Αθανασούλης, Κρίτων (1916, Τρίπολη - 1979, Αθήνα)

Ο Κρίτων Αθανασούλης είναι ποιητής και δοκιμιογράφος. Γεννήθηκε στην Τρίπολη, στα 1916. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και διορίστηκε υπάλληλος στο Σύλλογο Συμβολαιογράφων Αθηνών. Εκεί, εργάζεται ως ανώτερος υπάλληλος. Ζει ζωή αθόρυβη και δημιουργική εκδίδοντας συνεχώς το έργο του. Συνεργάστηκε με πολλά αθηναϊκά περιοδικά και εξέδωσε τις ποιητικές συλλογές «Κάιν και Άβελ», «Ο πολιτεία της νύχτας», «Ω γλυκύ μου έαρ», «Το τραγούδι των πέντε ανέμων», «Λεπτομέρειες από τη λυπημένη ιστορία τού ανθρώπου», «Εσωτερική περιπέτεια», «Με τους ανθρώπους και με κανένα», «Ξενοδοχείον ο κόσμος», «Δύο άνθρωποι μέσα μου», «Περιπτώσεις Καθημερινότητας», «Ο αγριόχοιρος», «Ποιήματα». Επίσης εξέδωσε τα δοκίμια «Σελίδες από το προσωπικό μου ημερολόγιο», «Ο ποιητής Ρήγας  Γκόλφης». και στα 1972 το δοκιμιακό κείμενο «Η ποίηση σήμερα». Έχει εκδώσει σε βιβλίο και το μονόπρακτο δράμα: «Ο άλλος της ωραίας μοναξιάς». Έχει τιμηθή με το Κρατικό Βραβείο Ποιήσεως, και με το Βραβείο των Δώδεκα. Μνημονικά εγκαύματα, κομμάτια από σπασμένα όνειρα, θρυμματισμένες καταστάσεις, μοναξιά και μονοτονία βάφουν τα πάντα στη γκρίζα βαρειά καταχνιά τους, μέσα στην ποίηση του Αθανασούλη. Κι' η διαμαρτυρόμενη κραυγή τσακισμένη, ως κι' απόγνωση χλωμή και μονότονη. Τόνος χαμηλόφωνος κι' εξομολογητικός, ξεφυλλίζει λες, σιγαλά τις σελίδες της ψυχής στο ημίφως. Σώματα νεκρών ονείρων κυκλοφορούν, ωσάν θλιμμένα κι' ακίνδυνα φαντάσματα. Κι' άλλα αλλόκοτα πλάσματα κινούνται στην οροθετική γραμμή του πραγματικού και του φανταστικού και μπαινοβγαίνουν και στους δύο χώρους σπρωγμένα από την πικρή μοναξιά, την καθισμένη παντού, στο γραφείο, στην καρέκλα, στη γραφομηχανή, στην ψυχή. Η ποίηση τού Αθανασούλη, δεν είναι «τρυφερή». Μιά εκπομπή απόγνωσης, δίχως να ζητάει συμπλωτήρα στη θάλασσα της μοναξιάς. Όχι, δεν περιέχει αναζήτηση η ποιητική του Κρίτωνα Αθανασούλη, δεν «αναζητάει» κανένα «χέρι να σφίξη». Εμπεριέχει, όχι μια αποδοχή, μα μια γνώση τού «τετελεσμένου». Προς τί το χέρι; Δεν υπάρχει καμιά αυταπάτη! Απ' αυτή την ποίηση δίνουμε ένα μικρό δείγμα:

«Πέρασε κάτω απ' το παράθυρό μας μια άμαξα τριανταφυλλένια»

Κι' έφυγε η άμαξα, πάει πέρασε και μας άφησε έξω, στή μαύρη βροχή τού πόνου: να πονάμε χωρίς να ελπίζουμε, και να δακρύζουμε, δίχως να θρηνούμε: ποτήρια, πιάτα και καρδιές σπασμένες στο κατάστρωμα.

Ο ιδιοκτήτης λαμπερός μετράει τα κέρματα. / Η Μαρινέλα, ένας μεσαίος τοίχος που έπεσε. / Δεν τη γνωρίζεις, είναι θλιμμένη / και καθώς φεύγει, η σελήνη χάνεται απ' τα μάτια μας. / Εγώ χορεύω νοερά καθώς με σπρώχνει η μέρα / στους ακάνθινους γκρεμούς της»

Σπασμένα πιατοπότηρα και σπασμένες καρδιές στο δάπεδο του κέντρου, στη ζωή. Η Μαρινέλα προσωποποίηση της παρουσίας της Τέχνης φεύγει. Με τη φυγή της πέφτει ο «μεσαίος τοίχος», η παρήγορη ακτινοβολία της Τέχνης, που στέκεται ανάμεσα στον ποιητή και στην αγριάδα της ζωής, εικονισμένη με τα συντρίμματα αλλά και τη χαρά τού ιδιοκτήτη, σύμβολου της κερδοσκοπίας. Κι' ο ποιητής, μόνος, ενώπιος ενωπίω, με την αγριάδα και τα συντρίμματα χορεύει νοερά καθώς η μέρα σπρώχνει στους γεμάτους αγκάθια γκρεμούς, στις πίκρες και στις απογνώσεις που περικλείνει η καθημερινότητα, για τον ποιητή. Ο ποιητής μετατρέπει την οδύνη σε χορό, αντί για κλάμα, σ' ένα χορό απόγνωσης. Στο παράλογο της ζωής και στο παράλογο της οδύνης αντιτάσσει την τακτική τού έξαλλου τρόπου: («γελάμε για να μην κλαίμε»).

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΓΟΥΛΑΤΟΥ

Ταξίδι

Κοίταξε πάνω στο κατάστρωμα / τους αδελφούς μας που γέρασαν / σε μια νύχτα. / Μας είπαν πως δεν στοχάστηκαν την παρακμή. / Δεν στοχάστηκαν ένα τέλος / μέσα σε πέλαγος από βάσανα. / Γιατί μέσα στην πολιτεία / είχαν το κρεβάτι της ξεγνοιασιάς, / γιατί μέσα στο φως το πρωινό / έσπερναν τη φθορά και την αγωνία. / Όσοι δεν έχουν κρεβάτι να κοιμηθούν / ξαγρυπνούν και στοχάζονται. / Όσοι δεν έχουν ψωμί / έχουν όνειρα. / Όσοι δεν έχουν φωτιά να ζεσταθούν / έχουν ελπίδες. / Όσοι δεν έχουν ελπίδες και στοχασμούς / πεθαίνουν από έκπληξη / γιατ' είναι σκληρό το κακό που σε βρίσκει / απροετοίμαστο / και δυο φορές σκληρός είναι ο θάνατος / που δεν βρίσκει αντίσταση / ο ερχομός του.

from ανεμουριον https://ift.tt/2txRBfy
via IFTTT