Γεγονότα γραμμένα αληθινά και όχι αριστερά……
«Ο μαρτυρικός θάνατος του Αντισυνταγματάρχη (ΠΖ) Παπαποστόλου Γεώργιου»
Ο Ελληνικός Εμφύλιος Πόλεμος (1946–1949) υπήρξε μια από τις πιο σκοτεινές και αιματηρές περιόδους της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Αδελφός εναντίον αδελφού, ελληνικό αίμα χυμένο σε βουνά, πόλεις και χωριά. Πέρα από τα στρατιωτικά μέτωπα, η καθημερινότητα του λαού στιγματίστηκε από φόβο, διχασμό και θυσίες.
Μέσα σε αυτό το ζοφερό πλαίσιο, έλαβαν χώρα γεγονότα που ξεπερνούν τα όρια του πολέμου και αγγίζουν τη φρίκη. Πράξεις που δεν μπορούν να εξηγηθούν παρά μόνο ως τραγικές αποδείξεις της απανθρωπιάς στην οποία μπορεί να οδηγήσει ο φανατισμός και το μίσος.
Με τον εμφύλιο να μαίνεται αμείλικτος και τα χωριά της Φθιώτιδας να βρίσκονται σε συνεχή κατάσταση φόβου και αβεβαιότητας, στις 4 Ιουλίου 1947, στον επαρχιακό δρόμο που συνδέει τη Λαμία με τη Στυλίδα, πριν τη διασταύρωση για την Αγία Μαρίνα, η πατρίδα θα θρηνήσει ακόμη ένα θύμα του αδελφοκτόνου πολέμου. Το θύμα αυτή τη φορά ήταν ο Αντισυνταγματάρχης Πεζικού Γεώργιος Παπαποστόλου, Διοικητής της Α΄ Μοίρας Καταδρομών, καθώς και δύο από τους άνδρες του.
Το στρατιωτικό όχημα στο οποίο επέβαιναν έπεσε σε προσχεδιασμένη παγίδα που είχε στηθεί από ένοπλους συμμορίτες. Η ενέδρα ξεκίνησε με την εμφάνιση ενός άοπλου άντρα, ο οποίος βγήκε στη μέση του δρόμου και έκανε σήμα στο αυτοκίνητο να σταματήσει. Μόλις το όχημα ακινητοποιήθηκε, περίπου 10 ένοπλοι εμφανίστηκαν αιφνιδιαστικά από τους θάμνους και άνοιξαν πυρ.
Ακαριαία έπεσαν νεκροί ο οδηγός, Στρατιώτης Γκίκας Κωνσταντίνος και ο συνοδηγός, Δεκανέας Κοτρώνης Ιωάννης, ενώ ο Αντισυνταγματάρχης Παπαποστόλου, αιφνιδιασμένος και αβοήθητος, συλλαμβάνεται.
Λίγα λεπτά μετά την εκτέλεση των στρατιωτών του, ο Αντισυνταγματάρχης Παπαποστόλου γνώρισε το ίδιο τραγικό τέλος. Δεμένος χειροπόδαρα, περιλούστηκε με βενζίνη από τους συμμορίτες και παραδόθηκε ζωντανός στις φλόγες μαζί με το όχημά του. Η σκηνή αυτής της αδιανόητης αγριότητας, αποτέλεσε μία από τις πιο σκοτεινές στιγμές του ελληνικού Εμφυλίου, χαραγμένη βαθιά στη μνήμη όσων τη βίωσαν ή την άκουσαν.
Ο Παπαποστόλου γεννημένος στη Λαμία, δεν ήταν απλώς ένας ανώτερος αξιωματικός. Υπήρξε άνθρωπος με ήθος, θάρρος και υψηλό αίσθημα καθήκοντος. Ο θάνατός του δεν αποτελεί μόνο μια στρατιωτική απώλεια, είναι ένα σύμβολο της φρίκης που μπορεί να γεννήσει ο φανατισμός που τρέφει η ερυθρά ιδεολογία, ακόμη και σήμερα δυστυχώς.
Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, τέτοιες ιστορίες δεν πρέπει να ξεχνιούνται, όχι για να ξανανοίξουν πληγές, αλλά για να θυμίζουν τι σημαίνει να χάνεται η ανθρωπιά μέσα στη δίνη του φανατισμού. Η μνήμη αυτών των ανθρώπων είναι χρέος τιμής για τις επόμενες γενιές.