Αιλιανού, Έφη (1924, Ανδρίτσαινα - 1993)

Η Έφη Αιλιανού γεννήθηκε στην Ανδρίτσαινα της Πελοποννήσου. Φοίτησε στο Τμήμα Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, στο τμήμα Cours Special του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών και στο Εθνικό Ωδείο (δίπλωμα βιολιού). Από το 1948 ως το 1986 διετέλεσε στέλεχος της της Συμφωνικής Ορχήστρας του Ραδιοφωνικού Σταθμού Αθηνών και καθηγήτρια στο Ωδείο Αθηνών. Παντρεύτηκε τον σύμβουλο του Γενικού Συμβουλίου του Κράτους Μιχάλη Κυριλλόπουλο. Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε το 1952 με την ποιητική συλλογή Τραγούδια του Μαύρου καπετάνιου και της Ηλιογέννητης. Τιμήθηκε με το βραβείο Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών (1990). Μέλος της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς, καθώς επίσης του Πανελλήνιου Μουσικού Συλλόγου. Συνεργάτις της Νέας Εστίας, δημοσίευσε το τελευταίο ποίημά της με τίτλο Να μην ξεχνάς στο περιοδικό Κοινωνικές Τομές. 1. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία της Έφης Αιλιανού βλ. Διοματάρη Ουράνα, «Αιλιανού Έφη», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας1. Αθήνα, Χάρη Πάτση, 1968 και Μόσχος Ε.Ν., «Έφη Αιλιανού», Νέα Εστία 135, 1/1/1994, ετ. ΞΗ΄, αρ. 1596, σ. 53-54.

Ποίηση: Τα τραγούδια του μαύρου καπετάνιου και της Ηλιογέννητης. Αθήνα, Ελληνική Εκδοτική Εταιρεία, 1952. / Δώδεκα παραλλαγές στο γεφύρι της Άρτας. Αθήνα, 1958. / Ελεγείες. Αθήνα, 1966. / Θάλασσα του ζόφου. Αθήνα, 1973. /Κατοπτρισμοί. Αθήνα, 1976. / Η Ευρυδίκη στο φως. Αθήνα, Ίκαρος, 1980. / Θάλασσα Κυθήρων. Αθήνα, Οι εκδόσεις των Φίλων, 1983. / Το βλέμμα της Μέδουσας· Ποιήματα. Αθήνα, Οι εκδόσεις των Φίλων, 1987. Δοκίμια: Ψηφίδες. Αθήνα, Εστία, 1994.

ΕΘΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

Η Έφη Αιλιανού (ποιήτρια). Γεννήθηκε στην Ανδρίτσαινα της Ολυμπίας, το 1924. Σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και μουσική στο Ελληνικό Ωδείο. Η Έφη Αιλιανού αποτέλεσε μέλος της συμφωνικής ορχήστρας τού Ε.Ι.Ρ. Η Αιλιανού εξέδωσε τις ποιητικές συλλογές: «Τα τραγούδια τού μαύρου καπετάνιου και της Ηλιογέννητης», (1952), «Δώδεκα παραλλαγές στο γιοφύρι της Άρτας», (1958), «Ελεγείες» (1966) και «Θάλασσα τού ζόφου» (1973). Επίσης δημοσίευσε ποιήματα σε περιοδικά. Η Έφη Αιλιανού είναι ποιήτρια με ταλέντο, συγκινησιακή πηγή της ποίησης της είναι, όπως στους περισσότερους ποιητές, η πανδαμάτειρα χρονικότητα των πραγμάτων, η πρόσκαιρη χαρά κι η αιώνια θλίψη:

Άφησα τη μεγάλη Νύχτα

νάρθη κοντά μου:

Χιλιάδες όνειρα—πουλιά που εφτερούγισαν

στην παγωμένη χώρα

τραγούδια αγέννητα

στο λιμασμένο άνεμο που έσβησαν

και τώρα ακούγονται σαν μοιρολόγια.

Ενότητα οργανική, βιωματική ενότητα, συνδέει τις εικόνες των ποιημάτων της.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΓΟΥΛΑΤΟΥ

Η Ευρυδίκη από τον Άδη

Ήταν ακόμα βουτηγμένο στη σκιά

το πρόσωπό μου —

μισό στο φως, μισό στο σκοτάδι—

σαν μου ’δωκες το χέρι σου.

«Πρόσεξε μη τον Κέρβερο ξυπνήσεις

στην πύλη εκεί του Άδη»,

σου είπα, μα δεν άκουσες·

σφίξε μόνο το χέρι μου

και προχώρα ψηλαφητά·

δεν πρέπει να κοιτάξεις πίσω·

θα με χάσεις

πριν ακόμα αντικρίσουμε το φως.»

Όμως εσύ βιαζόσουνα.

Μέσα σου

του πάθους την αντάρα είχες

και των ανθρώπων την ορμή

που δεν φοβούνται τίποτα.

«Δεν πρέπει στο σκοτάδι να βρεθούμε»

αυτό μόνο σου έλεγα,

κι όλο έσφιγγα

στο πρόσωπο το πέπλο μου...

Τώρα χαθήκαμε για πάντα

ακόμα πριν να σμίξουμε...

Δεν έπρεπε να στρέψεις το κεφάλι πίσω,

ή τότε να με πάρεις έπρεπε

που φούσκωνε η παλίρροια της αγάπης

στην κορφή του κύματος,

πριν ξεκινήσει

το αντίδρομο το ρέμα.

Στον ίδιο ποταμό

κανείς δεν μπαίνει δυο φορές.

Βάθυναν τώρα τα νερά,

και τα στοιχειά τ’ ανήμερα ξυπνήσαν πάλι.

Για πάντα πια μ’ έχει αγκαλιάσει ο Πλούτωνας.

Άδικα πήγαν οι σπονδές

στον τάφο των νεκρών μας.

Τη γλώσσα τους δεν έλυσαν

κι ούτε κανένα στείλαν μήνυμα.

«Στο φως συνέχεια να βαδίζεις»

ήταν το μόνο που είπαν

αυτοί που ’ναι για πάντα

στο σκοτάδι ποντισμένοι.

from ανεμουριον https://ift.tt/2ulYpNV
via IFTTT