕ ΘΕΜΑΤΑ ΣΥΝΘΕΣΗΣ, ΦΟΡΜΑΣ, ΤΟΝΟΥ, ΣΧΕΔΙΟΥ ΔΙΑΤΥΠΩΘΗΚΑΝ ΣΤΑ ΕΡΓΑ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΕΚΘΕΣΗΣ».
ανάγκες του ΕΑΜ. Η ομάδα αυτή συνεργάζεται με άλλες ομάδες και μεμονωμένους καλλιτέχνες που παίρνουν μέρος στην Αντίσταση. «Από κει και ύστερα ξεκινήσαμε μια δουλειά εντυπωσιακή σε όγκο. Για την ποιότητα και την αποτελεσματικότητά της ας μιλήσουν άλλοι. Εμείς παίρναμε από την Κ.Ε. του ΕΑΜ το θέμα της δουλειάς και τα συνθήματα. Οπως τα τσιγκογραφεία ήταν
ΑΠΟ ΔΕΞΙΑ, Ο ΓΛΥΠΤΗΣ ΜΕΜΟΣ ΜΑΚΡΗΣ, Ο A. ΤΑΣΣΟΣ, Η ΛΟΥΚΙΑ ΜΑΓΓΙΩΡΟΥ ΚΑΙ ΑΓΝΩΣΤΟΣ (;) ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΓΛΥΠΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ, ΣΤΗΝ ΥΠΑΙΘΡΙΑ ΕΚΘΕΣΗ ΓΛΥΠΤΙΚΗΣ ΠΟΥ ΟΡΓΑΝΩΣΕ Η ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ, ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣ Ο ΤΑΣΣΟΣ ΥΠΗΡΞΕ ΙΔΡΥΤΗΣ ΚΑΙ ΠΡΟΕΔΡΟΣ, ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΙΟ ΤΟΥ 1981. Ο ΤΑΣΣΟΣ ΚΑΙ Ο ΜΕΜΟΣ ΜΑΚΡΗΣ ΗΣΑΝ ΦΙΛΟΙ ΑΠΟ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΚΑΛΩΝ ΤΕΧΝΩΝ, ΤΟΥΣ ΕΝΩΝΕ ΤΟ ΙΔΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΙ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟ ΟΡΑΜΑ. ΚΟΝΤΑ ΣΤΑΘΗΚΑΝ ΚΑΙ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ. Η ΑΠΕΛΑΣΗ ΤΟΥ ΜΑΚΡΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥΣ ΧΩΡΙΖΕΙ, ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΟΥΝ ΟΜΩΣ ΟΣΟ Ο ΜΕΜΟΣ ΖΕΙ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ. ΥΣΤΕΡΑ, ΟΤΑΝ ΤΟ 1950 ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΟΥΓΓΑΡΙΑ, ΚΟΒΕΤΑΙ ΚΑΘΕ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ-Ο ΤΑΣΣΟΣ ΤΟΥ ΣΤΕΛΝΕΙ ΜΕΣΩ ΒΙΕΝΝΗΣ Ο,ΤΙ ΑΦΟΡΑ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥ. ΜΕ ΤΗ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ΤΟΥ 1974 Ο ΤΑΣΣΟΣ ΚΑΤΟΡΘΩΝΕΙ ΝΑ ΤΟΥ ΣΤΕΙΛΕΙ ΣΤΗΝ ΟΥΓΓΑΡΙΑ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΤΗΛΕΓΡΑΦΗΜΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΜΕΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΥΖΥΓΟΥ ΤΟΥ ΖΙΖΗΣ ΜΑΚΡΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟ 1974, ΟΙ ΠΑΛΙΟΙ ΦΙΛΟΙ ΞΑΝΑΣΜΙΓΟΥΝ. ΟΠΩΣ ΟΜΟΛΟΓΟΥΣΕ Ο ΜΕΜΟΣ ΜΑΚΡΗΣ (ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, 20 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1985), Ο ΤΑΣΣΟΣ ΤΟΥ ΦΕΡΘΗΚΕ ΣΑΝ ΠΑΤΕΡΑΣ.
απροσπέλαστα δουλεύαμε με ξύλα και λινόλεουμ. Συχνά η δουλειά ήταν ομαδική. Πολλά από τα ξύλα χαράχτηκαν στο σπίτι του Σπ. Βασιλείου, κάτω από την Ακρόπολη. Οταν τελειώναμε, παραδίδαμε τα χαραγμένα ξύλα στο καθορισμένο ραντεβού κι ύστερα... χάναμε τα ίχνη τους (...). Διασχίζαμε την Αθήνα, τις μέρες ανάμεσα σε μπλόκο, τραμ, γκαζοζέν και τις νύχτες με την απόλυτη αντιαεροπορική συσκότιση, ανάμεσα σε χαφιέδες, τάγματα ασφαλείας και τους
ΒΙΒΛΙΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ ΠΟΥ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΕ ΚΑΙ ΕΠΙΜΕΛΗΘΗΚΕ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΑ Ο Α. ΤΑΣΣΟΣ (ΦΩΤ.: ΣΠΑΡΟΥ ΚΑΡΑΧΡΗΣΤΟΥ). Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΟΥ ΤΑΣΣΟΥ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΑΠΛΩΘΗΚΕ ΣΤΑ ΠΕΔΙΑ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΩΝ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΚΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ, ΛΕΥΚΩΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΠΕΡΙΟΔΙΚΩΝ, ΤΗΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗΣ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΦΙΛΟΤΕΧΝΗΣΗΣ ΕΞΩΦΥΛΛΩΝ ΕΝΤΥΠΩΝ. ΗΔΗ ΑΠΟ ΤΟ 1945 - 1946 ΕΙΧΕ ΑΝΑΜΙΧΘΕΙ ΣΤΟΝ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΕΚΔΟΤΙΚΟ ΟΙΚΟ «ΤΑ ΝΕΑ ΒΙΒΛΙΑ» ΤΟΥ ΔΙΚΗΓΟΡΟΥ, ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΤΟΥ ΒΟΛΟΥ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ Δ. ΖΩΙΤΟΠΟΥΛΟΥ - ΖΙΟΥΤΟΥ, ΚΟΜΜΑΤΙΚΟ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟ ΠΟΥ ΚΑΛΥΠΤΟΤΑΝ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΜΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ· ΤΟΥ ΕΚΔΟΤΙΚΟΥ ΑΥΤΟΥ ΟΙΚΟΥ ΦΡΟΝΤΙΖΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ. ΜΕΤΑΠΟΛΕΜΙΚΑ Ο ΤΑΣΣΟΣ ΠΡΟΣΕΦΕΡΕ ΠΟΛΛΑ ΣΤΗΝ ΤΥΠΟΤΕΧΝΙΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΩΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΤΟΥ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟΥ ΓΡΑΦΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ «ΑΣΠΙΩΤΗ - ΕΛΚΑ». ΓΕΙΔΙΚΟΤΕΡΑ, ΕΙΝΑΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΞΙΟΘΑΥΜΑΣΤΗ ΓΙΑ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗ Η ΠΛΗΘΩΡΑ ΘΕΜΑΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΤΩΝ ΕΚΔΟΣΕΩΝ ΜΕ ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΚΑΤΑΠΙΑΣΤΗΚΕ ΚΑΙ ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΕ ΑΡΙΣΤΟΤΕΧΝΙΚΑ.
Γερμανούς (...). Υστερα κάποιο πρωί βλέπαμε, ταυτόχρονα με τους άλλους Αθηναίους, το έργο μας κολλημένο παντού, στους τοίχους, τις μάντρες...». («Οι εικαστικοί καλλιτέχνες στην Αντίσταση» συνέντευξη του Τάσσου στο περ. Τέχνη και Πολιτισμός, τχ. 9 (1981)). Τα χαρακτικά του, του Πολέμου του ’40 και της Κατοχής, περιγράφουν την άγρια ηρωική εποχή, διακρίνονται για τον έντονα βιωματικό τους χαρακτήρα, καταγγέλλουν τη βία και την καταρράκωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, γίνονται εικαστική μαρτυρία, αγωνιστικό κάλεσμα, υπόμνηση καθήκοντος, ψυχολογική καταγραφή, δοξαστικός ύμνος στους αγώνες του ελληνικού λαού και ιδιαίτερα των νέων, έκφραση ελπίδας μετά την Απελευθέρωση. Τυπώνει αφίσες και συμμετέχει στις παράνομες εκδόσεις του ΕΛΑΣ - ΕΑΜ Από τους Αγώνες του Ελληνικού Λαού (1943), και της ΕΠΟΝ - ΕΑΜ Τα Νιάτα στον Αγώνα (1943) ενώ αμέσως μετά την απελευθέρωση στα λευκώματα (εκδ. «Ο Ρήγας») Για τη Χιλιάκριβη τη Λευτεριά και Θυσιαστήριο της Λευτεριάς που κυκλοφόρησαν στις 25 Μαρτίου και την 1η Μαΐου 1945 αντίστοιχα. Το 1948 προσλαμβάνεται ως καλλιτεχνικός σύμβουλος στο τυπογραφείο «Ασπιώτη - ΕΛΚΑ Α.Ε.» θέση που διατήρησε μέχρι το θάνατό του και παράλληλα ξεκινάει, ύστερα από διαγωνισμό, τη μακρόχρονη συνεργασία του με τον Οργανισμό Εκδόσεως Σχολικών Βιβλίων, αναλαμβάνοντας την εικονογράφηση βιβλίων του δημοτικού και του γυμνασίου. Το 1949 μαζί με τους Αντώνη Σώχο, Ιωάννα Σπητέρη, Γιώργο Μπουζιάνη, Σπύρο Βασιλείου, Γιώργο Ζογγολόπούλο, Γιώργο Γουναρόπουλο, Τάκη Ελευθεριάδη, Γιάννη Μηταράκη, Ορέστη Κανέλλη, Λουκία Μαγγιώρου και Βάσω Κατράκη ιδρύουν τη «Στάθμη», ομάδα που αναπτύσσει πολύπλευρη καλλιτεχνική και πνευματική δραστηριότητα. Το 1950 παντρεύεται τη ζωγράφο-χαράκτρια Λουκία Μαγγιώρου. Το 1953 πραγματοποιεί τη δεύτερη ατομική του έκθεση σε αίθουσα της εφ. Το Βήμα, με έργα της περιόδου 1938-1953. Στις ασπρόμαυρες στο μεγαλύτερο μέρος τους ξυλογραφίες -συνθέσεις με τοπία του ελληνικού χώρου, γαλήνιες νεκρές φύσεις, αισθαντικά γυμνά και εκφραστικά πορτρέτα διαφαίνονται όχι μόνο οι επιρροές αλλά και η κατακτημένη πλέον τεχνική αρτιότητα, η γνώση και το πάθος για το υλικό του αλλά και σε μια πρώτη μορφή στοιχεία που θα χαρακτηρίσουν στη συνέχεια το σύνολο της δουλειάς του.
Η περίοδος 1953-1960 Την περίοδο 1953-1960 τα θέματα της αγροτικής ζωής κυριαρχούν, ενώ εκτός από την ξυλογραφία χρησιμοποιεί και την τεχνική της λιθογραφίας και παράλληλα πειραματίζεται με το χρώμα, δίνοντας μεγάλο αριθμό έγχρωμων τυπωμάτων. Σε λιτές και ρυθμικές συνθέσεις, χωρίς κανένα ίχνος γραφικότητας, άνθρωποι του μόχθου, αγρότες και ψαράδες δεμένοι μεταξύ τους με μυστική αλληλεγγύη παρουσιάζονται απορροφημένοι στις καθημερινές τους ασχολίες σε στενή σύνδεση με τη γη και το τοπίο. Η χρωματική κλίμακα επικεντρώνεται σε γαιώδεις, γκρίζους, πράσινους και μπλε τόνους, οι μορφές δίνονται με πλαστικότητα, που ενισχύεται από τα μαύρα περιγράμματα, ενώ διαφαίνεται η προσπάθεια αναγωγής των θεμάτων του σε πρωταρχικές έννοιες και σύμβολα. Το 1958 μετά το θάνατο του καθηγητής της χαρακτικής στην ΑΣΚΤ Ευθύμη Παπαδημητρίου, εκδηλώνει σε συζητήσεις ενδιαφέρον για τη θέση αυτή. Το 1959 αναλαμβάνει τη διεύθυνση του τμήματος γραφικών τεχνών του Αθηναϊκού Τεχνολογικού Ινστιτούτου και διδάσκει μέχρι το 1967. Από τις αρχές της δεκαετίας του ’60 επιστρέφει στις ασπρόμαυρες ξυλογραφίες. Το στοιχείο που χαρακτηρίζει την τέχνη του, που ποτέ δεν χάνει το βαθιά ηθικό και ανθρωπιστικό της περιεχόμενο, είναι η αίσθηση της αδιάσπαστης ενότητας. Βασικό του θέμα παραμένει ο άνθρωπος. Αποτυπώνει την πορεία, την καθημερινότητα και την περιπέτεια ενός λαού, αναφέρεται σε δραματικά γεγονότα της σύγχρονης ιστορίας του (εμφύλιος πόλεμος), υποβάλλει παράλληλα, μέσα από μια συμβολική διάθεση, πανανθρώπινα προβλήματα, διαχρονικές αξίες και ιδέες. Σε αυστηρά δομημένες και ισορροπημένες συνθέσεις, που παραπέμπουν σε αρχαία επιτύμβια και βυζαντινές αγιογραφίες, οι μορφές -κυρίως γυναίκες- μεμονωμένες ή οργανωμένες σε συμπλέγματα και σύνολα, χάνουν τα ατομικά τους χαρακτηριστικά, καταλαμβάνουν συμμετρικά το χώρο, βιώνουν με εκφραστική δύναμη και εσωτερικότητα το θάνατο, τον έρωτα, τον πόνο, την ελπίδα της ζωής. Μνημειακότητα, σχηματοποίηση και γεωμετρικότητα διακρίνουν τα έργα της περιόδου, ενώ η δραματική ένταση που τα διατρέχει προκύπτει μέσα από την αντιπαράθεση μαύρου-άσπρου. Από το 1962 αρχίζει να χαράζει μεγάλες επιφάνειες ξύλου. Το 1963 γίνεται επίτιμος Ακαδημαϊκός της Accademia del Arte del Disegno της Φλωρεντίας. Η περίοδος αυτή του έργου του συμπίπτει με τη σκοτεινή περίοδο της επτάχρονης δικτατορίας. Η χαρακτική του, πλημμυρισμένη μαχητικό πάθος και δραματικότητα, αναδεικνύει για μιαν ακόμη φορά τον καλλιτέχνη-αγωνιστή, ευαίσθητο δέκτη της πολιτικής και κοινωνικής κατάστασης. Ο στρατευμένος χαρακτήρας της τέχνης του εντείνεται χωρίς όμως να μειώνεται η υψηλή καλλιτεχνική έκφραση. Τα θέματά του, σε ευθεία αντιστοιχία με την ταραγμένη εποχή, παραπέμπουν στους λαϊκούς αγώνες, αποτελούν άμεση αντίδραση και συναισθηματική καταγραφή των γεγονότων, μετατρέπονται σε κραυγές διαμαρτυρίας και οργής, καταγγελία της βαρβαρότητας και της στέρησης ελευθερίας, αποτυπώσεις πόνου και θυσίας, μηνύματα αγώνα και αντίστασης, αλληγορίες με θρησκευτική, σχεδόν ιερή, αίσθηση στην έκφραση του πάθους και επικό μνημειακό ύφος στην απόδοση των μορφών. Οι Σκλάβοι, οι Τυρρανοκτόνοι, ο Τσε Γκεβάρα, οι τραγικές γυναικείες μορφές, τα ακροατήρια των αντρών, τα κορίτσια με τα περιστέρια, τα παιδιά της Κύπρου και του Βιετνάμ, οι αρχάγγελοι με τα οπλοπολυβόλα, τα ξερά δέντρα κυριαρχούν στις μεγάλων διαστάσεων ξυλογραφίες, ενώ συνθέσεις του αφιερώνονται σε συντρόφους του (Μίκης Θεοδωράκης, Γιάννης Ρίτσος, Βάσω Κατράκη) και ηρωικές μορφές (Ηλέκτρα Αποστόλου, Κωνσταντίνος Γεωργάκης, Διομήδης Κομνηνός, φοιτητές του Πολυτεχνείου κ.α.). Τα σύμβολα πολλαπλασιάζονται (συρματοπλέγματα, υψωμένα χέρια, ήλιοι, πουλιά κ.ά.), η σύγκρουση άσπρου-μαύρου αναδύει εσωτερική λάμψη, ενώ τα θέματα αντιμετωπίζονται μέσα από μια παγκόσμια διάσταση. Η μνημειακών διαστάσεων (ύψος: 90 εκ. - πλάτος: 528 εκατ.) σύνθεση «17 Νοέμβρη 1973» (1974) συνοψίζει τη θεματική της περιόδου. Το έργο, χαραγμένο σε ξύλο, δεν προορίζεται για εκτύπωση, αλλά, συνδυάζοντας τη χαρακτική και τη γλυπτική, εκτίθεται σαν μελανωμένη επιφάνεια. Τα χρόνια αυτά μέσω της τέχνης του, επιδιώκει μια μεγαλύτερη επαφή με το πλατύ κοινό. Το 1977 πρωτοστατεί, μαζί με άλλους καλλιτέχνες και ανθρώπους του πνεύματος, στην ίδρυση της «Πανελλήνιας Πολιτιστικής Κίνησης» (ΠΑΠΟΚ) φορέα που πρωταρχικό στόχο θέτει την ανάπτυξη και την αποκέντρωση της πνευματικής και εικαστικής ζωής. Αναλαμβάνει πρόεδρος, αξίωμα που διατηρεί μέχρι το θάνατό του. Το 1978 με την ευκαιρία του 10ου Συνεδρίου του ΚΚΕ κυκλοφοφεί το λεύκωμα Δέκα επιλογές από την Ποίηση του Γ. Ρίτσου και τη Χαρακτική του Α. Τάσσου. Τα θέματα των ξυλογραφιών του, την περίοδο αυτή, είναι κυρίως κεφάλια νεαρών ζευγαριών, που αποδίδει με τρυφερότητα, πορτρέτα λογοτεχνών και ποιητών (Διονύσιος Σολωμός, Γιώργος Σεφέρης, Νίκος Καζαντζάκης, Μπέρτολτ Μπρεχτ κ.ά.) και συνθέσεις με πολιτικό περιεχόμενοι (Κύπρος, Κιλελέρ). Παράλληλα δημιουργεί ξυλογραφίες τοίχου μνημειακών διαστάσεων. Οι «Κορμοί Δέντρων» (550x350 εκ.) αναρτήθηκαν το 1982 στο υποκατάστημα της Τράπεζας Πίστεως στο Βαρδάρη της Θεσσαλονίκης, ενώ ο «Βόλος» (ολοκληρωμένο δίπτυχο, 187x422 εκ. το κάθε τμήμα), η «Αργοναυτική Εκστρατεία» και η «Επανάσταση του 1878» (ημιτελή έργα, 157x230 εκ. το καθένα) το 1986 στο Δημαρχείο του Βόλου. Αξίζει, τέλος, να αναφέρουμε και το προσχέδιο «Η Συνέλευση των Καπεταναίων της Λαμίας» (1982, 200x440 εκ.), πολυπρόσωπη σύνθεση με θέμα τη «μυθική» συνάντηση ηρωικών μορφών της παγκόσμιας επανάστασης (Άρης Βελουχιώτης, Τσε Γκεβάρα, Εμιλιάνο Ζαπάτα, Χο Τσι Μινχ κ.ά.). Η ενασχόλησή του με την εικονογράφηση και τις γραφικές τέχνες συνιστά σημαντική πλευρά της καλλιτεχνικής του δημιουργίας. Το 1939 ξεκινάει να συνεργάζεται με το περ. Νέα Εστία· εικονογραφεί με ξυλογραφίες αλλά και σχέδια κείμενα και εξώφυλλα τευχών του περιοδικού αυτού και φιλοτεχνεί ξυλογραφίες για τις τις σειρές του «Ελληνική Χαρακτική» (1944, 1950) και «Ελληνικό Τοπίο» (1951). Τα χαρακτικά του σε ξύλο, με προσωπογραφίες λογοτεχνών και ηρωικών μορφών του ’21, συνοδεύουν τα κείμενα - παρουσιάσεις του Αλκή Θρύλου (1951) και την ιστορική μελέτη του Θανάση Πετσάλη - Διομήδη «Ανάσταση. Το χρονικό του μεγάλου ξεσηκωμού» (1954). Στη Νέα Εστία δημοσιεύει το 1952 και σειρά άρθρων του που αναφέρονται σε Ευρωπαίους δημιουργούς (Γκόγια, Ντίρερ, Ρέμπραντ, Ντορέ, κ.ά.). Κείμενά του θα δημοσιευτούν αργότερα και στο περιοδικό Ζυγός. Ξυλογραφίες του κοσμούν όμως και άλλα περιοδικά (Πειραϊκά Γράμματα, Φιλολογική Πρωτοχρονιά) και θεματικές ενότητες έργων του σε τέμπερα («Από τας Ελληνικός Νήσους», 1954· «Βυζαντινά και Μεσαιωνικά Μνημεία» 1955· «Η Εθνική Αντίσταση. Μνήμες της Κατοχής», 1986) εικονογραφούν τα ετήσια ημερολόγια του Εργοστασίου Τσιμέντων «Ηρακλής - Όλυμπος». Στις εικονογραφήσεις βιβλίων κατορθώνει να φτάνει σε υψηλά αισθητικά αποτελέσματα, σε εκδόσεις που συνδυάζουν μοναδικά το λόγο με την εικόνα, την τέχνη της χαρακτικής με αυτήν της τυπογραφίας. Το 1953 εικονογραφεί το βιβλίο Στων Ψαρρών την ολόμαυρη ράχη· το 1956 το λεύκωμα Βυζαντινά Μνημεία Αττικής και Βοιωτίας (κείμενα Μανόλη Χατζηδάκη, αντίγραφα εικόνων Φώτη Ζαχαρίου) -Πρώτο Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών το 1958- και το λεύκωμα-ημερολόγιο Αθήναι (κείμενα Παύλου Παλαιολόγου)· το 1965 το Ασμα Ασμάτων, όπου οι 7 ασπρόμαυρες ξυλογραφίες συνοδεύουν τη μετάφραση του Γιώργου Σεφέρη, σε ένα από τα πιο όμορφα ελληνικά βιβλία· το 1978 τη Λυσιστράτη του Αριστοφάνη, σε απόδοση Κώστα Βάρναλη· το 1979 την 30ή Πανηγυρική Έκδοση του Επιταφίου του Γιάννη Ρίτσου, για να αναφερθούμε στις σημαντικότερες δουλειές του. Επίσης το 1957, ύστερα από υπόδειξη του Δημήτρη Γαλάνη, αρχίζει τη συνεργασία του με το Limited Edition Club της Νέας Υόρκης και εικονογραφεί τα βιβλία Argonautica του Απολλώνιου του Ρόδιου (1957), The Anabasis του Ξενοφώντα (1969) και The History of the Peloponnesian War του Θουκυδίδη (1974). Παράλληλα σχεδιάζει αφίσες, εικονογραφεί εξώφυλλα δίσκων και ασχολείται συστηματικά με την καλλιτεχνική επιμέλεια εκδόσεων, ενώ την περίοδο 1957-1967 συνεργάζεται με τα Ελληνικά Ταχυδρομεία και αναλαμβάνει το σχεδίασμά όλων των σειρών των γραμματοσήμων που κυκλοφορούν. Από το 1961 σχεδιάζει επίσης τα γραμματόσημα του κυπριακού κράτους. Η εκθεσιακή του δραστηριότητα καθ’ όλη τη διάρκεια της πορείας του είναι σημαντική. Παρουσιάζει τη δουλειά του σε έναν μεγάλο αριθμό ατομικών εκθέσεων (Δημοτικό Μουσείο, Λος Αντζελες, 1959· «Ζυγός», 1960, 1964· «Τέχνη», Θεσσαλονίκη I960· Πινακοθήκη Ιωαννίνων, 1961· Αθηναϊκό Τεχνολογικό Ινστιτούτο, 1964· Εθνική Πινακοθήκη 1975· «Νέες Μορφές», 1978, 1979· γκαλερί «Grimaldi», Βαλτιμόρη, 1979- Μέγαρο Τέχνης, Μόσχα, 1980· «Neue Galerie im Alien Museum», Ανατολικό Βερολίνο, 1985 κ.ά.). Παράλληλα, συμμετέχει και σε ομαδικές εκθέσεις: σε Πανελλήνιες του Ζαππείου (1939, 1940 -Κρατικό Μετάλλιο Χαρακτικής- 1952, 1960, 1965), στις εκθέσεις που οργανώνει η «Ομάς Στάθμη», στις Μπιενάλε της Βενετίας (1950) και του Σάο Πάουλο (1961), σε διεθνείς εκθέσεις και Μπιενάλε Χαρακτικής και γραφικών τεχνών, καθώς και σε πολλές άλλες διοργανώσεις, σε πινακοθήκες, αίθουσες τέχνης και γκαλερί στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
«Εταιρεία Εικαστικών Τεχνών Α. ΤΑΣΣΟΣ» Ο Τάσσος πεθαίνει στις 13 Οκτωβρίου του 1985. Λίγους μήνες αργότερα, στις 10 Ιανουάριου 1986, ιδρύεται από συνεργάτες και φίλους η «Εταιρεία Εικαστικών Τεχνών Α. ΤΑΣΣΟΣ» με σκοπό: «α) τη συγκέντρωση και αξιοποίηση του έργου του ζωγράφου και χαράκτη Α. Τάσσου, β) τη διατήρηση των αρχών και της συνέχειας της προσφοράς του στην Τέχνη και στο δημόσιο βίο της χώρας μας, γ) την ίδρυση Καλλιτεχνικών Κέντρων στα οποία θα γίνονται εκθέσεις, σεμινάρια, προσκλήσεις ξένων καλλιτεχνών, δ) τη χορήγηση υποτροφιών σε σπουδαστές ή πτυχιούχους της Σχολής Καλών Τεχνών, και γενικά την ενίσχυση των εικαστικών τεχνών στη χώρα μας και ιδιαιτέρως της χαρακτικής και των εφαρμοσμένων γραφικών τεχνών». Το Φεβρουάριο του 1987, μεγάλη αναδρομική έκθεση στην Εθνική Πινακοθήκη (η έκθεση παρουσιάστηκε τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς στο Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο στο πλαίσιο των ΚΒ1 Δη μητριών) που συγκεντρώνει το έργο του σε ενότητες, έρχεται να τιμήσει τη μνήμη και την προσφορά του στη νεοελληνική τέχνη. Με την ευκαιρία της έκθεσης αυτής τυπώθηκε το βιβλίο «Α. Τάσσος», με κείμενα Δημήτρη Παπαστάμου, Ειρήνης Οράτη, Βαντίμ Μιχαήλοβιτς Πολεβόι, Γιώργου Μουρέλου και με συγκέντρωση υλικού και καλλιτεχνική επιμέλεια Σπύρου Καραχρήστου (Β' έκδοση: Οκτώβριος 1987). Το βιβλίο συμπληρωμένο ως προς το εικονογραφικό υλικό του και βελτιωμένο ως προς τα κείμενα, ανατυπώθηκε με πρωτοβουλία της Εταιρείας Εικαστικών Τεχνών «Α. Τάσσος» από τον εκδοτικό οίκο «Μέλισσα» τον Απρίλιο του 1998 (Α. Τάσσος. Χαρακτική, 1932-1985).
from anemourion https://ift.tt/LjQ6cNd
via IFTTT