Συγγραφέας, δημοσιογράφος και πολιτικός από την Κύπρο. Τελείωσε το Διδασκαλείο της Λευκωσίας και εργάστηκε για λίγο ως δάσκαλος. Το 1930 ήρθε στην Αθήνα, όπου παρακολούθησε αγγλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών ενώ παράλληλα εργαζόταν ως συντάκτης στις εφημερίδες «Εστία» και «Πρωία». Από το 1944 ως το 1946 εξέδιδε την εφημερίδα «Καθημερινά Νέα» που πρωτοκυκλοφόρησε ως παράνομο φύλλο τους τελευταίους μήνες της γερμανικής κατοχής. Αργότερα εξέδωσε δύο περιοδικά γενικού κοινωνικού προβληματισμού: τα «Ελληνικά Χρονικά» (1952-1954) και το «Κόσμος, Επιστήμη και Ζωή» (1959-1962). Η πολιτική δραστηριότητα του Λουκή Ακρίτα άρχισε ουσιαστικά στην Κατοχή, με την παράνομη έκδοση των «Καθημερινών Νέων». Μετά την απελευθέρωση συνεργάστηκε με το Γεώργιο Παπανδρέου και αργότερα με το στρατηγό Νικόλαο Πλαστήρα. Με το κόμμα του τελευταίου (ΕΠΕΚ) αναδείχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής Αθηνών (1951). Μετά από μικρή διακοπή επέστρεψε στην ενεργό πολιτική κατά την εποχή του «ανένδοτου αγώνα» και εκλέχτηκε βουλευτής (1963 και 1964) με την «Ένωση Κέντρου». Ως υφυπουργός Παιδείας στην κυβέρνηση Παπανδρέου έβαλε τις βάσεις της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης με γενικό γραμματέα του υπουργείου τον Ευάγγελο Παπανούτσο. Στο λογοτεχνικό έργο του Ακρίτα είναι φανερή η πρόθεση του να λειτουργεί η τέχνη του παιδευτικά και τα εκφραστικά της μέσα να την κάνουν προσιτή σε ευρύτερα λαϊκά στρώματα. Από την άποψη αυτή το συγγραφικό του έργο υπηρετεί κάποιες κοινωνικές αξίες, όπως και η πολιτική του δράση. Παράλληλα ο Ακρίτας είχε την ικανότητα να συνδυάζει τη λογοτεχνική αφήγηση με τη διεισδυτική ματιά του στοχαστή όχι μόνο στα έργα της ωριμότητας του, αλλά ακόμη και στα πρώτα του λογοτεχνικά κείμενα, όπου αφθονούν στοιχεία από την αγροτική ζωή της πατρίδας του. Το σημαντικότερο έργο του είναι οι «Αρματωμένοι» (1947), ένα μυθιστορηματικό χρονικό του Ελληνοιταλικού Πολέμου του 1940-1941. Στο χρονικό αυτό που βασίζεται σε προσωπικές εμπειρίες του Ακρίτα, οι άνθρωποι διαγράφονται πολύπλευρά και ο καθένας τους έχει τον ξεχωριστό χαρακτήρα του και έναν ιδιαίτερο τρόπο να στοχάζεται. Μέλημα όμως του συγγραφέα είναι προπάντων η ανάπτυξη μιας ανθρωποκεντρικής άποψης, που την προβάλλει μέσα από τις σκέψεις των ηρώων του. Το βιβλίο αυτό, στο οποίο υπάρχουν κάποιες επιδράσεις από ξένους συγγραφείς αντιπολεμικών μυθιστορημάτων (Μπαρμπύς, Μαλρώ), θεωρείται μια αντικειμενική και συνθετική απεικόνιση εκείνου του πολέμου. Άλλα έργα του: τα μυθιστορήματα «Νέος με καλάς συστάσεις...,» (1935) και «Ο κάμπος» (1936)· τα θεατρικά «Όνειρο αγάπης» (το ανέβασε το 1941 η Μαρίκα Κοτοπούλη με τον τίτλο «Όπου αγαπά παιδεύει») και το «Όμηροι», δημοσιευμένο στη «Νέα Εστία» (1956).
ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ
from ανεμουριον https://ift.tt/2ZTfeeX
via
IFTTT
