ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΒΑΛΑΒΑΝΗΣ (1824-1854)

Δ. Π. ΚΩΣΤΕΛΕΝΟΣ | Ο Δημοσθένης Βαλαβάνης γεννήθηκε στην Καρύταινα της Πελοποννήσου. Η ζωή του ήταν πολύ δύσκολη. Σε παιδική ηλικία έχασε τους γονείς του. Ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο Ναύπλιο και κατόπιν πήγε στην Αθήνα, όπου γράφτηκε στην Ιατρική Σχολή του Εθνικού Πανεπιστημίου, εργαζόμενος παράλληλα για να ζήσει. Λόγω των κακουχιών της ζωής του και της μεγάλης φτώχειας του η υγεία του κλονίστηκε. Προσβλήθηκε από φυματίωση λίγο πριν ολοκληρώσει τις σπουδές του και πέθανε στην Αθήνα το 1854, σε ηλικία εικοσιτεσσάρων μόλις ετών. Το ποιητικό του έργο αποτελείται από λίγα ποιήματα (ΕΚΕΙΝΗ, Ο ΤΑΦΟΣ ΤΟΥ ΚΛΕΦΤΗ, ΤΟ ΟΝΕΙΡΟΝ ΜΟΥ, ΕΙΣ ΛΕΥΚΩΜΑ ΚΥΡΙΑΣ, ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΑΙ ΣΚΕΨΕΙΣ, ΜΙΑ ΜΟΥ ΑΠΟΚΡΙΣΙΣ κ.α.), γραμμένα άλλα στην καθαρεύουσα, άλλα στη δημοτική και δημοσιευμένα στα λογοτεχνικά περιοδικά της εποχής του. Στο Βαλαβάνη αποδόθηκε και το ποίημα ΕΛΕΓΕΙΟΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟΝ ΝΕΟΝΥΜΦΟΥ  σήμερα ωστόσο η άποψη αυτή αποκλείεται από τους μελετητές. ΄Εγραψε επίσης μια τραγωδία, από την οποία σώζεται μόνο ο τίτλος (Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΠΑΠΑΦΛΕΣΣΑ) και το πεζογράφημα ΔΥΟ ΝΥΚΤΕΣ (Καλαμάτα 1853, δημοσίευση στο περιοδικό ΕΥΤΕΡΠΗ το Γενάρη του 1854). Ο Βαλαβάνης εντάσσεται στις μοναχικές περιπτώσεις των δίγλωσσων (δημοτική-καθαρεύουσα) ρομαντικών ποιητών της Α' Αθηναϊκής Σχολής. Οι μελετητές διακρίνουν στη στιχουργική του την απαρχή μιας δημιουργικής δύναμης, η οποία δεν πρόλαβε να αποδώσει όλους τους καρπούς της. Αξιοσημείωτη είναι η αναγνώριση της αξίας του έργου του Βαλαβάνη από μεταγενέστερούς του ποιητές, όπως ο Παλαμάς, ο Ζαν Μορεάς και ο Σπυρίδων Βασιλειάδης.

ΕΚΕΒΙ

ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΑΙ ΣΚΕΨΕΙΣ

 ρημίτης τ πτηνόν, που στ σκότη δει,
στενάζον μ παράπονον, ς γείτονα κυττάζει·
κ' ν  ες τν καλύβην του θρηνε γλαυκν κοπάδι,
χωρς φροντίδας τς ζως τν βίβλον σχολιάζει·
τς ρας δ το βίου του μετρν ες τος δακτύλους,
πόταν στς νεότητος τος χρόνους νατρέχ,
ες λογισμος ποικίλους
βυθίζεται, κα δάκρυον τς παρειάς του βρέχει.

Ο πρτοι πς παρέρχεσθε τς λικίας χρόνοι!
Τ αρ μας μόλις φαν, πετ ταχ κα δύει,
κα θύελλα τ κρίνα του, τ ρόδα του σαρώνει,
κα τς ζως τ νειρα τ πρτα διαλύει·
χρόνος δ τν κόμην μας καγχάζων πιπάσσει
μ τος λευκος ψεκάδας του, κι'  νέος γέρων πλέον
γγς εναι ν φθάσ
τ τέρμα το σταδίου του, πο τενίζει κλαίων. 

Τ δένδρα π τος θολος καιρος το φθινοπώρου
ποφυλλονται, κα ζως δν δίδουσι σημεα·
περίλυπος  φθαλμς το νέου δοιπόρου
τ' λλοτε νθη θάλλοντα, ξηρ τ βλέπει βρύα.
! ναί, λλ' ρχεται καιρός, καθ' ν τ δένδρα θάλλουν
κα τ' νθη μ τ μύρα των τς αρας βαλσαμώνουν
κα μαγευμένα ψάλλουν
α ηδόνες, κα γλυκ τν ασθησιν ναρκώνουν. 

Κα μόνον, ομοι! ο καιρο το βίου δν γυρίζουν!
 ρος των τς μέρας μας, ς χείμαρρος φρίζων,
σύρει· τ μέλλον μας κενα λπίδες χρωματίζουν,
κα τ' ποκρύπτει μελανς κα κατηφς ρίζων!
Διώκουσαι τος πόθους μας α ψυχικαί μας κλίσεις
φεύγουν, πετον μ τν ζων στο τάφου μας τ σκότη
πο λύπαι, ναμνήσεις
δν μς κεντον, λλ τ πν μ τν ζων πνώττει.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ
Δ. Π. ΚΩΣΤΕΛΕΝΟΣ
ΑΘΗΝΑ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ Κ. ΠΑΓΟΥΛΑΤΟΥ
1976


from ανεμουριον https://ift.tt/2OGSVoU
via IFTTT

Δεν υπάρχουν σχόλια

Από το Blogger.