Στις αρχές της άνοιξης του 1878, σε μια εποχή που η Θεσσαλία έβραζε κάτω από τον οθωμανικό ζυγό, γράφτηκε μία από τις πιο ουσιαστικές σελίδες της τοπικής ιστορίας. Στις 7 Μαρτίου 1878, μέσα στην Εκκλησία του Αγίου Αθανασίου στο χωριό Παλαμά Δομοκού, συγκροτήθηκε η προσωρινή διοίκηση του επαναστατικού σώματος, σηματοδοτώντας την έναρξη ενός δυναμικού ξεσηκωμού.
Στην πρωτοβουλία αυτή συμμετείχαν πρόκριτοι και απλοί κάτοικοι, άνθρωποι της διπλανής πόρτας που έγιναν φορείς της ελευθερίας. Ανάμεσά τους ξεχώριζαν οι Δημήτριος Γ. Κόκκινος, Α. Καραμπότσης, Χρήστος Κυρίτσης, Φύλος Χριστοδούλου, Δ. Ζαχαρής, Ανδρέας Νικολάου και Ελευθέριος Αθανασίου, αρκετοί εκ των οποίων κατάγονταν από το Νεοχώρι, αποδεικνύοντας τον ενεργό ρόλο του χωριού στον αγώνα.
Με όρκο πίστης στην πατρίδα, οι επαναστάτες ύψωσαν το λάβαρο της ελευθερίας και κήρυξαν την επανάσταση. Το σώμα τους γρήγορα ενισχύθηκε, φτάνοντας αρχικά τους 1.000 άνδρες και αργότερα σχεδόν τους 2.000, δίνοντας σκληρές μάχες στην ευρύτερη περιοχή του Δομοκού. Αποκορύφωμα αποτέλεσε η μάχη στη Ματαράγκα Καρδίτσας, όπου οι Οθωμανοί δεν κατάφεραν να εκδιώξουν τους επαναστάτες, οι οποίοι κράτησαν ζωντανή τη φλόγα της αντίστασης σε όλη την επαναστατημένη Θεσσαλία.
Ωστόσο, η εξέλιξη των γεγονότων δεν άφησε πολλά περιθώρια. Η διοικητική επιτροπή των επαναστατών κλήθηκε στο Θραψίμι Καρδίτσας για διαπραγματεύσεις με τους προξένους της Αγγλίας, οι οποίοι ανέλαβαν μεσολαβητικό ρόλο. Στο τραπέζι τέθηκε η καταστολή της εξέγερσης με αντάλλαγμα τη χορήγηση γενικής αμνηστίας. Χωρίς εναλλακτικές επιλογές, οι επαναστάτες υποχώρησαν και η εξέγερση έσβησε, τουλάχιστον προσωρινά.
Κι όμως, τίποτα δεν πήγε χαμένο.
Ο ξεσηκωμός στην περιοχή Δομοκού – Φαρσάλων και το ευρύτερο κίνημα των αλύτρωτων Θεσσαλών άφησαν ισχυρό αποτύπωμα στις εξελίξεις. Μόλις λίγους μήνες αργότερα, τον Ιούλιο του 1878, με τη Συνθήκη του Βερολίνου, τέθηκε το θεμέλιο για την προσάρτηση της Θεσσαλίας στην Ελλάδα.
Η οριστική δικαίωση ήρθε τρία χρόνια μετά. Τον Ιούλιο του 1881, με τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης, η Οθωμανική Αυτοκρατορία αποδέχτηκε την παραχώρηση της Θεσσαλίας και μέρους της Ηπείρου στο ελληνικό κράτος.
Έτσι, ύστερα από περίπου 430 χρόνια σκλαβιάς, η περιοχή πέρασε οριστικά στην ελευθερία.
Η εξέγερση στον Παλαμά μπορεί να μην ολοκληρώθηκε στρατιωτικά, όμως πέτυχε κάτι βαθύτερο: λειτούργησε ως καταλύτης εξελίξεων. Και μέσα σε αυτό το ιστορικό κύμα, οι Νεοχωρίτες στάθηκαν παρόντες — όχι ως θεατές, αλλά ως πρωταγωνιστές.
Γιατί, στην τελική, η ιστορία δεν γράφεται μόνο από τις νίκες. Γράφεται από εκείνους που τόλμησαν να σηκώσουν το λάβαρο όταν όλα έμοιαζαν χαμένα.